PG 9, col. 214
Homerus aperte dlccit:
Deterius graviusque aliud quam femina nil er.
cum scripsisset Musæus,
Vi longe melior, longe præstantior est ars,
dicit Homerus:
Mente una qui ligna secat non robore vincit.
rursus cum fecisset Musæus,
In lucem atoue vides almam folia edere terram,
Ateue perire alia in ramis, ac rursus oriri
Altera, sic hominum sæclum generatio volvitς
transeribit Hoerus :
Pemntus fundit humi folia attera, sylvaque rurεus
Altera producit viridantia tempore vernο:
Nascitur humanum sic sæclum, sicque recdit.
rursus cum disisset Homerus :
De fato functis minime se extollere fas est,
scribunt Archilochus et Cratinus: ille quidem,
Non enim decet delunctos prosecui conviciis:
Cratinus autem in LEaconibus:
7erribile est hominibus de mortuis hominibus valf
[iactare.
λῦθίς τε ὁ Ἀρχίλοχος, τὸ μηρικὸν ἐκεῖνο μετα- Et rursss Archilochus illud transferens Home-
ricum,
Sum læsus, nec ego pro multis ferre recuso,
hoc modo scribit:
Erravi, et aliquem utique alium deprehendit cala-
[mitas
Sicut certe illum quoque versum :
Communis perimit Mars et qui occiderat ante,
ipse transmutans sic protulit:
.. Eaciam quidem:
Nam MMars pater communis est mortalibus.
Præterea illud quoque transferens,
Omnis in arbitrio victoria posta deorum est,
non esse exercendam contumeliam, » ubi multa iu
hanc sententiam habes, hunc versum ex Odyss. X
excerpsit, legitque φθιμένοισιν ἐπʼ ἀνδράσιν, item-
que Archilochi quem alii in fragmentis ejus ver-
tunt : « Non enim honestum est mortuos viros con-
vitiis proscindere. » CoαεCτ. - Quæ sequuntur,
profert Ulysses in Odgss. X, ν. 412.
(97) bοβερόν. Hos Cratini versus Grotius in Εα-
cerpmtis p. d91 sic emendavit :
οβερὸν ἀνδρώποις τόδε,
Κταμένοισιν ἐπʼ αζηοῖσι καυχᾶσθα μέγω.-
Res hominibus horrenda hæc qudem,
Se jactitare adversus miseros mortuos.
(98) Ἀασάμην. Agamemnonis dictum lliad. I,
ν. 116.
(99) ράφει. Forte verius μεταγράφει. In versu
seq. si quis ἤμπλακον malit prο ἤμβλακον, per me
licet. Agnoscit tamen Besycbius ἤμβλακε pro
ἠγνόησε ʼ« ignorare s sutem et « aberrare » sunt
affinia. Svssuaε.
(1) Καί τε. Hoc legitur etiam in vulg. Homeri
edit. Iliad. Σ, alioqui maluerit fortasse aliquis
κακε. SvLnuuc.-Est autemhoc ab Hectore dictum
JHiad. 2, ν. 3o9.
(2) Ὁδέ πως ἐ. Mε. Paris. ὧδέ πως ἐξήνεγκετ
-- - - -
(3) Νλκης. Huic similis versus occurrit lliαd. I.,
Deterius graviusque aliud quam femina nil er.
cum scripsisset Musæus,
Vi longe melior, longe præstantior est ars,
dicit Homerus:
Mente una qui ligna secat non robore vincit.
rursus cum fecisset Musæus,
In lucem atoue vides almam folia edere terram,
Ateue perire alia in ramis, ac rursus oriri
Altera, sic hominum sæclum generatio volvitς
transeribit Hoerus :
Pemntus fundit humi folia attera, sylvaque rurεus
Altera producit viridantia tempore vernο:
Nascitur humanum sic sæclum, sicque recdit.
rursus cum disisset Homerus :
De fato functis minime se extollere fas est,
scribunt Archilochus et Cratinus: ille quidem,
Non enim decet delunctos prosecui conviciis:
Cratinus autem in LEaconibus:
7erribile est hominibus de mortuis hominibus valf
[iactare.
λῦθίς τε ὁ Ἀρχίλοχος, τὸ μηρικὸν ἐκεῖνο μετα- Et rursss Archilochus illud transferens Home-
ricum,
Sum læsus, nec ego pro multis ferre recuso,
hoc modo scribit:
Erravi, et aliquem utique alium deprehendit cala-
[mitas
Sicut certe illum quoque versum :
Communis perimit Mars et qui occiderat ante,
ipse transmutans sic protulit:
.. Eaciam quidem:
Nam MMars pater communis est mortalibus.
Præterea illud quoque transferens,
Omnis in arbitrio victoria posta deorum est,
non esse exercendam contumeliam, » ubi multa iu
hanc sententiam habes, hunc versum ex Odyss. X
excerpsit, legitque φθιμένοισιν ἐπʼ ἀνδράσιν, item-
que Archilochi quem alii in fragmentis ejus ver-
tunt : « Non enim honestum est mortuos viros con-
vitiis proscindere. » CoαεCτ. - Quæ sequuntur,
profert Ulysses in Odgss. X, ν. 412.
(97) bοβερόν. Hos Cratini versus Grotius in Εα-
cerpmtis p. d91 sic emendavit :
οβερὸν ἀνδρώποις τόδε,
Κταμένοισιν ἐπʼ αζηοῖσι καυχᾶσθα μέγω.-
Res hominibus horrenda hæc qudem,
Se jactitare adversus miseros mortuos.
(98) Ἀασάμην. Agamemnonis dictum lliad. I,
ν. 116.
(99) ράφει. Forte verius μεταγράφει. In versu
seq. si quis ἤμπλακον malit prο ἤμβλακον, per me
licet. Agnoscit tamen Besycbius ἤμβλακε pro
ἠγνόησε ʼ« ignorare s sutem et « aberrare » sunt
affinia. Svssuaε.
(1) Καί τε. Hoc legitur etiam in vulg. Homeri
edit. Iliad. Σ, alioqui maluerit fortasse aliquis
κακε. SvLnuuc.-Est autemhoc ab Hectore dictum
JHiad. 2, ν. 3o9.
(2) Ὁδέ πως ἐ. Mε. Paris. ὧδέ πως ἐξήνεγκετ
-- - - -
(3) Νλκης. Huic similis versus occurrit lliαd. I.,