PG 94, col. 544
λικώτερον τοῦ εἴδους. Οἱ δὲ ἅγιοι Πατέρες τὸ εἶδος,
καὶτὸ γένος ἐκάλεσαν φύσιν, καὶ μορφὴν, καὶ οὑ-
σίανο ποιεῖ δὲ τὸ εἶδος, ἤγουν ἡ φύσις, καὶ η οὐσία,
καὶ ἡ μορφὴ, οὐκ ἄλλον, οὐδὲ ἀλλοῖον, ἀλλά ἄλλο.
Ἀλλο γὰρ,κατά φύσιν, λέγομεν τὸν ἄνθρωπον, καὶ
ἄλλο τὸν ἵππον, οὐχὶ ἄλλον, καὶ ἄλλον. Λέγεταιδὲ
ἐπὶ τοῦ είδους τοῦτο, καὶ αὐτὸ καὶ ὲκεῖνο, καὶ τὰ
τοιαῦτα, ὅπερ ἐν τῷ τί ὲστι κατηγορεῖται. Ἥ δὲ
διαφορά ἀλλοῖον ποιεῖ, ’Δλλοῖον γάρ ζῶον τὺ λογι-
κὸν, καὶ ἀλλοῖον τὸ ἄλογον ’ xal τοιοῦτον, καὶ οἷον,
καὶ ὁποῖον. Ἦ ὲπουσιώδης φωνὴ, ἢ ἑνὶ ὑπάρχει,ῆ
πολλοῖς. Καὶ εί μὲν ἑνὶ, λέγεται ίδιον, ὡς τὸ γελα-
στικὸν, μόνῳ τῷ ν ἀνθρώπῳ ὑπάρχον, καὶ τδ χρεμε-
στικὸν, μόνῳ τῷ ῐππῳ. Et δὲ πολλοῖς εἴδεσιν ὑπάρ-
χει, ποιεῖ τὺ συμδεδηκός · οἷον τὸ λευκόν. Τοῦτο γὰρ
ὑπάρχει, καὶ τῷ ἀνθρώπῳ καὶ ἵππῳ, καὶ κυνὶ, καὶ
ἄλλοις πολλοῖς είδεσι, καὶ αὗται είσὶν αἱ πέντε φω-
ναι, ὐφ’ ἃς ἀνάγεται πᾶσα φιλόσοφος φωνή. Ταύτας
οὖν δεῖ ημᾶς γνῶναι, ἑκάστη τί σημαίνει, καὶ ὲν
τίνι κοινωνοῦσιν ἀλλήλαις, καὶ ὲν τίνι διαφέρουσιν.
Εἰσὶ δὲ αὗται, γένος, είδος, διαφορὰ, ίδιον καὶ συμ-
ϐεϐηκός.
Γένος μὲν, τὺ ἵκατά πλειόνων, καὶ διαφερόντων τῷ
είδει, ὲν τῷ τί ἐστι κατηγορούμενον, τουτέστι λεγό-
μενον, καὶ κατονομαζόμενον. Κατηγορεῖσθαι γὰρ
ἐστὶ τὸ κατά τινος λέγεσθαι. Εἶδος δὲ, τὸ κατὰ
πλειόνων καὶ διαφερόντωντῷ ἀριθμῷ, ὲν τῷ τί ἐστι
κατηγορούμενον. Διαφορά δὲ, ἡ κατὰ πλειόνων (9),
καὶ διαφερόντων τῷ εἴδει, ὲν τῷ ὁποῖον τί ἐστι κατ-
ηγορουμένη, καὶ ὲν τῷ ὁρισμῷ λαμϐανομένη, ὡς οὐ-
σιώδης. Αὕτη δέ ἐστι, ὃ οὐκ ἐνδέχεται εἶναι, καὶ μὴ
εἶναι ὲν τῷ αὐτῷ εἴδει, καὶ ἀδύνατον μὴ εἶναι ὲν τῷ
εῐδει οὓ ἐστιν · δ καὶ παρὸν σώζει, καὶ ἀπὸν φθείρει.
Καὶ ἀδύνατον αὐτὸ, καὶ τὸ ἐναντίον αὐτοῦ εἶναι ἐν
τῷ αὐτῷ εἶδεν οἷον τὸ λογικὸν, ἀδύνατον μὴ εἶναι
ὲν τῷ ἀνθρώπῳ. Τὸ γὰρ ἄλογον, οὐκ ἄνθρωπος.
Τοῦτο παρὸν,συνιστᾷ τὴν φύσιν τοῦ ἀνθρώπου, καὶ
anhv,cpfiei95t. Τὸ γὰρ ἄλογον, οὐκ ἄνθρωπος. Δεῖ
οὖν γινώσκειν, ὅτι αὕτη λέγεται οὑσιὼδης, καὶ φυ-
σικὴ, καὶ συστατικὴ, καὶ διαιρετικὴ, καὶ είδοποιὸς
διαφορὰ, καὶ οὐσιώδης ποιότης, καὶ φυσικὸν ἰδίωμα
φύσεως, ἥτις λέγεται παρά τοῖς φιλοσόφοις ἰδιαίτατα
διαφορὰ, ἰδιωτάτη, καὶ αὐτῆς τῆς φύσεως παραστα-
τικὴ τῆς ἐχούσης αὐτήν. Ἰδιον δέ ἐστι τὸ ἐνὶ εἴδει
ὑπάρχον, καὶ παντὶ τῷ εἴδει, καὶ ἀεὶ, ὅ καὶ ἀντι-
στρέφει li οἷον τὸ γελαστικόν.] Πᾶς γὰρ ἄνθρωπος,
NOTAE.
constituit, non infimam ; e. gn, rationale _dc_ sola
naturaLseu specie humana, ejusque individuis,
Petro, Paulo, ’Joanne, etc., qui nullatenus sunt
species, ipsomet auctore confitente.
καὶτὸ γένος ἐκάλεσαν φύσιν, καὶ μορφὴν, καὶ οὑ-
σίανο ποιεῖ δὲ τὸ εἶδος, ἤγουν ἡ φύσις, καὶ η οὐσία,
καὶ ἡ μορφὴ, οὐκ ἄλλον, οὐδὲ ἀλλοῖον, ἀλλά ἄλλο.
Ἀλλο γὰρ,κατά φύσιν, λέγομεν τὸν ἄνθρωπον, καὶ
ἄλλο τὸν ἵππον, οὐχὶ ἄλλον, καὶ ἄλλον. Λέγεταιδὲ
ἐπὶ τοῦ είδους τοῦτο, καὶ αὐτὸ καὶ ὲκεῖνο, καὶ τὰ
τοιαῦτα, ὅπερ ἐν τῷ τί ὲστι κατηγορεῖται. Ἥ δὲ
διαφορά ἀλλοῖον ποιεῖ, ’Δλλοῖον γάρ ζῶον τὺ λογι-
κὸν, καὶ ἀλλοῖον τὸ ἄλογον ’ xal τοιοῦτον, καὶ οἷον,
καὶ ὁποῖον. Ἦ ὲπουσιώδης φωνὴ, ἢ ἑνὶ ὑπάρχει,ῆ
πολλοῖς. Καὶ εί μὲν ἑνὶ, λέγεται ίδιον, ὡς τὸ γελα-
στικὸν, μόνῳ τῷ ν ἀνθρώπῳ ὑπάρχον, καὶ τδ χρεμε-
στικὸν, μόνῳ τῷ ῐππῳ. Et δὲ πολλοῖς εἴδεσιν ὑπάρ-
χει, ποιεῖ τὺ συμδεδηκός · οἷον τὸ λευκόν. Τοῦτο γὰρ
ὑπάρχει, καὶ τῷ ἀνθρώπῳ καὶ ἵππῳ, καὶ κυνὶ, καὶ
ἄλλοις πολλοῖς είδεσι, καὶ αὗται είσὶν αἱ πέντε φω-
ναι, ὐφ’ ἃς ἀνάγεται πᾶσα φιλόσοφος φωνή. Ταύτας
οὖν δεῖ ημᾶς γνῶναι, ἑκάστη τί σημαίνει, καὶ ὲν
τίνι κοινωνοῦσιν ἀλλήλαις, καὶ ὲν τίνι διαφέρουσιν.
Εἰσὶ δὲ αὗται, γένος, είδος, διαφορὰ, ίδιον καὶ συμ-
ϐεϐηκός.
Γένος μὲν, τὺ ἵκατά πλειόνων, καὶ διαφερόντων τῷ
είδει, ὲν τῷ τί ἐστι κατηγορούμενον, τουτέστι λεγό-
μενον, καὶ κατονομαζόμενον. Κατηγορεῖσθαι γὰρ
ἐστὶ τὸ κατά τινος λέγεσθαι. Εἶδος δὲ, τὸ κατὰ
πλειόνων καὶ διαφερόντωντῷ ἀριθμῷ, ὲν τῷ τί ἐστι
κατηγορούμενον. Διαφορά δὲ, ἡ κατὰ πλειόνων (9),
καὶ διαφερόντων τῷ εἴδει, ὲν τῷ ὁποῖον τί ἐστι κατ-
ηγορουμένη, καὶ ὲν τῷ ὁρισμῷ λαμϐανομένη, ὡς οὐ-
σιώδης. Αὕτη δέ ἐστι, ὃ οὐκ ἐνδέχεται εἶναι, καὶ μὴ
εἶναι ὲν τῷ αὐτῷ εἴδει, καὶ ἀδύνατον μὴ εἶναι ὲν τῷ
εῐδει οὓ ἐστιν · δ καὶ παρὸν σώζει, καὶ ἀπὸν φθείρει.
Καὶ ἀδύνατον αὐτὸ, καὶ τὸ ἐναντίον αὐτοῦ εἶναι ἐν
τῷ αὐτῷ εἶδεν οἷον τὸ λογικὸν, ἀδύνατον μὴ εἶναι
ὲν τῷ ἀνθρώπῳ. Τὸ γὰρ ἄλογον, οὐκ ἄνθρωπος.
Τοῦτο παρὸν,συνιστᾷ τὴν φύσιν τοῦ ἀνθρώπου, καὶ
anhv,cpfiei95t. Τὸ γὰρ ἄλογον, οὐκ ἄνθρωπος. Δεῖ
οὖν γινώσκειν, ὅτι αὕτη λέγεται οὑσιὼδης, καὶ φυ-
σικὴ, καὶ συστατικὴ, καὶ διαιρετικὴ, καὶ είδοποιὸς
διαφορὰ, καὶ οὐσιώδης ποιότης, καὶ φυσικὸν ἰδίωμα
φύσεως, ἥτις λέγεται παρά τοῖς φιλοσόφοις ἰδιαίτατα
διαφορὰ, ἰδιωτάτη, καὶ αὐτῆς τῆς φύσεως παραστα-
τικὴ τῆς ἐχούσης αὐτήν. Ἰδιον δέ ἐστι τὸ ἐνὶ εἴδει
ὑπάρχον, καὶ παντὶ τῷ εἴδει, καὶ ἀεὶ, ὅ καὶ ἀντι-
στρέφει li οἷον τὸ γελαστικόν.] Πᾶς γὰρ ἄνθρωπος,
NOTAE.
constituit, non infimam ; e. gn, rationale _dc_ sola
naturaLseu specie humana, ejusque individuis,
Petro, Paulo, ’Joanne, etc., qui nullatenus sunt
species, ipsomet auctore confitente.