PG 94, col. 1437
Ἐκκλησίαν ποιήσητε ο. Μίαν δὲ ταύτην ἐπουρανίων
καὶ ἐπιγείων ὁ σταυρὸς τοῦ Κυρίου εἰργάσατο.
lizavero ⁸. ι Si talento defosso, servus inutilis et nequam efliciar, exsulaho procul a gaudio Domini
mei. Suscipite ergo medicinae sermonem , gratia Spiritus confirmatum, quo Deus quidem oblecte-
tur. gaudiique ejus consortem Ecclesiam faciatis. Hanc vero‘ crux Christi esse unam praestitit, ex
caelestibus terrenisque constantem. ε
β’. Ἐπειδὴ περὶ φύσεως ὁ σύμπας ἡμῖν λόγος κε-
κρότηται. τοῦτό φαμεν ὡς ἐπὶ μὲν τῆς ἁγίας καὶ
ὑπερουσίου θεότητος, ἦτοι τῆς μοναρχικῆς καὶ ὁμοου-
σίου Τριάδος, Ἀρειος μὲν καὶ Εὑνόμιος, καὶ ἡ τού·
των πολύθεος, καὶ οὐδὲν ἦττον ἄθεος συμμορία, τρεῖς
οὐσίας ἀναφανδὸν ὲφληνάςρησαν, cui; ὑὲτὸσέάσέσίτὴὲ
φύσιν συνδιατέμνοντες. κακῶς εἰδότες, καὶ τῇ ὐπο-
στάσει ταυτὸν τὴν φύσιν νοήσαντες. Σαὸἐλλιος (1]
vero Africanum bypostasim unam stulte asseruisse, contractamque conjunctione pessima Trinitatem
confudisse, ad tuendam substantia: unitatem in hypostasi unica. Quod vero ad dispensationem saluta-
rem (seu incarnationem) spectat Salvatoris, qui in Trinitate Verbum Dei est, Filius unicus Patris, pes-
simus perditissimusque Nestorius, anthropolatra, Diodorusque, et Theodorus episcopus Mopsuestiae,
rebelles quoque fuerunt, confitendo duas naturas, dividendoque hypostasim, ita ut ex eorum opinione
duae personae essent secundum numerum naturarum. Diviserunt igitur Dominum unum Jesum Christum,
duosque constituerunt, ac hypostases duas; eo quod existimarent hypostasim et naturam unum quod-
dam esse. At Dioscorus et Severus, et sectatorum utriusque turba multiceps, unam quoque et ipsi hy-
postasim asseruerunt, unam simul esse naturam definientes, quia nesciebant quid dicerent, nec intelli-
gebant qua: allirmarent. Morbus vero, seu error, mentis eorum in eo fuit, quod naturam et hypostasim
unum et idem esse existimabant. Sed nec illic substiterunt. Dixerunt enim in Trinitate sancta tres esse
naturas substantiasque particulares, et scientiam notionemve unam communem. Nihil tamen solidi,
quod ad rem confirmandam aptum natum sit, habuerunt.
3. Caeterum religionis orthodoxa: et veritatis praecones in tali sententia non fuerunt; verum legem
divinam secuti, cursumque ad cmieste iumen dirigentes, recta ambulaverunt per viam regiam, quae me-
dia est, non declinantes ad sinistram, superbiae et ignorantiae, neque ad dextram, imaginationis phan-
tasticaa. Neque ineptias contrariis ineptiis emendare aggressi sunt; sed ad propositum finem inter mala
extrema pervenerunt, continentes se intra limites veritatis, ita ut ad neutram partem inclinando ab ea
defiecterent. itaque confessi sunt substantiam unam in Trinitate, et tres bypostases ejusdem agnoscen-
tes, libenter pradicaverunt. Rursum. vero agnoverunt distinctionem illam in mysterio incarnationis.
quemadmodum Gregorius Theologus ait ', naturas duas, et substantias duas, et hypostasim unam, nas
turamque-et substantiam eadem definitione complexi sunt: personam quoque et hypostasim eodem
modo definierunt; quippe qui noverant differentiam quae est inter naturam, seu substantiam, et hypo-
Stasim, sive personam, ejusmodi esse ac distinctionem quae est inter commune et singulare.
4. Primo igitur nobis inquirendum estde natura et hypostasi, ut vocis utriusque significationem per-
spectam habeamus : deinde compertum nobis erit, an duas in Christo naturas asserere debeamus, vel
unicam. Postulat enim instituti ratio, ut illud definiatur. Neque vero veritatem contentioni exponemus,
sed amice eam investigabimus, cum veritatis ea natura sit, ut manifesta illi fiat, qui illam ea sollicitu-
dine perquirit, quam Scriptura sic eloquitur: ι Appropinquate ad me, et ego accedam ad vos ⁸. ι Ει
alibi : ι Ubi duo vel tres congregati fuerint in nomine meo, ego in medio illorum sum ⁷. ι lterum quo-
que dicit: ι Pelitis, et non accipitis, eo quod non sicut oportet petatis ⁸. › Et : ι Cum sit in vobis
zelus et contentio et discidium, an ignoratis quod carnales estis, et secundum carnem ambulatis ’ἲ ο Ει
item εἰ Νοη potestis credere in me, qui gloriam hominum quaeritis ιο. ›
ιζ ι (ξςῖἑέἲίιίῗίι, gCreg. epist ad Cledon. ⁸ Zach. ι, 5. τ Matth. xvut, 20. aJac. ιν, 5. ’Joan. ν,
ε Arabs, et una fiat Ecclesia in gaudio communionis.
. NOTAE.
, ΝΟΤ .
(Ι) ilic multa desunt in Vaticano codice, qua: supinata sunt ex translatione Arabica.
καὶ ἐπιγείων ὁ σταυρὸς τοῦ Κυρίου εἰργάσατο.
lizavero ⁸. ι Si talento defosso, servus inutilis et nequam efliciar, exsulaho procul a gaudio Domini
mei. Suscipite ergo medicinae sermonem , gratia Spiritus confirmatum, quo Deus quidem oblecte-
tur. gaudiique ejus consortem Ecclesiam faciatis. Hanc vero‘ crux Christi esse unam praestitit, ex
caelestibus terrenisque constantem. ε
β’. Ἐπειδὴ περὶ φύσεως ὁ σύμπας ἡμῖν λόγος κε-
κρότηται. τοῦτό φαμεν ὡς ἐπὶ μὲν τῆς ἁγίας καὶ
ὑπερουσίου θεότητος, ἦτοι τῆς μοναρχικῆς καὶ ὁμοου-
σίου Τριάδος, Ἀρειος μὲν καὶ Εὑνόμιος, καὶ ἡ τού·
των πολύθεος, καὶ οὐδὲν ἦττον ἄθεος συμμορία, τρεῖς
οὐσίας ἀναφανδὸν ὲφληνάςρησαν, cui; ὑὲτὸσέάσέσίτὴὲ
φύσιν συνδιατέμνοντες. κακῶς εἰδότες, καὶ τῇ ὐπο-
στάσει ταυτὸν τὴν φύσιν νοήσαντες. Σαὸἐλλιος (1]
vero Africanum bypostasim unam stulte asseruisse, contractamque conjunctione pessima Trinitatem
confudisse, ad tuendam substantia: unitatem in hypostasi unica. Quod vero ad dispensationem saluta-
rem (seu incarnationem) spectat Salvatoris, qui in Trinitate Verbum Dei est, Filius unicus Patris, pes-
simus perditissimusque Nestorius, anthropolatra, Diodorusque, et Theodorus episcopus Mopsuestiae,
rebelles quoque fuerunt, confitendo duas naturas, dividendoque hypostasim, ita ut ex eorum opinione
duae personae essent secundum numerum naturarum. Diviserunt igitur Dominum unum Jesum Christum,
duosque constituerunt, ac hypostases duas; eo quod existimarent hypostasim et naturam unum quod-
dam esse. At Dioscorus et Severus, et sectatorum utriusque turba multiceps, unam quoque et ipsi hy-
postasim asseruerunt, unam simul esse naturam definientes, quia nesciebant quid dicerent, nec intelli-
gebant qua: allirmarent. Morbus vero, seu error, mentis eorum in eo fuit, quod naturam et hypostasim
unum et idem esse existimabant. Sed nec illic substiterunt. Dixerunt enim in Trinitate sancta tres esse
naturas substantiasque particulares, et scientiam notionemve unam communem. Nihil tamen solidi,
quod ad rem confirmandam aptum natum sit, habuerunt.
3. Caeterum religionis orthodoxa: et veritatis praecones in tali sententia non fuerunt; verum legem
divinam secuti, cursumque ad cmieste iumen dirigentes, recta ambulaverunt per viam regiam, quae me-
dia est, non declinantes ad sinistram, superbiae et ignorantiae, neque ad dextram, imaginationis phan-
tasticaa. Neque ineptias contrariis ineptiis emendare aggressi sunt; sed ad propositum finem inter mala
extrema pervenerunt, continentes se intra limites veritatis, ita ut ad neutram partem inclinando ab ea
defiecterent. itaque confessi sunt substantiam unam in Trinitate, et tres bypostases ejusdem agnoscen-
tes, libenter pradicaverunt. Rursum. vero agnoverunt distinctionem illam in mysterio incarnationis.
quemadmodum Gregorius Theologus ait ', naturas duas, et substantias duas, et hypostasim unam, nas
turamque-et substantiam eadem definitione complexi sunt: personam quoque et hypostasim eodem
modo definierunt; quippe qui noverant differentiam quae est inter naturam, seu substantiam, et hypo-
Stasim, sive personam, ejusmodi esse ac distinctionem quae est inter commune et singulare.
4. Primo igitur nobis inquirendum estde natura et hypostasi, ut vocis utriusque significationem per-
spectam habeamus : deinde compertum nobis erit, an duas in Christo naturas asserere debeamus, vel
unicam. Postulat enim instituti ratio, ut illud definiatur. Neque vero veritatem contentioni exponemus,
sed amice eam investigabimus, cum veritatis ea natura sit, ut manifesta illi fiat, qui illam ea sollicitu-
dine perquirit, quam Scriptura sic eloquitur: ι Appropinquate ad me, et ego accedam ad vos ⁸. ι Ει
alibi : ι Ubi duo vel tres congregati fuerint in nomine meo, ego in medio illorum sum ⁷. ι lterum quo-
que dicit: ι Pelitis, et non accipitis, eo quod non sicut oportet petatis ⁸. › Et : ι Cum sit in vobis
zelus et contentio et discidium, an ignoratis quod carnales estis, et secundum carnem ambulatis ’ἲ ο Ει
item εἰ Νοη potestis credere in me, qui gloriam hominum quaeritis ιο. ›
ιζ ι (ξςῖἑέἲίιίῗίι, gCreg. epist ad Cledon. ⁸ Zach. ι, 5. τ Matth. xvut, 20. aJac. ιν, 5. ’Joan. ν,
ε Arabs, et una fiat Ecclesia in gaudio communionis.
. NOTAE.
, ΝΟΤ .
(Ι) ilic multa desunt in Vaticano codice, qua: supinata sunt ex translatione Arabica.