PG 90, col. 930
25. Et dixit frater ε Bene, Pater, dixisti; sed
amabo te, hoc quoque addas, quonam modo absti-
nentia concupiscentiam maceret atque edomet. Re-
spondit senex: Quia iis omnibus abstinere facit,
qua: non sunt necessarii usus, sed delicias praebent:
nec aliquid sinit sumere, quam quod necesse est
ad vitam sustentandam ε nec permittit ea persequi,
qua: dulcia sunt, sed qua: utilia, et ut cibum et
potum ad jusue necessitatis modos componamus,
nec superfluos corpori humores congeranius, solam-
que corporis vitam servare Studeamus, atque a
coitionis appetitu liberum custodiamus. Sic igitur
abstinentia concupiscentiam macerat atque cdo—
mat: voluptas vero, cibique ac polus saturitas
ventri calorem conciliat, et ad turpis 3781ibidi-
nis appetitum accendit, totumque animal ad illegi-
timre copulre devia contrudit. Tunc lascivi oculi,
etl‘renis manus, lingua loquens quas aures mulceant;
auris inanium avida; mens Deum spernens; animus
secum ipse cogitandi actu adulterium patratis, et
ad nefanda sceleris ipso opere corpus provocans.
24. Ait frater : Vere ita se, Pater, res habet, ut
dicis; verum rogo ut et de oratione doceas, qua
illa ratione ab omnibus cogitationibus mentem
avellat. Respondit senex : Cogitationes ac ra-
tiones, rerttm cogitationes atque rationes sntit;
rerum autem alia: sunt qua: sub sensum cadunt,
alia; qua: animo intelliguntur. ln his igitur mens
moram trahens, eorum cogitationes circumfert ac
rationes; orationis autent gratia, mentem Deo con-
jungit; eaque ipsa ratione cl. quod Deo conjungat,
a cunctis cogitationibus ac rationibus abjungit.
Tune nimirqu tuens nuda cum Deo versans illique
assuescens, deiformis (divinis scilicet corusca do-
tibus) eiadit. Jam vero quae talis exsistat, qua:
honesta sint ac deceant ab illo petit, nec unquam
frustratur quin accipiat, quae oratione oravit. llinc
25. Ait frater : Ecqua vero ratione fiat, ut mens
sine intermissione oret? Psalmorum enim penso
et lectione, et sermonem miscendo ac ministrando,
in multos eam cogitatus sensaque distrahimus.
Respondit senex : Nihil ejusmodi divina Scriptura
praecipit, quod praestari non possit. Nam et ipse
prodat, nec levet [tuente acerbitatem, sed magis gra-
vet. Quod aliis subditum, παράκλησιν, palam glos-
sema est. Nolim pluribus onerare charlnm; ipsum,
lector, si parato animo auctorem adieris, haud
leviter ex illo ad charitatem ct compunctionem ,
ἓως duo nobis maxima in via spirituali, aedifica-
ens.
ens.
amabo te, hoc quoque addas, quonam modo absti-
nentia concupiscentiam maceret atque edomet. Re-
spondit senex: Quia iis omnibus abstinere facit,
qua: non sunt necessarii usus, sed delicias praebent:
nec aliquid sinit sumere, quam quod necesse est
ad vitam sustentandam ε nec permittit ea persequi,
qua: dulcia sunt, sed qua: utilia, et ut cibum et
potum ad jusue necessitatis modos componamus,
nec superfluos corpori humores congeranius, solam-
que corporis vitam servare Studeamus, atque a
coitionis appetitu liberum custodiamus. Sic igitur
abstinentia concupiscentiam macerat atque cdo—
mat: voluptas vero, cibique ac polus saturitas
ventri calorem conciliat, et ad turpis 3781ibidi-
nis appetitum accendit, totumque animal ad illegi-
timre copulre devia contrudit. Tunc lascivi oculi,
etl‘renis manus, lingua loquens quas aures mulceant;
auris inanium avida; mens Deum spernens; animus
secum ipse cogitandi actu adulterium patratis, et
ad nefanda sceleris ipso opere corpus provocans.
24. Ait frater : Vere ita se, Pater, res habet, ut
dicis; verum rogo ut et de oratione doceas, qua
illa ratione ab omnibus cogitationibus mentem
avellat. Respondit senex : Cogitationes ac ra-
tiones, rerttm cogitationes atque rationes sntit;
rerum autem alia: sunt qua: sub sensum cadunt,
alia; qua: animo intelliguntur. ln his igitur mens
moram trahens, eorum cogitationes circumfert ac
rationes; orationis autent gratia, mentem Deo con-
jungit; eaque ipsa ratione cl. quod Deo conjungat,
a cunctis cogitationibus ac rationibus abjungit.
Tune nimirqu tuens nuda cum Deo versans illique
assuescens, deiformis (divinis scilicet corusca do-
tibus) eiadit. Jam vero quae talis exsistat, qua:
honesta sint ac deceant ab illo petit, nec unquam
frustratur quin accipiat, quae oratione oravit. llinc
25. Ait frater : Ecqua vero ratione fiat, ut mens
sine intermissione oret? Psalmorum enim penso
et lectione, et sermonem miscendo ac ministrando,
in multos eam cogitatus sensaque distrahimus.
Respondit senex : Nihil ejusmodi divina Scriptura
praecipit, quod praestari non possit. Nam et ipse
prodat, nec levet [tuente acerbitatem, sed magis gra-
vet. Quod aliis subditum, παράκλησιν, palam glos-
sema est. Nolim pluribus onerare charlnm; ipsum,
lector, si parato animo auctorem adieris, haud
leviter ex illo ad charitatem ct compunctionem ,
ἓως duo nobis maxima in via spirituali, aedifica-
ens.
ens.