PG 95, col. 36
e. Εἱ δέ τις ἐρεῖ· Πολλῶν λεγόντων ἀκήκοα· ὅτι
τίνος ἕνεκα, Δόξα Πατρὶ καὶ 7ῷ κaὶ ἀγίῳ Πνsά-
ματι λέγοντες, ἐπιλέγομεν πολλάκις, τῷ σταυ-
ρωθέντι βουλήσει, καὶ ἐκ νεκρῶν ἀναστάντι, ἢ
τοιουτότροπον, ἔτερον· τὸ Τρισάγιον λέγοντες, μὴ
ἐπενέγκωμεν τὸ, ὁ σταυρωθεὶς διʼ ἡμᾶςς φήσωμεν
πρὸςαὐτέν· ὅτι τὰ ἔθη καὶ αἱ παραδόσεις τῆς Ἐκ-
κλησίας, κρατείτωσαν.« Μὴ μέταιρε γὰρ,φησὶν, ὅρια
αἰώνια ὲ ἔθεντο οἱ πατέρες σου.» Καὶ,« Πᾶν τὸ ἀρχαιό-
τητι διαφέρον, αἰδέσιμον, » ὁ μέγας Βασίλειος ἀπ-
εφήνατο. Τῇ οὖν Ἐκκλησίᾳ ἔθος ἐστὶν ἄνωθεν παρα-
δεδομένον, εἰς ῥητοῦ τάξιν λέγεσθαι τό· « Δόξα Πα-
τρὶ, καὶ Υἱῷ, καὶ ἀγίῳ Πνεύματι.» Ὡσπερ οὖν ῥη-
τὸν λέγοντες, ψαλμοῦ τυχὸν ἢ ὡδῆς, ἐπιλέγομεν πολ-
λάκις τροπάριον ἢ μελώδημα, μὴ τῆς τοῦ ῥητοῦ
διανοίας ἐχόμενον· οὕτως ὅταν ἐν ῥητοῦ τάξει, εἰς
τὸ, « Δόξα Πατρὶ, καὶ ἱῷ, καὶ ἀγίῳ νεύματα.
λέγομεν, ἐπιλέγομεν τροπάριον ἀρμόζον τῷ Υἱῷ
μόνῳ, μὴ ἐχόμενον τῆς διανοίας, ἢ τῆς συντάξεως
soxæ.
hymnum hunc accepisse, quem et τριαδικὸν ea
de causa nuncuparent, subjungit : « Quanquam
hæc, inquam, in Cnaphei additione, si pravum
ejus consilium demas, incommodi nihil futurum τ
ita nimirum, ut post Τrinitatis laudationem, con-
versoad ilium sermone,his ille verbis supplicetur:
Qui crucifixus es pro nobis, miserere nobis. Quod et
Calandionem sensisse manilestum est, quando Cna-
phci additioni τὸ, Χριστὲ βασιλεῦ, præmisit, et ab
Ecclesiæ usu non abhorrere agnoscit Damascenus;
cum post Τrinitatis doxologiam, quæ his verbis
continetur, GGtoria Patri et ilio et Spiritui sancto,
subjungi sæpe soleat,τῷ σταυρωθέντι βουλήσει, καὶ
ἐκ νεκρων ἀναστάντι, et qui voluntate cruciβτus
est, et qui resurrexrit a mortuis, quæ ad S ilium pro-
prie spectant. » Imo vero latissimum discrimen
ponit Damascenus, nec quidquam interjici patitur
ter has voces miserere nobis; et ut tres personas
indicando, has unum esse Deum significetur, con-
junctim dici ait numero singulari miserere nobis.
Cæterum una est Jacobitarum tam Syriæ, quam
Ægypti sententia, hymno Τrisagio de quo nunc
agitur, Filium seorsim ut ita dicam celebrari, qui
assumpta carne crucifixus est pro nobis, et resur-
rexit. Sic anonymus Jacobita satis antiquus, in
tractatu De hgmno Τrisagio, cujus mihitragmentum
concessum fuit a doctissimo clarissimoque viro
D. abbate Renaudot, « omnes fideles in eo qnidem
consentire ait, in sua sanctificatione Dei ct Τri-
nitatis sanctæ Patris, et Filii, ct Spiritus sancti,
nempe potentis, vivi, et honorum largitoris, san-
ctilicationem (seu hymnum) angelorum ad eam per-
tinere quæ tribus sanctificationibus constat, di-
centium, Sanctus, sanctus, sanctus Dominus Sσ-
baoth; pleni sunt cæli et terra gloria ejus sanctaς
quæ est confessio de sancta Τrinitate. Sed Græcos
Mlchitas sanctilcare Patremincorporeum seorsim:
quamvls non abhorreant a sanctificatione Vgrbi
incarnati, dicendo ter ante evangelium liturgiæ,
sanctus Deus, sanctus fortis, sanctus immortalis,
miserere nobis. Verum Coptitæ Jacobitæ (idem de
Syris dicendum) cum Evangelium Christum Dei
lium incarnatum præcipue spectet, qui est Ver-
bum Dei Patris, et Psalmi Davidis prophetia de co
sint, non vero de Patre, dicunt ante illud : San-
ctus Deus, sanctus fortis, sanctus immortalis, qui
natus es ex Virgine, miserere nobis. Sanctus Deus,
τίνος ἕνεκα, Δόξα Πατρὶ καὶ 7ῷ κaὶ ἀγίῳ Πνsά-
ματι λέγοντες, ἐπιλέγομεν πολλάκις, τῷ σταυ-
ρωθέντι βουλήσει, καὶ ἐκ νεκρῶν ἀναστάντι, ἢ
τοιουτότροπον, ἔτερον· τὸ Τρισάγιον λέγοντες, μὴ
ἐπενέγκωμεν τὸ, ὁ σταυρωθεὶς διʼ ἡμᾶςς φήσωμεν
πρὸςαὐτέν· ὅτι τὰ ἔθη καὶ αἱ παραδόσεις τῆς Ἐκ-
κλησίας, κρατείτωσαν.« Μὴ μέταιρε γὰρ,φησὶν, ὅρια
αἰώνια ὲ ἔθεντο οἱ πατέρες σου.» Καὶ,« Πᾶν τὸ ἀρχαιό-
τητι διαφέρον, αἰδέσιμον, » ὁ μέγας Βασίλειος ἀπ-
εφήνατο. Τῇ οὖν Ἐκκλησίᾳ ἔθος ἐστὶν ἄνωθεν παρα-
δεδομένον, εἰς ῥητοῦ τάξιν λέγεσθαι τό· « Δόξα Πα-
τρὶ, καὶ Υἱῷ, καὶ ἀγίῳ Πνεύματι.» Ὡσπερ οὖν ῥη-
τὸν λέγοντες, ψαλμοῦ τυχὸν ἢ ὡδῆς, ἐπιλέγομεν πολ-
λάκις τροπάριον ἢ μελώδημα, μὴ τῆς τοῦ ῥητοῦ
διανοίας ἐχόμενον· οὕτως ὅταν ἐν ῥητοῦ τάξει, εἰς
τὸ, « Δόξα Πατρὶ, καὶ ἱῷ, καὶ ἀγίῳ νεύματα.
λέγομεν, ἐπιλέγομεν τροπάριον ἀρμόζον τῷ Υἱῷ
μόνῳ, μὴ ἐχόμενον τῆς διανοίας, ἢ τῆς συντάξεως
soxæ.
hymnum hunc accepisse, quem et τριαδικὸν ea
de causa nuncuparent, subjungit : « Quanquam
hæc, inquam, in Cnaphei additione, si pravum
ejus consilium demas, incommodi nihil futurum τ
ita nimirum, ut post Τrinitatis laudationem, con-
versoad ilium sermone,his ille verbis supplicetur:
Qui crucifixus es pro nobis, miserere nobis. Quod et
Calandionem sensisse manilestum est, quando Cna-
phci additioni τὸ, Χριστὲ βασιλεῦ, præmisit, et ab
Ecclesiæ usu non abhorrere agnoscit Damascenus;
cum post Τrinitatis doxologiam, quæ his verbis
continetur, GGtoria Patri et ilio et Spiritui sancto,
subjungi sæpe soleat,τῷ σταυρωθέντι βουλήσει, καὶ
ἐκ νεκρων ἀναστάντι, et qui voluntate cruciβτus
est, et qui resurrexrit a mortuis, quæ ad S ilium pro-
prie spectant. » Imo vero latissimum discrimen
ponit Damascenus, nec quidquam interjici patitur
ter has voces miserere nobis; et ut tres personas
indicando, has unum esse Deum significetur, con-
junctim dici ait numero singulari miserere nobis.
Cæterum una est Jacobitarum tam Syriæ, quam
Ægypti sententia, hymno Τrisagio de quo nunc
agitur, Filium seorsim ut ita dicam celebrari, qui
assumpta carne crucifixus est pro nobis, et resur-
rexit. Sic anonymus Jacobita satis antiquus, in
tractatu De hgmno Τrisagio, cujus mihitragmentum
concessum fuit a doctissimo clarissimoque viro
D. abbate Renaudot, « omnes fideles in eo qnidem
consentire ait, in sua sanctificatione Dei ct Τri-
nitatis sanctæ Patris, et Filii, ct Spiritus sancti,
nempe potentis, vivi, et honorum largitoris, san-
ctilicationem (seu hymnum) angelorum ad eam per-
tinere quæ tribus sanctificationibus constat, di-
centium, Sanctus, sanctus, sanctus Dominus Sσ-
baoth; pleni sunt cæli et terra gloria ejus sanctaς
quæ est confessio de sancta Τrinitate. Sed Græcos
Mlchitas sanctilcare Patremincorporeum seorsim:
quamvls non abhorreant a sanctificatione Vgrbi
incarnati, dicendo ter ante evangelium liturgiæ,
sanctus Deus, sanctus fortis, sanctus immortalis,
miserere nobis. Verum Coptitæ Jacobitæ (idem de
Syris dicendum) cum Evangelium Christum Dei
lium incarnatum præcipue spectet, qui est Ver-
bum Dei Patris, et Psalmi Davidis prophetia de co
sint, non vero de Patre, dicunt ante illud : San-
ctus Deus, sanctus fortis, sanctus immortalis, qui
natus es ex Virgine, miserere nobis. Sanctus Deus,