PG 92, col. 1183
Secundus codex Vaticanus est l66, non ineleganter sed multum mendose scriptus, cum emendata-ihs
τῆς Μεγάλης ἐκκλησίας, κυρίουΔωῦ Πισίδου, στίχοι ίαμδικοὶ πρὸς τὸν πατριάρχην κωνσταντινσυτεέὶειιις ἒ
Σίργιον, hoc est in Hexaemeron'Sergio dicatum. Ex hoc codice decem illos iambos supplevimus in primi- ι
χάρις, sed pro χάρις habet κτίσις. Tertius codex
mero excerpti leguntur. qui sunt‘de animalium proprietatibus : incipit enim a versu 958 : Τις tax-rw ί
ἐκράτυνεν, et desinit in versum 1357 : Πρὸς five:
barbara manu exoratus, ut non dubites eum a sequioris smculi quodam Graeco emanasse. Titulus est: Γεωρ- η
γίου τοῦ σοφωτάτοιι καὶ διακόνου τοῦ τῆς Μεγάλης ἐκκλησίας στίχοι. In line legitur τέλος τῶν στιχείων- ln—
terea, quod mirere, iambi non sunt στιχηρῶς, sed in modum prosae orationis scriptae. Quartus codex Vat. η
est “26, membranaceus, ejus forma: quam dicimus in 16, nitide et eleganter [ p. XXVI] et, nr videtur,
circa saaculum xm a perito calligrapho scriptus. is est codex ex quo luerunt exscripta opuscula Ρίεἰὼ
ab Holstenio missa Maltreto , quem Allatlus non vidit, a quo apographum bibliothecae Corsiniana: form-
tum est. et quo demum nos in hac editione procuranda usi sumus. in eo enim continentur omnia Pisidas
carmina hoc titulo atque ordine : Στίχοι Γεωργίο
Πισίδου είς τὴν Ἐξαήμερον⁸ In Hexaemeron. Epigrammata , Heraclida, de vanitate rite, contra Senam,
de expeditione lleraclii, de bello Abarim, in Anactorium. Sequuntur anonymi iambi in S. Mariam ἐκπατίο-
cam, ac deinde plurima Phila: carmina. Nec Hexaemeron nec Poemation de vanitate vitae exinde colligas
esse mutilum : omnes enim versus utrobique sibi succedunt suo ordine conjuncti, nulla litura apparet in
medio, neque in line, quod apponi solet cum aliquid desideratur, λείπει τᾶλλα legitur, nt est in inremo-
ln margine sunt tituli ex minio rerum capita indicantes, quales idem Morellius exhibuit in sua editione
Parisiensi. Codex, ut videtur, e Columncnsium domo ad bibliothecam Vaticanam transivit : habet enim
in principio haec verba, Hoc volumen est mei Νίσοίαὶ Bartholomazi de'Colurnnir. Quintus codex Vat. est 1281.
bombycinus, extra ct intus praeferens stemma domus Caralim : in prima pagina legitur Antonii card. Ca-
rafl'a: bibliothecarii manus ea: testamento; sequitu
Ἀλεξανδρείας περὶ ζώων ἰδιότητοςνκαι φυτῶν διὰ στίχων ίαμϐικῶν, πρὸς τὸν τῆς Κωνσταντινουπόλεως πα-
τριάρχην κύριον Σέργιον. Sed a manu recentiori]
Γεωργίου τοῦ Πισίδου. Post versum 80 : Σιγῶσι l
ἔργα σου. Κύριε ° πάντα ὲν σοφία ἐποίησας, 'e qu
lirma haberentur, et quod sit Hexaemcri principium, et quem sibi ducem in eo scribendo legerit Pisida.
Verum hic plane est ille codex, cujus epigrapbe deceptus Hieronymus Brunellus HexaemerOn Pisida aii-
dit limare anno l590 sub nomine Cyrilli, nt supra dictum est : omnia enim respondent ad amussim. cun
titulus tum iamborum numerus, qui sunt 1864: Caeterum totus corruptus estet prersusinemendatus, quan-
quam non ineleganter scriptus initio Saeculi xv. in margine ad versum ΓΗ huiusmodi est inscriptio Περὶ
τῆς ἱερᾶς νόσου. De sacro inorbo, quam in nullo alio codice reperi. Sed et Morellius eamdem glossam
marginalem apposuit, cujus vim plane non assequor, nec antea assecutus l‘uitl‘editor Bibliotheca: Patrum
Paris. 1589, ait enim : Inscriptionem De morbo sacro non capio : malim De certaminibus et pramiis mar-
tyrum Christi. llos quinque codices Vaticanus, quoniam licebat, non piguit jamdiu conferre et‘variantes
lectiones hinc inde colligere : spes namque inerat uberrimum diligentiae nostra: fructum nos esse relaturos;
sed exhausti laboris tandem nos pmnituit. ubi intelleximus eos omnes esse tam imperite et oscitanter
scriptos, ut nullam utilitatem ex eorum lectione capere possis, si tamen laudatum codicem H26 exci-
pias, quem unum perlustrasse et expendisse accuratius satis fuisset. Sed et alium codicem bibliotheca:
Vallicellanae signatum B 115 conferre voluimus, quem Fulvius Ursinus dono dedit Achilli Statio. ut in
eodem notatum animadverti; ne cum esset ad manus, eo vel neglecto vel omisso cilicio nostro videremur
defuisse. Codex est menil‘ranaceus, in quo statim veniunt iambi Pisidm in duas columnas pulcherrime di-
gesti et nitido characteri conspicui, sed [p. XXVII] multis mendis fmdati et perturbato ordine diSpositi ;
quin ct desunt non pauci : nam hexacmeron ill
ιἰισίδνιυ εἰς πατριάρχην Σέργιον περὶ τῆς Ἐξατ
lares Florentiam venissem, ibi mihi libuit per otium videre ac manibus versare codicem 10, plut. 5, bi-
bliothecae Mcdiceo Laurentinum. , quamvis nec aetate nec ulla scriptionis specie commendabilem, in quo
habentur Γεωργίοο διακόνου Κωνσταντινουτιόλεως
sunt tantum numero “27 : plures enim versus omisit scriptor, ac praesertim in line , quorum ultimus
occurrit, qni nobis cst 1823 : ’Ἑτοιμος οἶνος. id autem antea observaverat diligentissimus editor catalngi
cju dom bibliotheca, p.95, lucc subdens : In codice accedunt hi quinque mendosi versus, qui desiderantur
in editione Laelii : Δόξα δὲ πάντων τῷ Θεῷ καὶ Δ
γένοιτο τῷ ὲν τοῖς πᾶσι χρόνοις τε καί γ’ ἔτεσι τοῖς ἀμετρήτοις, εἴτε δὲ τοῖς ἀναξίοις ἡμῖν ἐν πᾶσι xz:-
βιοῖς. At non sensit, quod tamen lacile erat inttlligere, putidus illos versiculos non esse l‘isid:e, scd im~
τῆς Μεγάλης ἐκκλησίας, κυρίουΔωῦ Πισίδου, στίχοι ίαμδικοὶ πρὸς τὸν πατριάρχην κωνσταντινσυτεέὶειιις ἒ
Σίργιον, hoc est in Hexaemeron'Sergio dicatum. Ex hoc codice decem illos iambos supplevimus in primi- ι
χάρις, sed pro χάρις habet κτίσις. Tertius codex
mero excerpti leguntur. qui sunt‘de animalium proprietatibus : incipit enim a versu 958 : Τις tax-rw ί
ἐκράτυνεν, et desinit in versum 1357 : Πρὸς five:
barbara manu exoratus, ut non dubites eum a sequioris smculi quodam Graeco emanasse. Titulus est: Γεωρ- η
γίου τοῦ σοφωτάτοιι καὶ διακόνου τοῦ τῆς Μεγάλης ἐκκλησίας στίχοι. In line legitur τέλος τῶν στιχείων- ln—
terea, quod mirere, iambi non sunt στιχηρῶς, sed in modum prosae orationis scriptae. Quartus codex Vat. η
est “26, membranaceus, ejus forma: quam dicimus in 16, nitide et eleganter [ p. XXVI] et, nr videtur,
circa saaculum xm a perito calligrapho scriptus. is est codex ex quo luerunt exscripta opuscula Ρίεἰὼ
ab Holstenio missa Maltreto , quem Allatlus non vidit, a quo apographum bibliothecae Corsiniana: form-
tum est. et quo demum nos in hac editione procuranda usi sumus. in eo enim continentur omnia Pisidas
carmina hoc titulo atque ordine : Στίχοι Γεωργίο
Πισίδου είς τὴν Ἐξαήμερον⁸ In Hexaemeron. Epigrammata , Heraclida, de vanitate rite, contra Senam,
de expeditione lleraclii, de bello Abarim, in Anactorium. Sequuntur anonymi iambi in S. Mariam ἐκπατίο-
cam, ac deinde plurima Phila: carmina. Nec Hexaemeron nec Poemation de vanitate vitae exinde colligas
esse mutilum : omnes enim versus utrobique sibi succedunt suo ordine conjuncti, nulla litura apparet in
medio, neque in line, quod apponi solet cum aliquid desideratur, λείπει τᾶλλα legitur, nt est in inremo-
ln margine sunt tituli ex minio rerum capita indicantes, quales idem Morellius exhibuit in sua editione
Parisiensi. Codex, ut videtur, e Columncnsium domo ad bibliothecam Vaticanam transivit : habet enim
in principio haec verba, Hoc volumen est mei Νίσοίαὶ Bartholomazi de'Colurnnir. Quintus codex Vat. est 1281.
bombycinus, extra ct intus praeferens stemma domus Caralim : in prima pagina legitur Antonii card. Ca-
rafl'a: bibliothecarii manus ea: testamento; sequitu
Ἀλεξανδρείας περὶ ζώων ἰδιότητοςνκαι φυτῶν διὰ στίχων ίαμϐικῶν, πρὸς τὸν τῆς Κωνσταντινουπόλεως πα-
τριάρχην κύριον Σέργιον. Sed a manu recentiori]
Γεωργίου τοῦ Πισίδου. Post versum 80 : Σιγῶσι l
ἔργα σου. Κύριε ° πάντα ὲν σοφία ἐποίησας, 'e qu
lirma haberentur, et quod sit Hexaemcri principium, et quem sibi ducem in eo scribendo legerit Pisida.
Verum hic plane est ille codex, cujus epigrapbe deceptus Hieronymus Brunellus HexaemerOn Pisida aii-
dit limare anno l590 sub nomine Cyrilli, nt supra dictum est : omnia enim respondent ad amussim. cun
titulus tum iamborum numerus, qui sunt 1864: Caeterum totus corruptus estet prersusinemendatus, quan-
quam non ineleganter scriptus initio Saeculi xv. in margine ad versum ΓΗ huiusmodi est inscriptio Περὶ
τῆς ἱερᾶς νόσου. De sacro inorbo, quam in nullo alio codice reperi. Sed et Morellius eamdem glossam
marginalem apposuit, cujus vim plane non assequor, nec antea assecutus l‘uitl‘editor Bibliotheca: Patrum
Paris. 1589, ait enim : Inscriptionem De morbo sacro non capio : malim De certaminibus et pramiis mar-
tyrum Christi. llos quinque codices Vaticanus, quoniam licebat, non piguit jamdiu conferre et‘variantes
lectiones hinc inde colligere : spes namque inerat uberrimum diligentiae nostra: fructum nos esse relaturos;
sed exhausti laboris tandem nos pmnituit. ubi intelleximus eos omnes esse tam imperite et oscitanter
scriptos, ut nullam utilitatem ex eorum lectione capere possis, si tamen laudatum codicem H26 exci-
pias, quem unum perlustrasse et expendisse accuratius satis fuisset. Sed et alium codicem bibliotheca:
Vallicellanae signatum B 115 conferre voluimus, quem Fulvius Ursinus dono dedit Achilli Statio. ut in
eodem notatum animadverti; ne cum esset ad manus, eo vel neglecto vel omisso cilicio nostro videremur
defuisse. Codex est menil‘ranaceus, in quo statim veniunt iambi Pisidm in duas columnas pulcherrime di-
gesti et nitido characteri conspicui, sed [p. XXVII] multis mendis fmdati et perturbato ordine diSpositi ;
quin ct desunt non pauci : nam hexacmeron ill
ιἰισίδνιυ εἰς πατριάρχην Σέργιον περὶ τῆς Ἐξατ
lares Florentiam venissem, ibi mihi libuit per otium videre ac manibus versare codicem 10, plut. 5, bi-
bliothecae Mcdiceo Laurentinum. , quamvis nec aetate nec ulla scriptionis specie commendabilem, in quo
habentur Γεωργίοο διακόνου Κωνσταντινουτιόλεως
sunt tantum numero “27 : plures enim versus omisit scriptor, ac praesertim in line , quorum ultimus
occurrit, qni nobis cst 1823 : ’Ἑτοιμος οἶνος. id autem antea observaverat diligentissimus editor catalngi
cju dom bibliotheca, p.95, lucc subdens : In codice accedunt hi quinque mendosi versus, qui desiderantur
in editione Laelii : Δόξα δὲ πάντων τῷ Θεῷ καὶ Δ
γένοιτο τῷ ὲν τοῖς πᾶσι χρόνοις τε καί γ’ ἔτεσι τοῖς ἀμετρήτοις, εἴτε δὲ τοῖς ἀναξίοις ἡμῖν ἐν πᾶσι xz:-
βιοῖς. At non sensit, quod tamen lacile erat inttlligere, putidus illos versiculos non esse l‘isid:e, scd im~