PG 94, col. 1531
nec vim ei ullam subsistendi tribuit: bonus autem
malo vitam impertit. Sicque malum exsistet, at
contra bonus interibit. Materia itaque, ut a te sn-
perius dictum est, malum, et corruptio, et mors
est. Malum vero, si aliis est malum, sibi vero ipsi
bonum, seipsum quidem conservat, nec proinde
omni ex parte malmn est, nec in totum corruptio.
Nam qua ratione sese tuetur, hac certe malum
non erit. Sin prorsus malum ac corruptio pror-
sus est, sibi etiam exitium all'ert, atque iu nihilum cedet. Sed jam permistionis illius, de qua ¹⁰⁶
quebaris. sermonem nobis explica.
28. MAR-Erant, ut aiebam, Deus et ntateria,[
uterque in suis finibus; Deus uitnirum, vita, lux,
motus, cognitio, intelligentia, atque omne bonum:
materia autem, malum, corruptio, tenebrae, mors1
pacata et quieta, motusque omnimode vacua. Mul‘
tis deinde saeculis elapsis, materia tmn secum
ipsa, tum fructus ipsius, mutuis dissidiis inter
se pugnarunt. Quo factum est ut, dum alii inse-
ctareutur, fugerent alii, ad lucis fines pervene
rint. Atque, ut dixi, Deus et materia, hoc est duc
principia, erant: aclucis quidem portio anima
est, tenebrarum autem et materia! opus, corpus.
Porro commistio, ad [tunc modum contigit.
Utrumque horum seorsim erat; bonus in una
parte. malus vero in tribus. Postea malus inor-
dinato quodam impulsu commotus, finibus suis
excedens, ad boni fines accessit. Quod ubi bonus
agnovit, virtutem qttatndam, quam vita: matre»
vocant, ex se protulit: luecque vita: mater primum
hominem produxit. Hune porro primum hominem
appello, quinque elementa, nimirmn acrem, ren-
tum, lumen, aquam et ignem: qua: cum ille iu-
(luisset, abiit, bellumque cum tenebris gessit. A'
vero tenebrarum principes armatura: ejus partem,
hoc est animam, deglutierunt. Quin et primum
hominem detinuerunt: qui cum ab ipsis in tene-
bras detrusus, excruciarctur, boni ope implorata,
virtutem ille alteram edidit, quae Spiritus vivens
dicebatur: atque ita descendens, ipsum porrect:
tlextra in altum rexit. Interim tamen portionem
. Interim tamen portionem κακίας, τά σώματα
quam voraverant principes, animam scilicet, in terra reliquit. Nam ex boni portione, animm, et
ex mali substantia, corpora producta sunt. ’³
29. ORTll. Si, ut divinus Apostolus ait ¹’⁰, nulla Ι]
cum tenebris est luci societas, qui fieri potuit,
tit anima et corpus inter se miscerentur? ld enim
esse impossibile, vel ipsa experientia, qua: vanis
fsermonibus valentior est, edocet. Qui enim tene-
brae in lucis fines ingressae sunt, quin prorsus dis-
linluta} fuerint?
'° ll Cor. vr, ιι.
ξ) __ _, νΑιιιΑς LECTIONES.
’ Sic Bittius emendat; Leuucl. καὶ τὸ μέροςο Βίιεῖιο κατά τό·
malo vitam impertit. Sicque malum exsistet, at
contra bonus interibit. Materia itaque, ut a te sn-
perius dictum est, malum, et corruptio, et mors
est. Malum vero, si aliis est malum, sibi vero ipsi
bonum, seipsum quidem conservat, nec proinde
omni ex parte malmn est, nec in totum corruptio.
Nam qua ratione sese tuetur, hac certe malum
non erit. Sin prorsus malum ac corruptio pror-
sus est, sibi etiam exitium all'ert, atque iu nihilum cedet. Sed jam permistionis illius, de qua ¹⁰⁶
quebaris. sermonem nobis explica.
28. MAR-Erant, ut aiebam, Deus et ntateria,[
uterque in suis finibus; Deus uitnirum, vita, lux,
motus, cognitio, intelligentia, atque omne bonum:
materia autem, malum, corruptio, tenebrae, mors1
pacata et quieta, motusque omnimode vacua. Mul‘
tis deinde saeculis elapsis, materia tmn secum
ipsa, tum fructus ipsius, mutuis dissidiis inter
se pugnarunt. Quo factum est ut, dum alii inse-
ctareutur, fugerent alii, ad lucis fines pervene
rint. Atque, ut dixi, Deus et materia, hoc est duc
principia, erant: aclucis quidem portio anima
est, tenebrarum autem et materia! opus, corpus.
Porro commistio, ad [tunc modum contigit.
Utrumque horum seorsim erat; bonus in una
parte. malus vero in tribus. Postea malus inor-
dinato quodam impulsu commotus, finibus suis
excedens, ad boni fines accessit. Quod ubi bonus
agnovit, virtutem qttatndam, quam vita: matre»
vocant, ex se protulit: luecque vita: mater primum
hominem produxit. Hune porro primum hominem
appello, quinque elementa, nimirmn acrem, ren-
tum, lumen, aquam et ignem: qua: cum ille iu-
(luisset, abiit, bellumque cum tenebris gessit. A'
vero tenebrarum principes armatura: ejus partem,
hoc est animam, deglutierunt. Quin et primum
hominem detinuerunt: qui cum ab ipsis in tene-
bras detrusus, excruciarctur, boni ope implorata,
virtutem ille alteram edidit, quae Spiritus vivens
dicebatur: atque ita descendens, ipsum porrect:
tlextra in altum rexit. Interim tamen portionem
. Interim tamen portionem κακίας, τά σώματα
quam voraverant principes, animam scilicet, in terra reliquit. Nam ex boni portione, animm, et
ex mali substantia, corpora producta sunt. ’³
29. ORTll. Si, ut divinus Apostolus ait ¹’⁰, nulla Ι]
cum tenebris est luci societas, qui fieri potuit,
tit anima et corpus inter se miscerentur? ld enim
esse impossibile, vel ipsa experientia, qua: vanis
fsermonibus valentior est, edocet. Qui enim tene-
brae in lucis fines ingressae sunt, quin prorsus dis-
linluta} fuerint?
'° ll Cor. vr, ιι.
ξ) __ _, νΑιιιΑς LECTIONES.
’ Sic Bittius emendat; Leuucl. καὶ τὸ μέροςο Βίιεῖιο κατά τό·