PG 91, col. 674
περὶ τὴν μίαν τὴν τοῦ Θεοῦ σημαντικὴν συζυγίαν
ἔλεγε καταγίγνεσθαι. Συζυγὶαν δέ φημι νῦν τὸν νοῦν
καὶ τὸνλόγον ι τὴν σοφίαν καὶ τὴν φρόνησιν’ τὴν
θεωρίαν καὶ τὴν πρᾶξινο τὴν γνῶσιν καὶ τὴν ἀρετήν’
τὴν ἄληστον γνῶσιν καὶ τὴν πίστιν. Τὴν δὲτοῦ
θείου σημαντικὴν, τὴν ἀλήθειαν καί¹ τὸ ἀγαθόν · αἷς
κατὰ πρόοδον ή ψυχὴ κινουμένη, τῷ Θεῷ τῶν ὅλων
ἑνοῦται, μιμουμένη αὐτοῦ τῆς οὐσίας καὶ τῆς ἐνερρ
γείας τὸ ἄτρεπτον καὶ εὐεργετικὸν, διὰ τῆς ἐν τῷ
καλῷ παγίας καὶ ἀμεταθέτου κατὰ τὴν προαίρεσιν
ἕξεως. καὶ, ἴνα τούτων ’ί μικρόν τι μίξω θεώρημα
πρόσφορον, τάχα αῦτη ἐστὶνὴ θεία δεκὰς τῶν χορδῶν
τοῦ κατὰ ψυχὴν νοητοῦ ψαλτηρίου · ἠ τὸν λόγον ῦπ-
ηχοῦντα τῷ πνεύματι, aia τῆς ἄλλης τῶν ὲντολῶν μα·
καρίας δεκάδος ἔχουσα, καὶ τοὺς ἐντελεῖς τε καὶ, ἁρ-
μονίους, τοὺς ἐμμελεῖς νοητῶς ἀποτελοῦσα φθόγγους,
δι’ ὧν ὑμνεῖται ὁ Θεός · ἵν’ ἐγὼ μάθω, τίς ὁ τῆς 460';-
σης, καὶ τῆς ᾀδομένης δεκάδος ό λόγος’.. καὶ ταῖς
δεκάδι δεκὰς μυστικῶς ὲνουμένη τε καὶ συναπτο-
μένη, Ἰησοῦν μὲν τὸν ἐμὸν Θεὸν καὶ Σωτῆρα συμ-
πληρωθέντα δι’ ἐμοῦ σωζομένου, πρὸς ἑαυτὸν ἐπαν-
άγει τὸν ἀεὶ πληρὲστατον, καὶ μηδέποτε ἑαυτοῦ ὲκ-
στῆναι δυνάμενονο ἐμὲ δὲ τὸν ἄνθρωπον θαυμαστῶς
ἑαυτῷ ἀποκαθίστησι· μᾶλλον δὲ Θεῷ, παρ’ οὗ τὸ εἶναι
λαϐὼν ἔχω, καὶ πρὸς δν ἐπείγομαι, πόρρωθεν τὸ εὖ
εἶναι προσλαϐεῖν ἐφιέμενος. Ὅπερ ὁ γνῶναι δυνηθεὶς,
ὲκ’τοῦ παθεῖν τὰ λεγόμενα, εἴσεται πάντως γνωρί-
σας ἠδη κατὰ τὴν πεῖραν ἐναργῶς τὸ οἰκεῖον ἀξίωμα·
πῶς ἀποδίδοται τῇ εἰκόνι. τὸ κατ’ εξκδναη· πῶς
τιμᾶται τὺ ἀρχέτυπον· τίς τοῦ μυστηρίου τῆς ἡμῶν
σωτηρίας ἠ δύναμις, καὶ ὑπὲρ τίνος Χριστὸς ἁπ-
ἐθανε · πῶς τε πάλιν ἐν αὐτῷ μεῖναι δυνάμεθα, καὶ
αὐτὸς ὲν ἡμῖν, καθὼς εἷπε · καὶ πῶς· Ἔστιν εὐθὺς
o’ λόγος τοῦ Κιιοίου, καὶ πάντα τὰ ἔργα αὐτοῦ
ἐν πίστει. Ἀλλ’ ἐπανάγωμεν προς τὸν εἱρμὸν τοῦ
λόγου τὸν λόγον, τούτοις περὶ τούτων ἀρκεσθέντες,
Τὸν γὰρ νοῦν διὰ τῆς σοφίας ἔφασκε κινούμενον,
εἰς θεωρίαν ἱέναι · διὰ δὲ τῆς θεωρίας, είς γνῶσιν·
διὰ δὲ τῆς γνώσεως, είς τὴν ἄλγιστον γνῶσιν · διὰ δὲ
τῆς ἀλήστου γνώσεως, είς τὴν ἀλήθειαν · περὶ ῆνό
νοῦς ὅρον τῆς κινήσεως δέχεται, περιγραφομένης
αὐτῷ τῆς τε οὐσίας καὶ τῆς δυνάμεως, καὶ τῆς
ἕξεως καὶ τῆς ψεργείας.
Νοῦ γὰρ ἔλεγε δύναμιν εἶναι τὴν σοφίαν, καὶ
αὐτὸν εἶναι τὸν νοῦν δυνάμει σοφίαν · τὴν δὲ θεω-
ρίαν, ἓξιν· τὴν δὲ γνῶσιν,’ὲνέργειαν· τὴν δὲ ἁλη-
στον γνῶσιν, σοφίας τε καὶ θεωρίας καὶ γνὼσεωςξ
ἠγουν δυνάμεως καὶ ἒξεως’καὶ ἐνεργείας ο τὴν περὶ
vanum tumeat-:5.
ἔλεγε καταγίγνεσθαι. Συζυγὶαν δέ φημι νῦν τὸν νοῦν
καὶ τὸνλόγον ι τὴν σοφίαν καὶ τὴν φρόνησιν’ τὴν
θεωρίαν καὶ τὴν πρᾶξινο τὴν γνῶσιν καὶ τὴν ἀρετήν’
τὴν ἄληστον γνῶσιν καὶ τὴν πίστιν. Τὴν δὲτοῦ
θείου σημαντικὴν, τὴν ἀλήθειαν καί¹ τὸ ἀγαθόν · αἷς
κατὰ πρόοδον ή ψυχὴ κινουμένη, τῷ Θεῷ τῶν ὅλων
ἑνοῦται, μιμουμένη αὐτοῦ τῆς οὐσίας καὶ τῆς ἐνερρ
γείας τὸ ἄτρεπτον καὶ εὐεργετικὸν, διὰ τῆς ἐν τῷ
καλῷ παγίας καὶ ἀμεταθέτου κατὰ τὴν προαίρεσιν
ἕξεως. καὶ, ἴνα τούτων ’ί μικρόν τι μίξω θεώρημα
πρόσφορον, τάχα αῦτη ἐστὶνὴ θεία δεκὰς τῶν χορδῶν
τοῦ κατὰ ψυχὴν νοητοῦ ψαλτηρίου · ἠ τὸν λόγον ῦπ-
ηχοῦντα τῷ πνεύματι, aia τῆς ἄλλης τῶν ὲντολῶν μα·
καρίας δεκάδος ἔχουσα, καὶ τοὺς ἐντελεῖς τε καὶ, ἁρ-
μονίους, τοὺς ἐμμελεῖς νοητῶς ἀποτελοῦσα φθόγγους,
δι’ ὧν ὑμνεῖται ὁ Θεός · ἵν’ ἐγὼ μάθω, τίς ὁ τῆς 460';-
σης, καὶ τῆς ᾀδομένης δεκάδος ό λόγος’.. καὶ ταῖς
δεκάδι δεκὰς μυστικῶς ὲνουμένη τε καὶ συναπτο-
μένη, Ἰησοῦν μὲν τὸν ἐμὸν Θεὸν καὶ Σωτῆρα συμ-
πληρωθέντα δι’ ἐμοῦ σωζομένου, πρὸς ἑαυτὸν ἐπαν-
άγει τὸν ἀεὶ πληρὲστατον, καὶ μηδέποτε ἑαυτοῦ ὲκ-
στῆναι δυνάμενονο ἐμὲ δὲ τὸν ἄνθρωπον θαυμαστῶς
ἑαυτῷ ἀποκαθίστησι· μᾶλλον δὲ Θεῷ, παρ’ οὗ τὸ εἶναι
λαϐὼν ἔχω, καὶ πρὸς δν ἐπείγομαι, πόρρωθεν τὸ εὖ
εἶναι προσλαϐεῖν ἐφιέμενος. Ὅπερ ὁ γνῶναι δυνηθεὶς,
ὲκ’τοῦ παθεῖν τὰ λεγόμενα, εἴσεται πάντως γνωρί-
σας ἠδη κατὰ τὴν πεῖραν ἐναργῶς τὸ οἰκεῖον ἀξίωμα·
πῶς ἀποδίδοται τῇ εἰκόνι. τὸ κατ’ εξκδναη· πῶς
τιμᾶται τὺ ἀρχέτυπον· τίς τοῦ μυστηρίου τῆς ἡμῶν
σωτηρίας ἠ δύναμις, καὶ ὑπὲρ τίνος Χριστὸς ἁπ-
ἐθανε · πῶς τε πάλιν ἐν αὐτῷ μεῖναι δυνάμεθα, καὶ
αὐτὸς ὲν ἡμῖν, καθὼς εἷπε · καὶ πῶς· Ἔστιν εὐθὺς
o’ λόγος τοῦ Κιιοίου, καὶ πάντα τὰ ἔργα αὐτοῦ
ἐν πίστει. Ἀλλ’ ἐπανάγωμεν προς τὸν εἱρμὸν τοῦ
λόγου τὸν λόγον, τούτοις περὶ τούτων ἀρκεσθέντες,
Τὸν γὰρ νοῦν διὰ τῆς σοφίας ἔφασκε κινούμενον,
εἰς θεωρίαν ἱέναι · διὰ δὲ τῆς θεωρίας, είς γνῶσιν·
διὰ δὲ τῆς γνώσεως, είς τὴν ἄλγιστον γνῶσιν · διὰ δὲ
τῆς ἀλήστου γνώσεως, είς τὴν ἀλήθειαν · περὶ ῆνό
νοῦς ὅρον τῆς κινήσεως δέχεται, περιγραφομένης
αὐτῷ τῆς τε οὐσίας καὶ τῆς δυνάμεως, καὶ τῆς
ἕξεως καὶ τῆς ψεργείας.
Νοῦ γὰρ ἔλεγε δύναμιν εἶναι τὴν σοφίαν, καὶ
αὐτὸν εἶναι τὸν νοῦν δυνάμει σοφίαν · τὴν δὲ θεω-
ρίαν, ἓξιν· τὴν δὲ γνῶσιν,’ὲνέργειαν· τὴν δὲ ἁλη-
στον γνῶσιν, σοφίας τε καὶ θεωρίας καὶ γνὼσεωςξ
ἠγουν δυνάμεως καὶ ἒξεως’καὶ ἐνεργείας ο τὴν περὶ
vanum tumeat-:5.