PG 9, col. 221
σπααφφεεεπαπτα.
βοφοκλέους δὲ ἐξ Ττπόνου·(40)
ρὸς ταῦτα κρύπτε μηδέν· ὡς ὁ πάνῦʼ ὀρῶν
Κοὶ πάντʼ άκούων πάντʼ άναπτύσσει χρόνος.
Ἀλλὰ κὰκεῖνα ὀμοίως ἐπιδράμωμεν. Εὐμήλου γὰρ
ποειήσαντος·
Mνημοσύνης καὶ βηνὸς λλυμπίου έννέα κοῦραι,
Σόλων τῆς ἐλεγείας ὧδε ἄρχεται·
Μνημοσύνης καά δηνός λλυμπίου ἀγτλαὰ τέκνα.
Πάλιν αὖ τὸ Ὁμηρικὸν παραφράζων Εὐριπίδης·
7ᾶρ πόθεν εἶς ἀνδρῶνς πόᾶι τοι πτόλις dδ
[τοκῆες(41);
τἔσδε χρῆται τοῖς Ἰαμβίοις (42) ἐν τῷ Aἰγεῖ·
Ποίαν σε φῶμεν γαῖαν ἐκλελοιπότα
Ποἔυξενοῦσᾶαι (43); γῆ δὲ τίς, πάτρας δʼ ὀροςς
7ᾶς ἐσθʼ ὁ φύσας; του κετήρυξαι πατρόςς
ἰ ες Οὐ Θεόγνιδος εἰπόντος·
ἴνος πνόμενοςπουλὐς,κακός(44)ῆνδέτιραὐτῷ
Χρῆταιέπιισταμένως,οὐ κακόν,άλλ άγαθόν(45),
Πανύασις γράφει·
7Οροῖνος(46) θνητοῖσιι θεῶνπάραδῶρον ᾶριστον,
Πενόμενκος κατὰ μέτρον· ὑπέρμετρος δέ, χε-
[ρείωνς
Ἀλλὰ καὶ Ἡσιόδου λέγοντος·
ῇ e----
[ᾶπαντες
βὐριπίδης ποιεῖ· (48) Ἀντὶ πυρὸς δὲ γὰρ ἄλλο πῦρ
με ζον καὶ δυσμαχώτερον βλάστον γυναῖκες. » Πρὸς
τούτοις, Ὁμήρου λέγοντος·
. s EnO. porTEE.
Dias docebit: ille te ostendit mihi
erilcquus inderæ, sisne bonus an sis malus.
Porro in versu poster. σʼ ἢ κακόν, habet ms. Paris.
(40) Ἰππόνου. Ms. Ottoh., πονόου Quinetiam
adnotat Ci ʼ Casaubonus in Athenai lib. vI, c. 4,
legi in quibusdam mss. πόνου, ut huic tragœdiæ
nomen fuerit Suspicaci, non Hipponoo. Sed neque
tragtediæ is titulus satis convenit, neque favent te-
stimonia veterum. Hesychius : Ἀπαλέξασθαι, ἀπα-
λύξασθαι. Σοφοκλῆς Ἰππόνου. Μοα : Ἀπαρθένευτος,
ἀκέραιος, καθαρά. Σοφοκλῆς Ἰππόνῳ.
(4ὲ1) ᾶς ποοεν εἰς ἀνδρ. Εα Οdyss. Σ, ν. 127.
Sic scribendum : Τίς; Πόθεν εἶς ἀνδρῶν; « Quis
Undenam es virorum? » in ms. Ottob. hujusce ver-
sus principium sic se habet ( Τίς πόθεν εἶ ἀνδρῶν,
πόθι τοι πόλις; Mοx ἢ δὲ τοκ. Με. Paris.
(4) Ἰαμβίοις. Ms. OιοlΚ,Παμβείοις.
(43) Πολυξενοῦσθαa. Malit fortasse aliquis ποτι-
ξενοῦσθαι, « advenire hospitem. » Svus.
(44) Κακός. orte κακόν, « malum,» id est res
mala : ut in seq. versu. Io.
(45) Οἴνος π. Apud Τheognidem Gnom. Eleg.
τ. 211 hi versus sic se habent :
ρνόν τοι πίνειν πουλὐν κακῥν· ῆν δέ τις αὐτὸ
Πίνῃ ἐπιαταμένως, οὐ κακός, ἀλλʼ ἀγαθός.
In ms. Paris. πολύς prο πουλύς exstat : et in seq.
vers. ἐπιστημόνως prο ἐπισταμένως ms. Paris. et
Ottob. mendose.
(46) Ὡς ολκος. Hi duo versus paulo aliter ex-
atabant apud Panyasin. Cujus integrum locum pro-
tert Athenæus lib. nn, c. 2 :
ἶνος δὲ ἄτητοῖῖοι θεῶν πάρα δῶρον δριοτον
Ἀγτλαός· ῳ πτᾶσαι μέν ἐφαρμόίουσιν ἀοιδαὶ,
θΠάντες δʼ ὀρρχησμοὶ, πᾶσαι δʼ ὀραταὶ φιλότητες.
Πάσας δʼ ἐκ κραδίας ἀνίας ἀνδρῶν ἀλαπάίει
ἔhνόμετος κατὰμέτρον, ὑπέρμέτρον δέ χερείων.
βοφοκλέους δὲ ἐξ Ττπόνου·(40)
ρὸς ταῦτα κρύπτε μηδέν· ὡς ὁ πάνῦʼ ὀρῶν
Κοὶ πάντʼ άκούων πάντʼ άναπτύσσει χρόνος.
Ἀλλὰ κὰκεῖνα ὀμοίως ἐπιδράμωμεν. Εὐμήλου γὰρ
ποειήσαντος·
Mνημοσύνης καὶ βηνὸς λλυμπίου έννέα κοῦραι,
Σόλων τῆς ἐλεγείας ὧδε ἄρχεται·
Μνημοσύνης καά δηνός λλυμπίου ἀγτλαὰ τέκνα.
Πάλιν αὖ τὸ Ὁμηρικὸν παραφράζων Εὐριπίδης·
7ᾶρ πόθεν εἶς ἀνδρῶνς πόᾶι τοι πτόλις dδ
[τοκῆες(41);
τἔσδε χρῆται τοῖς Ἰαμβίοις (42) ἐν τῷ Aἰγεῖ·
Ποίαν σε φῶμεν γαῖαν ἐκλελοιπότα
Ποἔυξενοῦσᾶαι (43); γῆ δὲ τίς, πάτρας δʼ ὀροςς
7ᾶς ἐσθʼ ὁ φύσας; του κετήρυξαι πατρόςς
ἰ ες Οὐ Θεόγνιδος εἰπόντος·
ἴνος πνόμενοςπουλὐς,κακός(44)ῆνδέτιραὐτῷ
Χρῆταιέπιισταμένως,οὐ κακόν,άλλ άγαθόν(45),
Πανύασις γράφει·
7Οροῖνος(46) θνητοῖσιι θεῶνπάραδῶρον ᾶριστον,
Πενόμενκος κατὰ μέτρον· ὑπέρμετρος δέ, χε-
[ρείωνς
Ἀλλὰ καὶ Ἡσιόδου λέγοντος·
ῇ e----
[ᾶπαντες
βὐριπίδης ποιεῖ· (48) Ἀντὶ πυρὸς δὲ γὰρ ἄλλο πῦρ
με ζον καὶ δυσμαχώτερον βλάστον γυναῖκες. » Πρὸς
τούτοις, Ὁμήρου λέγοντος·
. s EnO. porTEE.
Dias docebit: ille te ostendit mihi
erilcquus inderæ, sisne bonus an sis malus.
Porro in versu poster. σʼ ἢ κακόν, habet ms. Paris.
(40) Ἰππόνου. Ms. Ottoh., πονόου Quinetiam
adnotat Ci ʼ Casaubonus in Athenai lib. vI, c. 4,
legi in quibusdam mss. πόνου, ut huic tragœdiæ
nomen fuerit Suspicaci, non Hipponoo. Sed neque
tragtediæ is titulus satis convenit, neque favent te-
stimonia veterum. Hesychius : Ἀπαλέξασθαι, ἀπα-
λύξασθαι. Σοφοκλῆς Ἰππόνου. Μοα : Ἀπαρθένευτος,
ἀκέραιος, καθαρά. Σοφοκλῆς Ἰππόνῳ.
(4ὲ1) ᾶς ποοεν εἰς ἀνδρ. Εα Οdyss. Σ, ν. 127.
Sic scribendum : Τίς; Πόθεν εἶς ἀνδρῶν; « Quis
Undenam es virorum? » in ms. Ottob. hujusce ver-
sus principium sic se habet ( Τίς πόθεν εἶ ἀνδρῶν,
πόθι τοι πόλις; Mοx ἢ δὲ τοκ. Με. Paris.
(4) Ἰαμβίοις. Ms. OιοlΚ,Παμβείοις.
(43) Πολυξενοῦσθαa. Malit fortasse aliquis ποτι-
ξενοῦσθαι, « advenire hospitem. » Svus.
(44) Κακός. orte κακόν, « malum,» id est res
mala : ut in seq. versu. Io.
(45) Οἴνος π. Apud Τheognidem Gnom. Eleg.
τ. 211 hi versus sic se habent :
ρνόν τοι πίνειν πουλὐν κακῥν· ῆν δέ τις αὐτὸ
Πίνῃ ἐπιαταμένως, οὐ κακός, ἀλλʼ ἀγαθός.
In ms. Paris. πολύς prο πουλύς exstat : et in seq.
vers. ἐπιστημόνως prο ἐπισταμένως ms. Paris. et
Ottob. mendose.
(46) Ὡς ολκος. Hi duo versus paulo aliter ex-
atabant apud Panyasin. Cujus integrum locum pro-
tert Athenæus lib. nn, c. 2 :
ἶνος δὲ ἄτητοῖῖοι θεῶν πάρα δῶρον δριοτον
Ἀγτλαός· ῳ πτᾶσαι μέν ἐφαρμόίουσιν ἀοιδαὶ,
θΠάντες δʼ ὀρρχησμοὶ, πᾶσαι δʼ ὀραταὶ φιλότητες.
Πάσας δʼ ἐκ κραδίας ἀνίας ἀνδρῶν ἀλαπάίει
ἔhνόμετος κατὰμέτρον, ὑπέρμέτρον δέ χερείων.