PG 9, col. 225
Δῶρα γρ (β5) dδρώπων τόον (5β) ξπεαφεν, ὁδὲ
[καὶ ἔργα.
Ἡσιόδου (587) δὲ εἰποντος,
θὸ μέν γάρ τα γτναακός ἀτὴρ ἔηβετʼ ἄμεινον
7ῆς ἀγαθῆς· τῆς ὁʼ αδτε κακῆς σὐ ῥίγιον
( ἀλλο·
Σιμωνίδης εἶπεν·
ωsαακὸς οοδένω (5) χρβμʼ δνὸρ ἔηεταα
Ἐσᾶλῆς ἄμεινον, οὐδέ ῥέγιον κακῆς.
Πέλν Ἐπιιχάρμου εἰπόντος, « Ὡς πολὺν (59) ζή-
σων χρόνον, χώς ὀλίγον, οὕτως διανοοῦ, » Εὐριπίδης
γράφφει,
75 δήεοτʼ δὲδῳ μὸ σαφεῖ (60) θεβηκότες,
θὐ ῶμεν ὡς ἥδιστα, μὴ λυπούμενοις
Ὁμοίως τοῦ κωμιικοῦ Διφίλου εἰπόντος, « Εὐμετά-
βολός ἐστιν ἀνθρώπων βίος (61)· » Ποσίδιππος·
θὐδεὶς ἀλύπως τὸν βίον διήγαγεν,
Ἀνβρωπος ὡν· οὐδʼ ἄχρι τοῦ τέλους πάλιν
Ἐμενεν εὐτυχῶν (92)i
ααὶ κατʼ ἄλλα σοί (β3) φησιν ὁ Πλάτων γράφων
πεφὶ ἀνθρώπου εὐμεταβόλου ζώου. Αὕθις Εὐριπίδου
μἰπόντος,
7 παλύμοχθος βοτὰ δνητοῖς,
9ς ἐπὶ πααατὶ σφαλερὰ κεῖσαι·
Κaὶ τὰ μέν αὕξεις, τὰ δὲ ἀεοφἔνύθειις·
Κaὶ οὐκ ἔστιν δρος κείμενος, οὐδὸ
Εύς, ὅντνα (64) χρὴ τελέσαι δνητοῖς,
λὴν δταν ἔλδῃ κρυερὰ ἀιόθεν
Θανάτου πεμφθεῖσα τελευτή (65)
ὀίφιλος γράφει·
θὐα ἔοτι βίοτος (66), ὅς οὐ κέκτηταιι κακὰ,
aa . XO. orTE, es3 Eo. PAIs.
(β5) Δῶρα. latolib. m Derepuέlcα:
Δῶρα θεοὺς πεέθει καὶ αlδοίους βαοαλῆας.
Masera, crede, deos fectunt regesque verendos.
Ovidiuε 3 τῆς Ματαιοτεχνίας:
Munera, crede mihi, placant nominesque deosque.
Co μεcr.
(56) ΝΜον. Me. Paris. νοῦν.
(56) 7Ἡσιοδου. Sιobæus tit. 7 ex ejus operibus
hoc distichum collegit. Euseb. lib. α, cap. 2, Le
pres., proferens ex Porphyrio et aliis furta vete-
rum, monet Simonidem ἐν τῷ ἐνδεκάτῳ, hanc ex eo
sumupsisse sententiam, adhtque Eurpidis locum
similem ex Menalippe, quem apud Stohæum repe-
res loco citato, cum alio Sophoclis in Phædrα
qusdem sententiæ. Sed quid in re clara tot opus
est testibus? ConLεCτ.
(57) οὸ μέν. Εx Hesiodo Ἐργ. β, τ. Sε0.
(58) ἐυναιικὸς οὐδέν. Ms. Paτis,γυναικὸς δʼ οὐ.
(59) Ὡς ποt. Hæc umno tetrametro inclusit Gro-
lius Εαcerpt. pg. 477:
Πς ααλὸν ζήσων χρόνον, χʼ ὡς ὀλίγον, οὕτν
[ διανόει.
fanquam sis diu victurus, lanquam non, ta cogita.
(6u) ἱ ἄpσεοτʼ δλβῳ μὴ σαφ. Mεs. Otoh.: Τt
δήκοτε ὄλβῳ μὲν μὴ σ. Est autem hoc ex incerta
liqua tragœdia sumptum. Sic vertit Grotius in
Κεcerp. p. 435 :
onsiderastes ffura quam res sint opes,
Quis agimas ævum dutce sine mæroribus?
(61) Εὐμετάβολος. Hanc sententiam, addita
τοεe μάλʼ, imn iambum concinnavit Grotius βαcerρt.
p. Se
Εὐμετάβολος μάλʼ ἐστῖν ἀνθρώπων βίος.
Vita homsinum res est admodum mutabilis.
β2) Εὐτυχῶν. Sententiarum ἀντίθεσις exigere
vlettur ἀτυχων. Proinde Grotius in βxcerp. p.819,
hæc sic vertit :
Nemo transegit ærum sine doloribus.
Moralis genitus. Contra nemo etiam fuit
Perpetuo infortunatus.
[καὶ ἔργα.
Ἡσιόδου (587) δὲ εἰποντος,
θὸ μέν γάρ τα γτναακός ἀτὴρ ἔηβετʼ ἄμεινον
7ῆς ἀγαθῆς· τῆς ὁʼ αδτε κακῆς σὐ ῥίγιον
( ἀλλο·
Σιμωνίδης εἶπεν·
ωsαακὸς οοδένω (5) χρβμʼ δνὸρ ἔηεταα
Ἐσᾶλῆς ἄμεινον, οὐδέ ῥέγιον κακῆς.
Πέλν Ἐπιιχάρμου εἰπόντος, « Ὡς πολὺν (59) ζή-
σων χρόνον, χώς ὀλίγον, οὕτως διανοοῦ, » Εὐριπίδης
γράφφει,
75 δήεοτʼ δὲδῳ μὸ σαφεῖ (60) θεβηκότες,
θὐ ῶμεν ὡς ἥδιστα, μὴ λυπούμενοις
Ὁμοίως τοῦ κωμιικοῦ Διφίλου εἰπόντος, « Εὐμετά-
βολός ἐστιν ἀνθρώπων βίος (61)· » Ποσίδιππος·
θὐδεὶς ἀλύπως τὸν βίον διήγαγεν,
Ἀνβρωπος ὡν· οὐδʼ ἄχρι τοῦ τέλους πάλιν
Ἐμενεν εὐτυχῶν (92)i
ααὶ κατʼ ἄλλα σοί (β3) φησιν ὁ Πλάτων γράφων
πεφὶ ἀνθρώπου εὐμεταβόλου ζώου. Αὕθις Εὐριπίδου
μἰπόντος,
7 παλύμοχθος βοτὰ δνητοῖς,
9ς ἐπὶ πααατὶ σφαλερὰ κεῖσαι·
Κaὶ τὰ μέν αὕξεις, τὰ δὲ ἀεοφἔνύθειις·
Κaὶ οὐκ ἔστιν δρος κείμενος, οὐδὸ
Εύς, ὅντνα (64) χρὴ τελέσαι δνητοῖς,
λὴν δταν ἔλδῃ κρυερὰ ἀιόθεν
Θανάτου πεμφθεῖσα τελευτή (65)
ὀίφιλος γράφει·
θὐα ἔοτι βίοτος (66), ὅς οὐ κέκτηταιι κακὰ,
aa . XO. orTE, es3 Eo. PAIs.
(β5) Δῶρα. latolib. m Derepuέlcα:
Δῶρα θεοὺς πεέθει καὶ αlδοίους βαοαλῆας.
Masera, crede, deos fectunt regesque verendos.
Ovidiuε 3 τῆς Ματαιοτεχνίας:
Munera, crede mihi, placant nominesque deosque.
Co μεcr.
(56) ΝΜον. Me. Paris. νοῦν.
(56) 7Ἡσιοδου. Sιobæus tit. 7 ex ejus operibus
hoc distichum collegit. Euseb. lib. α, cap. 2, Le
pres., proferens ex Porphyrio et aliis furta vete-
rum, monet Simonidem ἐν τῷ ἐνδεκάτῳ, hanc ex eo
sumupsisse sententiam, adhtque Eurpidis locum
similem ex Menalippe, quem apud Stohæum repe-
res loco citato, cum alio Sophoclis in Phædrα
qusdem sententiæ. Sed quid in re clara tot opus
est testibus? ConLεCτ.
(57) οὸ μέν. Εx Hesiodo Ἐργ. β, τ. Sε0.
(58) ἐυναιικὸς οὐδέν. Ms. Paτis,γυναικὸς δʼ οὐ.
(59) Ὡς ποt. Hæc umno tetrametro inclusit Gro-
lius Εαcerpt. pg. 477:
Πς ααλὸν ζήσων χρόνον, χʼ ὡς ὀλίγον, οὕτν
[ διανόει.
fanquam sis diu victurus, lanquam non, ta cogita.
(6u) ἱ ἄpσεοτʼ δλβῳ μὴ σαφ. Mεs. Otoh.: Τt
δήκοτε ὄλβῳ μὲν μὴ σ. Est autem hoc ex incerta
liqua tragœdia sumptum. Sic vertit Grotius in
Κεcerp. p. 435 :
onsiderastes ffura quam res sint opes,
Quis agimas ævum dutce sine mæroribus?
(61) Εὐμετάβολος. Hanc sententiam, addita
τοεe μάλʼ, imn iambum concinnavit Grotius βαcerρt.
p. Se
Εὐμετάβολος μάλʼ ἐστῖν ἀνθρώπων βίος.
Vita homsinum res est admodum mutabilis.
β2) Εὐτυχῶν. Sententiarum ἀντίθεσις exigere
vlettur ἀτυχων. Proinde Grotius in βxcerp. p.819,
hæc sic vertit :
Nemo transegit ærum sine doloribus.
Moralis genitus. Contra nemo etiam fuit
Perpetuo infortunatus.