PG 9, col. 209
τδτε ἤδη προόντων τῶν ὑπομνημάτων κατὰ τὸν τῶν
Στρωματέωνχαρακτῆρα, ἐπιλυτέον τά τε ὑπὸ Ἐλλή-
νων τά τε ὑπὸ βαρβάρων προσαπορούμενα ἡμῖν περὶ
τῆς τοῦ Κυρίου παρουσίας. Ἐν μὲν οὖν τῷ λειμῶνι
τὰ ἄνθη ποικίλως ἀνθοῦντα, κὰν τῷ παραδείσῳ ἡ
τῶν ἀκροδρύων φυτεία, οὐ κατὰ εἶδος ἔκαστον κεχώ-
ρισται τῶν ἀλλογενῶν εἰ καὶ λειμῶνάς τινες, καὶ
Ἐλικῶνας, καὶ κηρία, καὶ πέπλους ((β9), συναγωγὰς
φιλομαθεῖς ποικίλως ἐξανθισάμενοι, συνεγράψαντο·
τοῖς δʼ ὡς ἔτυχεν ἐπὶ μνήμην(700) ἐλθοῦσι, καὶ μήτε
τῇ τάξει μήτε τῇ φράσει διακεκαθαρμένοις, διεσπαρ-
μένοις δὲ ἐπίτηδες, ἀναμὶξ ἡ τῶν Στρωματέων ἡμῖν
ὑποτύπωσις λειμῶνος δίκην πεποίκιλται. Καὶ δὴ ἄδε
ἔχοττες ἐμοί τε ὑπομνήματα (71) εἶεν ἂν ζώπυρα τῷ
τε εἰς γνῶσιν ἐπιτηδείῳ, εἴπως περιτύχοι τοῖσδε, πρὸς
τὸ συμφέρον καὶ ὡφέλιμον μετὰ ἰδρῶτος ἡ ζήτησις
γενήσεται. Οὐ γὰρ μόνον τῶν σιτίων τὸν πόνον, πολὺ
δὲ πλέον καὶ τῆς γνώσεως ἡγεῖσθαι δίκαιον, τοῖς διὰ
« στενῆς καὶ τεθλιμμένης (72) τῆς Κυριακῆς ὄντως
ὁδοῦ » εἰς τὴν ἀἶδιον καὶ μακαρίαν παραπεμπομέ-
νοις σωτηρίαν. Ἡ γνῶσις δὲ ἡμῶν καὶ ὁ παράδεισος
ὁ πνευματικὸς αὐτὸς ἡμῶν ὁ Σωτὴρ ὑπάρχει, εἰς ὅν
καταφυτευόμεθα (73), μετατεθέντες καὶ μεταμο-
σχευθέντες εἰς τὴν γῆν ἀγαθὴν ἐκ βίου τοῦ πα-
λαιοῦ (74). Ἡ μεταβολὴ δὲ τῆς φυτείας εἰς εὐκαρ-
πίαν συμβάλλεται. Φῶς οὖν Κύριος καὶ γνῶσις ἡ
ἀληθὴς, εἰς ὅν μετετέθημεν. Λέγεται δὲ καὶ ἄλλως
δεττὴ ἡ γνῶσις· ἡ μὲν κοινῶς, ἡ ἐνπᾶσιν ἀνθρώποις
ὀμοέως σύνεσίς τε καὶ ἀντίληψις (75), κατὰ τὸ γνω-
ρίζειν ἕκαστον τῶν ὐποκειμένων, πανδήμως ἐμφαι-
νομένη· ἦς οὐ μόνον αἱ λογικαὶ 76), ἀλλʼ ἴσως καὶ
αἱ ἄλογοι μεθέξουσιν· ἢν οὐκ ἄν ποτε ἔγωγε γνῶσίν
τε ὀνομάσαιμι, καὶ (77) τὴν διʼ αἰσθητηρίων ἀντι-
λαμβάνεσθαι πεφυκυῖαν ἡ δὲ, ἐξαιρέτως ὀνομαζο-
μένη γνῶσις ἀπὸ τῆς γνώμης καὶ τοῦ λόγου χαρα-
κτηρίζεται· καθʼ ἢν μόναι αἱ λογικαὶ δυνάμεις γνώ-
σεις γενήσονται (78), αἱ τοῖς νοητοῖς κατὰ ψιλὴν τὴν
τῆςψυχῆς ἐνέργειαν εἰλικρινῶς ἐπιβάλλουσαι. « Χρη-
στὸς (79) ἀνὴρ, φηοὶν ὁ Δαβὶδ, οἰκτίρμων(80)
mga . 7 EO. roTTIESR, ess Eo. AuIs.
(69) Λειμῶνές ετιινες....καὶ πέπλους. Hoc est,
collectaneorum libros, quibus hujusmodi tituios
dabant auctores. Hos antem distinguit Stromatibus,
quod illi quidem in ordinem ac seriem aptam digesti
sint, hæc vero omni ornatu atque ordine carent.
(70) ἘἘαὶ μνήμην. B. Με. ἐπὶ μνήμης, minus
usitate : et mοx διεσπαρμένοις δὲ και ἐπίτηδες,
« etiam data opera. SvLs. Hanc postremam le-
ctionem tuetur etian, Ms. Oitοὺ.
(71) Ἐμοί τε ὐπ. His lucem afferent auctoris
verba in Str., p. β22, quo loco dicit hoc opus non
esse εἰς ἐπίδειξιν τετεχνασμένον, ἀλλά μοι ὑπομνή-
ματα, inquit, θησαυρίζεται εἰς γῆρας, λήθης φάρ-
μακον, etc.
(72) Στενῆς παὶ τεθλμμένης. Respicit auctor
Matth. v, 14. Porro τεθλημένης habet ms. Ottob.
(73) Καταφυτευόμεθα. His lucem dabunt quæ
scribit D. Paulus Rom.X, 17, et seq.
(74) Εἰς τὴν γῆν... παλαιιοῦ. Ms. Ottob. εἰς τὴν
ἀγαθὴν ἐκ μοῦ τοῦ παλαιοῦ. Ms. Paris.,τὴν γῆν τὴν
ἀγαθήν habet, Sylburgius ait in H. ms. exstare γῆν
τὴὴῃν ἀγαθήν, quod ei rectius videtur.
(75) Ὅμοίως σύνεσίς τε καὶ ἀντίληόις. Hæc
parenthesi includenda sunt. Vult enim auctor, quod
Στρωματέωνχαρακτῆρα, ἐπιλυτέον τά τε ὑπὸ Ἐλλή-
νων τά τε ὑπὸ βαρβάρων προσαπορούμενα ἡμῖν περὶ
τῆς τοῦ Κυρίου παρουσίας. Ἐν μὲν οὖν τῷ λειμῶνι
τὰ ἄνθη ποικίλως ἀνθοῦντα, κὰν τῷ παραδείσῳ ἡ
τῶν ἀκροδρύων φυτεία, οὐ κατὰ εἶδος ἔκαστον κεχώ-
ρισται τῶν ἀλλογενῶν εἰ καὶ λειμῶνάς τινες, καὶ
Ἐλικῶνας, καὶ κηρία, καὶ πέπλους ((β9), συναγωγὰς
φιλομαθεῖς ποικίλως ἐξανθισάμενοι, συνεγράψαντο·
τοῖς δʼ ὡς ἔτυχεν ἐπὶ μνήμην(700) ἐλθοῦσι, καὶ μήτε
τῇ τάξει μήτε τῇ φράσει διακεκαθαρμένοις, διεσπαρ-
μένοις δὲ ἐπίτηδες, ἀναμὶξ ἡ τῶν Στρωματέων ἡμῖν
ὑποτύπωσις λειμῶνος δίκην πεποίκιλται. Καὶ δὴ ἄδε
ἔχοττες ἐμοί τε ὑπομνήματα (71) εἶεν ἂν ζώπυρα τῷ
τε εἰς γνῶσιν ἐπιτηδείῳ, εἴπως περιτύχοι τοῖσδε, πρὸς
τὸ συμφέρον καὶ ὡφέλιμον μετὰ ἰδρῶτος ἡ ζήτησις
γενήσεται. Οὐ γὰρ μόνον τῶν σιτίων τὸν πόνον, πολὺ
δὲ πλέον καὶ τῆς γνώσεως ἡγεῖσθαι δίκαιον, τοῖς διὰ
« στενῆς καὶ τεθλιμμένης (72) τῆς Κυριακῆς ὄντως
ὁδοῦ » εἰς τὴν ἀἶδιον καὶ μακαρίαν παραπεμπομέ-
νοις σωτηρίαν. Ἡ γνῶσις δὲ ἡμῶν καὶ ὁ παράδεισος
ὁ πνευματικὸς αὐτὸς ἡμῶν ὁ Σωτὴρ ὑπάρχει, εἰς ὅν
καταφυτευόμεθα (73), μετατεθέντες καὶ μεταμο-
σχευθέντες εἰς τὴν γῆν ἀγαθὴν ἐκ βίου τοῦ πα-
λαιοῦ (74). Ἡ μεταβολὴ δὲ τῆς φυτείας εἰς εὐκαρ-
πίαν συμβάλλεται. Φῶς οὖν Κύριος καὶ γνῶσις ἡ
ἀληθὴς, εἰς ὅν μετετέθημεν. Λέγεται δὲ καὶ ἄλλως
δεττὴ ἡ γνῶσις· ἡ μὲν κοινῶς, ἡ ἐνπᾶσιν ἀνθρώποις
ὀμοέως σύνεσίς τε καὶ ἀντίληψις (75), κατὰ τὸ γνω-
ρίζειν ἕκαστον τῶν ὐποκειμένων, πανδήμως ἐμφαι-
νομένη· ἦς οὐ μόνον αἱ λογικαὶ 76), ἀλλʼ ἴσως καὶ
αἱ ἄλογοι μεθέξουσιν· ἢν οὐκ ἄν ποτε ἔγωγε γνῶσίν
τε ὀνομάσαιμι, καὶ (77) τὴν διʼ αἰσθητηρίων ἀντι-
λαμβάνεσθαι πεφυκυῖαν ἡ δὲ, ἐξαιρέτως ὀνομαζο-
μένη γνῶσις ἀπὸ τῆς γνώμης καὶ τοῦ λόγου χαρα-
κτηρίζεται· καθʼ ἢν μόναι αἱ λογικαὶ δυνάμεις γνώ-
σεις γενήσονται (78), αἱ τοῖς νοητοῖς κατὰ ψιλὴν τὴν
τῆςψυχῆς ἐνέργειαν εἰλικρινῶς ἐπιβάλλουσαι. « Χρη-
στὸς (79) ἀνὴρ, φηοὶν ὁ Δαβὶδ, οἰκτίρμων(80)
mga . 7 EO. roTTIESR, ess Eo. AuIs.
(69) Λειμῶνές ετιινες....καὶ πέπλους. Hoc est,
collectaneorum libros, quibus hujusmodi tituios
dabant auctores. Hos antem distinguit Stromatibus,
quod illi quidem in ordinem ac seriem aptam digesti
sint, hæc vero omni ornatu atque ordine carent.
(70) ἘἘαὶ μνήμην. B. Με. ἐπὶ μνήμης, minus
usitate : et mοx διεσπαρμένοις δὲ και ἐπίτηδες,
« etiam data opera. SvLs. Hanc postremam le-
ctionem tuetur etian, Ms. Oitοὺ.
(71) Ἐμοί τε ὐπ. His lucem afferent auctoris
verba in Str., p. β22, quo loco dicit hoc opus non
esse εἰς ἐπίδειξιν τετεχνασμένον, ἀλλά μοι ὑπομνή-
ματα, inquit, θησαυρίζεται εἰς γῆρας, λήθης φάρ-
μακον, etc.
(72) Στενῆς παὶ τεθλμμένης. Respicit auctor
Matth. v, 14. Porro τεθλημένης habet ms. Ottob.
(73) Καταφυτευόμεθα. His lucem dabunt quæ
scribit D. Paulus Rom.X, 17, et seq.
(74) Εἰς τὴν γῆν... παλαιιοῦ. Ms. Ottob. εἰς τὴν
ἀγαθὴν ἐκ μοῦ τοῦ παλαιοῦ. Ms. Paris.,τὴν γῆν τὴν
ἀγαθήν habet, Sylburgius ait in H. ms. exstare γῆν
τὴὴῃν ἀγαθήν, quod ei rectius videtur.
(75) Ὅμοίως σύνεσίς τε καὶ ἀντίληόις. Hæc
parenthesi includenda sunt. Vult enim auctor, quod