PG 9, col. 655
separavit; accendebat autem scintillam ac vivifica-
vit.
IV. Dominus, quippe maxima humilitate prazdi-
tus, non ut angelum, sed ut hominem se conspicien-
dum praebuit. Et cum in monte ab apostolis suis
gloria et majestate visus est ο , non propter semet-
ipsum hoc fecit, uti nimirum semet ostentaret, sed
Ecclesiae suae gratia, quae genus electum est ά, ιιι
disceret profectum ejus post exitum e carne. Ipse
enim in caalo lux fuit, est etiam illud quod in carne
apparuit; et quod hic visum fuit non illo quod in
coelo posterius, neque excisum fuit e cmlo quandiu
hic in terris versabatur, perinde quasi de loco in
locum discederet, aut hunc occuparet, illum vero
relinqueret; sed erat quod ubique est. cum apud
Patrem tum in terris, utpote qui Patris est virtus.
Ad hoc, impleri illum Servatoris sermonem opor-
ιιιὶῑ, quem protulerat : Sunt quidam ea: illis qui hic
astant, qui mortem non gustabunt, usquedum con-
spiciam Filium hominisinmajestate sua°. Petrus itaque, Jacobus et Joannes viderunt in gloria, et obdor-
terunt.
nuerunt.
V. Quomodo itaque faciem Domini lucidam con-
spicientes non fuerunt stupore perculsi; at simul
ac vocem ejus audiverunt in terram cecidere? Quia
nimirum aures quam oculi a fide absunt longius. et
inusitata vox majorem terrorem incutit. Equidem
cum vocem audiret Joannes ille Baptista ί, ὦ haud
timuit, quippe in spiritu audivit ipse, cui vox illa
usitata: at vero qua homo tantum quis audiens,
obstupescit. lianc ob causam dicit illis Salvator:
Nemini dixeritis quod vidistis ε. At non oculis car-
nalibus lumen conspexerant : his enim nihil aliine
vel proprium cum hoc lumine, nisi prout Servatoris
voluntas carni videndi virtutem concesserit, insu-
per quod et anima vidit, dedit carni, participauti
nempe, eo quod arcte cum ea conjuncta sit. lllud
vero, Neminidixeritis, ne forte illud, quod Dominus
erat, intelligentes,in illum manus injicere abstine-
rent se, et sic dispensatio esset imperfecta, ab-
essetque a Domino mors, ut qui frustra conatus
est quod perlicere non’potuit. Praeterea, vox illa in
monte prolata electis 'qui intelligere possent facta
est; ideoque mirati sunt, testimonio illi lato, cui
, et ipsi crediderant: vox autem illa in fluvio Jor-
vdane prolata est illis qui in eum credituri erant;
quapropter et ab eisdem fuit neglecta vox, qui institutionibus legisperitorum implicati detinebantur.
is Ρ. θέε ED. eorum. __- Matth. ν, l6_._ b_
ο Ivi—‘27; Luc. ix, 2'7. ί Ιοαηζι, 55. δ
’55) Διὰ statim; τᾳπ. _Alte satis et‘orth‘odoxede tione; ςιοηειν.
Chrisii mysteriis, qui se ita exinanivit, ιιι nou an-
gata; sed homo lier'et, quae extrema vilitas in crea-
ui in
i'ura intelligente,_idem ipse qui inhctnlis ςῑλιξ
t rrra, nec Ξ se divisus, 'nem'pe deitate qua ubique
est, non ita humanitatis, qua circumscripta est, ra-
vit.
IV. Dominus, quippe maxima humilitate prazdi-
tus, non ut angelum, sed ut hominem se conspicien-
dum praebuit. Et cum in monte ab apostolis suis
gloria et majestate visus est ο , non propter semet-
ipsum hoc fecit, uti nimirum semet ostentaret, sed
Ecclesiae suae gratia, quae genus electum est ά, ιιι
disceret profectum ejus post exitum e carne. Ipse
enim in caalo lux fuit, est etiam illud quod in carne
apparuit; et quod hic visum fuit non illo quod in
coelo posterius, neque excisum fuit e cmlo quandiu
hic in terris versabatur, perinde quasi de loco in
locum discederet, aut hunc occuparet, illum vero
relinqueret; sed erat quod ubique est. cum apud
Patrem tum in terris, utpote qui Patris est virtus.
Ad hoc, impleri illum Servatoris sermonem opor-
ιιιὶῑ, quem protulerat : Sunt quidam ea: illis qui hic
astant, qui mortem non gustabunt, usquedum con-
spiciam Filium hominisinmajestate sua°. Petrus itaque, Jacobus et Joannes viderunt in gloria, et obdor-
terunt.
nuerunt.
V. Quomodo itaque faciem Domini lucidam con-
spicientes non fuerunt stupore perculsi; at simul
ac vocem ejus audiverunt in terram cecidere? Quia
nimirum aures quam oculi a fide absunt longius. et
inusitata vox majorem terrorem incutit. Equidem
cum vocem audiret Joannes ille Baptista ί, ὦ haud
timuit, quippe in spiritu audivit ipse, cui vox illa
usitata: at vero qua homo tantum quis audiens,
obstupescit. lianc ob causam dicit illis Salvator:
Nemini dixeritis quod vidistis ε. At non oculis car-
nalibus lumen conspexerant : his enim nihil aliine
vel proprium cum hoc lumine, nisi prout Servatoris
voluntas carni videndi virtutem concesserit, insu-
per quod et anima vidit, dedit carni, participauti
nempe, eo quod arcte cum ea conjuncta sit. lllud
vero, Neminidixeritis, ne forte illud, quod Dominus
erat, intelligentes,in illum manus injicere abstine-
rent se, et sic dispensatio esset imperfecta, ab-
essetque a Domino mors, ut qui frustra conatus
est quod perlicere non’potuit. Praeterea, vox illa in
monte prolata electis 'qui intelligere possent facta
est; ideoque mirati sunt, testimonio illi lato, cui
, et ipsi crediderant: vox autem illa in fluvio Jor-
vdane prolata est illis qui in eum credituri erant;
quapropter et ab eisdem fuit neglecta vox, qui institutionibus legisperitorum implicati detinebantur.
is Ρ. θέε ED. eorum. __- Matth. ν, l6_._ b_
ο Ivi—‘27; Luc. ix, 2'7. ί Ιοαηζι, 55. δ
’55) Διὰ statim; τᾳπ. _Alte satis et‘orth‘odoxede tione; ςιοηειν.
Chrisii mysteriis, qui se ita exinanivit, ιιι nou an-
gata; sed homo lier'et, quae extrema vilitas in crea-
ui in
i'ura intelligente,_idem ipse qui inhctnlis ςῑλιξ
t rrra, nec Ξ se divisus, 'nem'pe deitate qua ubique
est, non ita humanitatis, qua circumscripta est, ra-