PG 95, col. 318
sunt? Plane dices, adorare te œconomiæ Christi
historiam. Sic et ego, absit ut asserem adorem,
vel parietem, colorumve muatcriam ? scd adoro
corporis Christi figuram, et Dominicam incarna-
tionem: quemadmodum ctiam sanctus Pater noster
Chrysostomus ait, Homitia in pelvim: « Cuumn impe-
ratoris imagines ac expressæ eligics civitati infe-
runtur, ipsi quoque magistratus ac populi, cum
faustis acclamationibus ac metu obviam proce-
dunt; non tabellæ honorem habentes, non scri-
pturæ cera fusæ, sed terreni imperatoris expressæ
ffiguræ. » Sin autem honor ejusmodi terrenum de-
cet imperatorem, cum ille præsens non sit, sed
sola imago : quam potiori jure cœlestis impera-
toris Christi Dei nostri imago coli debeat ct ado-
rari? Ο rem miseram l ut terreni imperatoris
imago adoretur, ac tantum habcat honorem;
Christi autem imago contemnatur. Ο Christiano-
rum errorem l Ο Patrum judicium et doctina l-
quis judicium hoc risu non prosequatur? quis
impium istud dogma non exsecretur? quid si de-
prehensus sit amens quispiam in terreni impera-
toris imaginem spuere, penæ non sustincat? nonne
capitis reus agitur? Imperatoris enim imagini con-
tumeliam irrogans, ipsius imperatoris honori de-
trahit. Nam « honor imaginis, ut ait magnus Basi-
lius , ad exemplar transit; » similiter etiam dede-
cus et probrum. Sic quoque de Domini nostri Jesu
Christi cœlestis Regis imagine est cogitandum;
nimirum, qui eam probro aicit, Christo etiam
probrun inferre. Donor quippe imaginis ad Chri-
stum recurrit, pariterque dedecus. Plane qui ima-
ginem ignominiose habet, ipsi exemplari injuriam
infert, Communis hæc umniversorum notio est.
Quis vero cavere non debeat a Christi injuria?
4, Verum omnino mihi dicturus es, incircum-
sciptum esse Christum, cogitatu majorem, p17
impassihilem, incomprehensum. Ipse quoque et
hoc dico. Nam et ego ita confiteor esse dcitatem
incircumscrigam, cogitatu majorem ct impassibi-
Iem : nihilominus caro circumscribi potest, qualis
in terra apparnit, cum iis quæ perpessa est. Sed
dices iterum : jam deinceps carnem a deitate sc-
paras? absitl nunquam illæ ab invicem separatæ
sunt, nec in matris utero, neque in baptismo, ne-
que in cruce, neque in infernq. At inquies : Si nun-
quam dcitas et caro separatæ fuerunt, quomodo
carnem solam circumscribis? Τe autem mihi ceduo,.
hæretice; quisnam suxit lac ex Matre et Virgine?
nonne caro? quis nudus stctit in Jordane?
nonne caro quis comedit ? quis bibit ? quis iter
fecit? quis manus extendit in cruce? quis positus-
est in monumentol nomne carolhæc otuniasustinuit
caro, nec tamen a dcitate sejuncta fuit. Quis vera
ψυχὴν, ὡς οἱ λοιποὶ αἴυετικοί; τίς δύναται, εἰπέ μοι de deitatc loqui, aut quæstionem movers audeat,
VAIRI.. LΕιIOνES.
historiam. Sic et ego, absit ut asserem adorem,
vel parietem, colorumve muatcriam ? scd adoro
corporis Christi figuram, et Dominicam incarna-
tionem: quemadmodum ctiam sanctus Pater noster
Chrysostomus ait, Homitia in pelvim: « Cuumn impe-
ratoris imagines ac expressæ eligics civitati infe-
runtur, ipsi quoque magistratus ac populi, cum
faustis acclamationibus ac metu obviam proce-
dunt; non tabellæ honorem habentes, non scri-
pturæ cera fusæ, sed terreni imperatoris expressæ
ffiguræ. » Sin autem honor ejusmodi terrenum de-
cet imperatorem, cum ille præsens non sit, sed
sola imago : quam potiori jure cœlestis impera-
toris Christi Dei nostri imago coli debeat ct ado-
rari? Ο rem miseram l ut terreni imperatoris
imago adoretur, ac tantum habcat honorem;
Christi autem imago contemnatur. Ο Christiano-
rum errorem l Ο Patrum judicium et doctina l-
quis judicium hoc risu non prosequatur? quis
impium istud dogma non exsecretur? quid si de-
prehensus sit amens quispiam in terreni impera-
toris imaginem spuere, penæ non sustincat? nonne
capitis reus agitur? Imperatoris enim imagini con-
tumeliam irrogans, ipsius imperatoris honori de-
trahit. Nam « honor imaginis, ut ait magnus Basi-
lius , ad exemplar transit; » similiter etiam dede-
cus et probrum. Sic quoque de Domini nostri Jesu
Christi cœlestis Regis imagine est cogitandum;
nimirum, qui eam probro aicit, Christo etiam
probrun inferre. Donor quippe imaginis ad Chri-
stum recurrit, pariterque dedecus. Plane qui ima-
ginem ignominiose habet, ipsi exemplari injuriam
infert, Communis hæc umniversorum notio est.
Quis vero cavere non debeat a Christi injuria?
4, Verum omnino mihi dicturus es, incircum-
sciptum esse Christum, cogitatu majorem, p17
impassihilem, incomprehensum. Ipse quoque et
hoc dico. Nam et ego ita confiteor esse dcitatem
incircumscrigam, cogitatu majorem ct impassibi-
Iem : nihilominus caro circumscribi potest, qualis
in terra apparnit, cum iis quæ perpessa est. Sed
dices iterum : jam deinceps carnem a deitate sc-
paras? absitl nunquam illæ ab invicem separatæ
sunt, nec in matris utero, neque in baptismo, ne-
que in cruce, neque in infernq. At inquies : Si nun-
quam dcitas et caro separatæ fuerunt, quomodo
carnem solam circumscribis? Τe autem mihi ceduo,.
hæretice; quisnam suxit lac ex Matre et Virgine?
nonne caro? quis nudus stctit in Jordane?
nonne caro quis comedit ? quis bibit ? quis iter
fecit? quis manus extendit in cruce? quis positus-
est in monumentol nomne carolhæc otuniasustinuit
caro, nec tamen a dcitate sejuncta fuit. Quis vera
ψυχὴν, ὡς οἱ λοιποὶ αἴυετικοί; τίς δύναται, εἰπέ μοι de deitatc loqui, aut quæstionem movers audeat,
VAIRI.. LΕιIOνES.