PG 93, col. 1628
hominum vero est altercari quidem, sed statim re-
conciliari; daemonum autem est litigare, et totttm
(ΗΑ-ιιι transire iurecouciliatos. Huc propterea praelati
sumus, amatores Christi, propter pratsentem narra~
tiouetn. Placuit huic aliquando nobili, una cum
commemorato Nieeta patricio, de quadattt publica re
altercari. Modus autent litigii erat talis; necessa-
rium est enim dicere, cum sit anima: utilis : l’atrt.
cius quidem disponere volebat lorum propter lucra
publica; patriarcha autem id non patiebatur, panpe-
rum in hoc procurans salutem. Multum ergo contra
se secreto contendentes (48), et inlletibiles manen-
liati. Erit antettt hora quinta, etquidem patriarcha!
erat relragatio et amaritudo pro tuaudato Dei, pa- -
tricii autent propter pecuniaria lucra erat. Tamen
ait illejustns : neque pro rationabili, nsque pro ir-
rationabili occasione debet ltonto irasci. Advenieute
ergo hora undecima, mandat per archipresbyteruut
una cum clero patriarcha patricio Ituc dignum nte-
moria verbum:Domine, sol ad occasum est. Cum
autem hoc verbum ille audisset, non tolerans cordis
sui ardorem, sed tanquam divino igne inflammatus,
sancti sermone compunctus cst, infect-isque lacry-
mis statim totus factus est; et surgens, venit ad bea-
ttun hunc. Quem cunt vidisset, ait: Bene venisti, ωε
licclesim, obcdiens voci ejus (Ep/tes. tv). Mittentihus
igitur ambobus ruelantnant (49), et amplexantibus
alterutrum, sederunt. Et aperiens os suunt patriar-
cha, dixit:Crede mihi, domine, nisi quia vidi te
valde tribulatum de Itoc, jam non pigritarer ego
venire ad claritatem tuam. Etenim Dominus et Deus
uoster ipse circuibat civitates et castella et domos,
visitando homines. Omnibus autem humilitate summi
sacerdotis tediiieatis, et admiratione plenis, respou-
dit ad eum patricius : Crede, Pater, quia ulterius
non capient aures meat eorunt verba, qui Iitvgiosas
tttihi suggerunt res. Tunc sapiens doctor dixit ei-
Crede, tili et frater, si omttibus Itis voluerimus cre-
dere, multorum peceatorunt erimus domini, maxime
in tempore hoc, quando facti sunt umlti hominum
invicem odientcs. Multoties cttint et ntilti Suadere
rerum; et cum facerent saepe liuent, ut seductus
fuerant, postmodum alii quidam suggerebant mibi,
quod fuerint deceptus in capitulo; cuin ergo secundo
et tertio ltnc luissem perpessus, dedi terminum nn-
ltimetipsi absque utrorumque parte, ne darent deli-
ttitioneut alio in capitulo. Quod siqui suggerebant
mihi, mentirentur, ipsi pit-natu solverent, quam
accusatus ferret, si contra eum calumnia veraciter
fuisset injecta. Et ex eadem die improvide suggerere
mihi contra aliquem omnino aliquid nullus jam au«
sunt habet, quod deposco et moueo maguum deco~
rent tuum, lili, similiter facer». Smpe enim et caules
injustas faciunt, qui Stlbiittlitnleltl creditam habent,
conciliari; daemonum autem est litigare, et totttm
(ΗΑ-ιιι transire iurecouciliatos. Huc propterea praelati
sumus, amatores Christi, propter pratsentem narra~
tiouetn. Placuit huic aliquando nobili, una cum
commemorato Nieeta patricio, de quadattt publica re
altercari. Modus autent litigii erat talis; necessa-
rium est enim dicere, cum sit anima: utilis : l’atrt.
cius quidem disponere volebat lorum propter lucra
publica; patriarcha autem id non patiebatur, panpe-
rum in hoc procurans salutem. Multum ergo contra
se secreto contendentes (48), et inlletibiles manen-
liati. Erit antettt hora quinta, etquidem patriarcha!
erat relragatio et amaritudo pro tuaudato Dei, pa- -
tricii autent propter pecuniaria lucra erat. Tamen
ait illejustns : neque pro rationabili, nsque pro ir-
rationabili occasione debet ltonto irasci. Advenieute
ergo hora undecima, mandat per archipresbyteruut
una cum clero patriarcha patricio Ituc dignum nte-
moria verbum:Domine, sol ad occasum est. Cum
autem hoc verbum ille audisset, non tolerans cordis
sui ardorem, sed tanquam divino igne inflammatus,
sancti sermone compunctus cst, infect-isque lacry-
mis statim totus factus est; et surgens, venit ad bea-
ttun hunc. Quem cunt vidisset, ait: Bene venisti, ωε
licclesim, obcdiens voci ejus (Ep/tes. tv). Mittentihus
igitur ambobus ruelantnant (49), et amplexantibus
alterutrum, sederunt. Et aperiens os suunt patriar-
cha, dixit:Crede mihi, domine, nisi quia vidi te
valde tribulatum de Itoc, jam non pigritarer ego
venire ad claritatem tuam. Etenim Dominus et Deus
uoster ipse circuibat civitates et castella et domos,
visitando homines. Omnibus autem humilitate summi
sacerdotis tediiieatis, et admiratione plenis, respou-
dit ad eum patricius : Crede, Pater, quia ulterius
non capient aures meat eorunt verba, qui Iitvgiosas
tttihi suggerunt res. Tunc sapiens doctor dixit ei-
Crede, tili et frater, si omttibus Itis voluerimus cre-
dere, multorum peceatorunt erimus domini, maxime
in tempore hoc, quando facti sunt umlti hominum
invicem odientcs. Multoties cttint et ntilti Suadere
rerum; et cum facerent saepe liuent, ut seductus
fuerant, postmodum alii quidam suggerebant mibi,
quod fuerint deceptus in capitulo; cuin ergo secundo
et tertio ltnc luissem perpessus, dedi terminum nn-
ltimetipsi absque utrorumque parte, ne darent deli-
ttitioneut alio in capitulo. Quod siqui suggerebant
mihi, mentirentur, ipsi pit-natu solverent, quam
accusatus ferret, si contra eum calumnia veraciter
fuisset injecta. Et ex eadem die improvide suggerere
mihi contra aliquem omnino aliquid nullus jam au«
sunt habet, quod deposco et moueo maguum deco~
rent tuum, lili, similiter facer». Smpe enim et caules
injustas faciunt, qui Stlbiittlitnleltl creditam habent,