PG 95, col. 1317
κὸς τέρψει τὸν ἄνδρα αὐτῆς, καὶ τὰ ὀστᾶ αὐτοῦ
πιαίνει ἐπισεήμη αὐτῆς.
« Κάλλος γυναικὸς ἱλαρύνει πρόσωπον αὐτῆς, κεὶ
ὑπὲρ πᾶσαν ἐπιθυμίαν ἀνθρώπου ὑπεράγει. ἔστιν
ἐπὶ στόματος ἔλεος καὶ πραότης, οὐκ ἔστιν ἀνὴρ
αὐτῆς καθʼ υἰοὺς ἀνθρώπων. »
Κάλλος νόμιῖε τὴæ τρετῶν εὐκοσμίαν,
οὐχ νν γράρσουσιι χερες, καὲ ύειι χρότος.
Φιλδδακρύ πως ἀεὶ τὸ θῆλυ γένος, καὶ τὸν νοῦν εἰς
Οεον εὐδιάθρυπτον ἔχει.
ʼἈνύποπτον εἰς διαβολὴν δείκνυσι γυναῖκα, τὸ μὴ
καλλωπίζεσθαι, μηδὲ μὴν κοσμεῖσθαι πέρα τοῦ
πρέποντος, εὐχαῖς καὶ δεήσεσ προσανέχοεσαν ἐκτε-
νῶς· τὰς μὲν ἐξόδους τῆς οἰκίας φυλαττομένην τὰς
κολλάς, ἀποκλείουσαν ὡς οἶόν τε ἑαυτὴν τῆς πρὸς
τοὺς οὐ προσήκοντας προσόψεως, ὡς ἄν προὐργιαί-
τερον τιθεμένην τῆς ἀκαίρου φλυαρίας τὴν οἰκου-
ρίαν.
ΤITA. I9. - Περὶ γτναικῶν πονηρῶν καl μοιχα-
λίδων, καὶ πορνευουσῶν, καὶ πάσης κακίας
πεσθλqρρωμέωæ.
τ κ Ἐyένετο ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἐδόμῃ, ἀπήγγειλε
Σαμψών τῇ Δαλιδᾷ d τὸ αρόβλημα, ὄτι ἐνώχλησεν
αὐτν. Καὶ ἀνάγγειλε τοῖς υἰοῖς τοῦ λαοῦ αἐτῆς. Καὶ
εἶππανε αὐτῷτl ἄνδρες τῆς πόλεως ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ
ἀβδόμῃ πρὸ τοῦ δῦναι τὸν ἤλιον· Τί γλυκύτερον
μμέλετος, καὶ ττί ἰσχυρότερον λέοντος; Καὶ εἶπεν αὐ-
τοᾶς Σαμμψών· Κἰ μὴ κατεδαμάσατέ μου τὴν δάμα-
λεν, σὐκ ἂν ἔγννωτε τὸ πρόβλημά μου.
« Κἶαε δὲ Σαμψὼν Δαλιδᾷ· Πῶς λέγεις,ὅτι ἔγά-
πηκά σε, καὶ ἡ καρδία σοε οὐκ ἔστι μετʼ ἐμοῦς
τοῦτο τρίτον ἐπλάνησάς με, καὶ οὐκ ἀπήγγειλάς μοι
ἐν τᾳὶ ἡ ἱσχύς σου ἡ μεγάλη. Καὶ ἐγένετο ὅτε κατ-
ειργάσατο αὐτὸν ἐν τεἔς λόγοις αὐτῆς πάσας τὰς
ἡμέρας, καὶ ἐστενεχώρησεν αὐτὸν, καὶ ὡλιγοψύχησεν
ἔως τοῦ ἀποθανεῖν, ἐπήγγειᾶεν αὐτῇ πᾶσαν τὴν ππαρ-
δίεν αὕτὸῦ, κὶ eἶπεν αὐτῇ Τδηρος οὗκ ἀνέβη ἐπὶ
τὴν κεφαᾶῆν μοσ, ὅτι Nαζιραῖος Θεοῦ εἰμι ἀκὸ
κοιλίας μμητρός μου. Ἐὰν eὗν ξυρήσωμαι, ἀποστή-
σεται ἀπʼ ἐμοῦ ἡ ἱσχός μον, καὶ ἀσθενήσω, αὶ
ἔσομαι ὡς πάντες δνθρωππτsι. Καὶ εἶδε Aαλιδὰ δrι
ἀπήγγειλεν αὐτῇ πᾶσαν τὴν καρδίαν αὐτοῦ, καὶ
ἀπέστειλε, καὶ ἐκάλεσε τοὺς σατράπας πάντας τῶν
ἀλλοφύλων λέγουσα· Ἀνάβητε τὸ ἐπαξ τοῦτο, ὅτι
ἀπήγγειλέ μοι πᾶσαν τὴν καρδίαν αὐτοῦ. Καὶ ἀν-
έβησαν πρὸς αὐτὴν οἱ ἄρχοντες τῶν ἀλλοφύλων, καὶ
ἤνεγκαν τὸ ἀργύριον ἐν χειρὶ αὐτῶν. Καὶ ἐκοίμισε
Δαλιδὰ τὸν Σαμψὼν ἐάὶ τὰ γόνατα αὐτῆς, καὶ ἐκάλεσε
τὸν κουρέα, καὶ ἐξύρησε τὰς ἐπτᾶ σειρὰς τῆς κεφα-
λῆς αὐτοῦ, καὶ ἀπέστη ἡ ἱσχὺς αὐτοῦ ἀππʼ αὐτοῦ.
Καὶʼ ἶπε. ἀσΔβά · Ἀλλδφυλοι ἐπὶ σὲ, βαμψὼν, καὶ
ἐξυπνίσθη ἐκ τοῦ ὕπνου αὐτοῦ, καὶ ἶπεν, Ἐξελεύ-
σομαι ὡς ἅπαξ καὶ ἅπαξ, καὶ ἐκτιναχθήσομαι κάὶ
αὐτὸς οὐκ ἔγνω ὅτι Κύριος ἀπέστη ἀπʼ αὐτοῦ. Καὶ
ʼλιλα ρτo Δαλιδά.
πιαίνει ἐπισεήμη αὐτῆς.
« Κάλλος γυναικὸς ἱλαρύνει πρόσωπον αὐτῆς, κεὶ
ὑπὲρ πᾶσαν ἐπιθυμίαν ἀνθρώπου ὑπεράγει. ἔστιν
ἐπὶ στόματος ἔλεος καὶ πραότης, οὐκ ἔστιν ἀνὴρ
αὐτῆς καθʼ υἰοὺς ἀνθρώπων. »
Κάλλος νόμιῖε τὴæ τρετῶν εὐκοσμίαν,
οὐχ νν γράρσουσιι χερες, καὲ ύειι χρότος.
Φιλδδακρύ πως ἀεὶ τὸ θῆλυ γένος, καὶ τὸν νοῦν εἰς
Οεον εὐδιάθρυπτον ἔχει.
ʼἈνύποπτον εἰς διαβολὴν δείκνυσι γυναῖκα, τὸ μὴ
καλλωπίζεσθαι, μηδὲ μὴν κοσμεῖσθαι πέρα τοῦ
πρέποντος, εὐχαῖς καὶ δεήσεσ προσανέχοεσαν ἐκτε-
νῶς· τὰς μὲν ἐξόδους τῆς οἰκίας φυλαττομένην τὰς
κολλάς, ἀποκλείουσαν ὡς οἶόν τε ἑαυτὴν τῆς πρὸς
τοὺς οὐ προσήκοντας προσόψεως, ὡς ἄν προὐργιαί-
τερον τιθεμένην τῆς ἀκαίρου φλυαρίας τὴν οἰκου-
ρίαν.
ΤITA. I9. - Περὶ γτναικῶν πονηρῶν καl μοιχα-
λίδων, καὶ πορνευουσῶν, καὶ πάσης κακίας
πεσθλqρρωμέωæ.
τ κ Ἐyένετο ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἐδόμῃ, ἀπήγγειλε
Σαμψών τῇ Δαλιδᾷ d τὸ αρόβλημα, ὄτι ἐνώχλησεν
αὐτν. Καὶ ἀνάγγειλε τοῖς υἰοῖς τοῦ λαοῦ αἐτῆς. Καὶ
εἶππανε αὐτῷτl ἄνδρες τῆς πόλεως ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ
ἀβδόμῃ πρὸ τοῦ δῦναι τὸν ἤλιον· Τί γλυκύτερον
μμέλετος, καὶ ττί ἰσχυρότερον λέοντος; Καὶ εἶπεν αὐ-
τοᾶς Σαμμψών· Κἰ μὴ κατεδαμάσατέ μου τὴν δάμα-
λεν, σὐκ ἂν ἔγννωτε τὸ πρόβλημά μου.
« Κἶαε δὲ Σαμψὼν Δαλιδᾷ· Πῶς λέγεις,ὅτι ἔγά-
πηκά σε, καὶ ἡ καρδία σοε οὐκ ἔστι μετʼ ἐμοῦς
τοῦτο τρίτον ἐπλάνησάς με, καὶ οὐκ ἀπήγγειλάς μοι
ἐν τᾳὶ ἡ ἱσχύς σου ἡ μεγάλη. Καὶ ἐγένετο ὅτε κατ-
ειργάσατο αὐτὸν ἐν τεἔς λόγοις αὐτῆς πάσας τὰς
ἡμέρας, καὶ ἐστενεχώρησεν αὐτὸν, καὶ ὡλιγοψύχησεν
ἔως τοῦ ἀποθανεῖν, ἐπήγγειᾶεν αὐτῇ πᾶσαν τὴν ππαρ-
δίεν αὕτὸῦ, κὶ eἶπεν αὐτῇ Τδηρος οὗκ ἀνέβη ἐπὶ
τὴν κεφαᾶῆν μοσ, ὅτι Nαζιραῖος Θεοῦ εἰμι ἀκὸ
κοιλίας μμητρός μου. Ἐὰν eὗν ξυρήσωμαι, ἀποστή-
σεται ἀπʼ ἐμοῦ ἡ ἱσχός μον, καὶ ἀσθενήσω, αὶ
ἔσομαι ὡς πάντες δνθρωππτsι. Καὶ εἶδε Aαλιδὰ δrι
ἀπήγγειλεν αὐτῇ πᾶσαν τὴν καρδίαν αὐτοῦ, καὶ
ἀπέστειλε, καὶ ἐκάλεσε τοὺς σατράπας πάντας τῶν
ἀλλοφύλων λέγουσα· Ἀνάβητε τὸ ἐπαξ τοῦτο, ὅτι
ἀπήγγειλέ μοι πᾶσαν τὴν καρδίαν αὐτοῦ. Καὶ ἀν-
έβησαν πρὸς αὐτὴν οἱ ἄρχοντες τῶν ἀλλοφύλων, καὶ
ἤνεγκαν τὸ ἀργύριον ἐν χειρὶ αὐτῶν. Καὶ ἐκοίμισε
Δαλιδὰ τὸν Σαμψὼν ἐάὶ τὰ γόνατα αὐτῆς, καὶ ἐκάλεσε
τὸν κουρέα, καὶ ἐξύρησε τὰς ἐπτᾶ σειρὰς τῆς κεφα-
λῆς αὐτοῦ, καὶ ἀπέστη ἡ ἱσχὺς αὐτοῦ ἀππʼ αὐτοῦ.
Καὶʼ ἶπε. ἀσΔβά · Ἀλλδφυλοι ἐπὶ σὲ, βαμψὼν, καὶ
ἐξυπνίσθη ἐκ τοῦ ὕπνου αὐτοῦ, καὶ ἶπεν, Ἐξελεύ-
σομαι ὡς ἅπαξ καὶ ἅπαξ, καὶ ἐκτιναχθήσομαι κάὶ
αὐτὸς οὐκ ἔγνω ὅτι Κύριος ἀπέστη ἀπʼ αὐτοῦ. Καὶ
ʼλιλα ρτo Δαλιδά.