PG 95, col. 371
ris, ensem tuum in media
Dulgaria ad Ærcam
eorum aulæ aream Πμas.
Verum quod facis
fac citius, nec ullam supra
aut infra imaginem
relinquas.
20. Imperator igitur eximie exhilaratus, quæ sibi
jussa erant ex animo præstare satagebat : ne forte
triginta annorum factæ induciæ haud secus atque
avis avolans e suis manibus difluerent. Quam-
obrem accersito quem modo dicebam Joanne lecto-
re, quæ mandata acceperat, ad eum refert: qui
imperatoris jussionem reveritus, rem omnem pro-
pensissime se facturum pollicetur. Ac quidem im-
periali manu atque opera, quidquid in monastoriis
librorum erat coacervantes, locosque scrutantes
quibus interdictum idolis fuit, venerandæ Christi
imaini eos afinxere. Velut enim Christum Beli et
Dagonis loco haberent, venerabiles ejus effigies
fiammis combusserunt. Quinimo nihil sibi quietus
gnavus imperator indulgens, sanctissimum patriar-
cham Nicephorum accersens, collectos a Joanne
libellos, fabellisque refertos indiculos, ci ostendit,
nugamenta plane puerorum. At vir sanctissimus
sapiensque Ecclesiæ magister, velut arancarum te-
lam cuncta facili negotio evertit et delevit. Quapro-
pter hactenus quidem imperator propter hominiε
reverentiam, ejus quod moliebatur inducias facit.
ύoannes vero amoveri a se communione patriar-
chæ sententia metuens, morbique in quem incide-
rat attritus casu, quam neglexerat a patriarcha pœ-
nitentiam petit, veniam temeritatis rogans, utque
sibi liberum sit monasticæ exercitationis tabores
subire. Quod quidem factum fuit. At imperator
animi anxius, irritosque fuisse suos conatus cer-
nens. secum cogitare, quem demum operis adjutο-
rem inveniret. Indicatus itaque ili est Antonius
metropolita, cum essct in Sylæo, quem statim in
aula adesse jubet.
βἄ1 2I. unc igitur iupcrator sic alloquitur:
lna nobiscum operam pone, o metropolita, in id
quod molimur, teque patriarchalis sedis antistitem
collecabo. Τum ille pollicetur propensissime se
jussa facturum : quod ut sanctissimus patriarcha
cognovit, virum accersit, num hæc ita se habbeant,
quærit. Cui ille : Absit, domine, is-tud a nobis, et
ut aliquid ejusmodi perpetrariml quin ut majorem
ejus faciam fidem, manu propria exaratas cruces
rectæ fidci libello apponam.Id quod etiam ocius
coram sanctissimis metropolitis qui simul aderant,
exsecutus est : quo utique modo quando ordinatus
fuit, hæc subscripsit: e In nomine atris et Εilii
ct Spiritus sancti, Antonins Dei misericordia mmae-
tropolita Sllei, manu mea subscripsi. Qai in san-
ctam consubstantialemque et vivificam Τrinitatem
credimus, venerandas imagines amplexamur et
suscipimus. Qui non ita sentiunt, hi sint anathema.
Qui ita non credunt, ab Ecclesia procul arccantur.
Hæc fides est sanctorum Patrur. Hæc fides orbem
terrarum illustravit. Qui igitur ausi posthæc fue-
rint cvertcrc aliquid corum quæ Ecclesiæ legitime
Dulgaria ad Ærcam
eorum aulæ aream Πμas.
Verum quod facis
fac citius, nec ullam supra
aut infra imaginem
relinquas.
20. Imperator igitur eximie exhilaratus, quæ sibi
jussa erant ex animo præstare satagebat : ne forte
triginta annorum factæ induciæ haud secus atque
avis avolans e suis manibus difluerent. Quam-
obrem accersito quem modo dicebam Joanne lecto-
re, quæ mandata acceperat, ad eum refert: qui
imperatoris jussionem reveritus, rem omnem pro-
pensissime se facturum pollicetur. Ac quidem im-
periali manu atque opera, quidquid in monastoriis
librorum erat coacervantes, locosque scrutantes
quibus interdictum idolis fuit, venerandæ Christi
imaini eos afinxere. Velut enim Christum Beli et
Dagonis loco haberent, venerabiles ejus effigies
fiammis combusserunt. Quinimo nihil sibi quietus
gnavus imperator indulgens, sanctissimum patriar-
cham Nicephorum accersens, collectos a Joanne
libellos, fabellisque refertos indiculos, ci ostendit,
nugamenta plane puerorum. At vir sanctissimus
sapiensque Ecclesiæ magister, velut arancarum te-
lam cuncta facili negotio evertit et delevit. Quapro-
pter hactenus quidem imperator propter hominiε
reverentiam, ejus quod moliebatur inducias facit.
ύoannes vero amoveri a se communione patriar-
chæ sententia metuens, morbique in quem incide-
rat attritus casu, quam neglexerat a patriarcha pœ-
nitentiam petit, veniam temeritatis rogans, utque
sibi liberum sit monasticæ exercitationis tabores
subire. Quod quidem factum fuit. At imperator
animi anxius, irritosque fuisse suos conatus cer-
nens. secum cogitare, quem demum operis adjutο-
rem inveniret. Indicatus itaque ili est Antonius
metropolita, cum essct in Sylæo, quem statim in
aula adesse jubet.
βἄ1 2I. unc igitur iupcrator sic alloquitur:
lna nobiscum operam pone, o metropolita, in id
quod molimur, teque patriarchalis sedis antistitem
collecabo. Τum ille pollicetur propensissime se
jussa facturum : quod ut sanctissimus patriarcha
cognovit, virum accersit, num hæc ita se habbeant,
quærit. Cui ille : Absit, domine, is-tud a nobis, et
ut aliquid ejusmodi perpetrariml quin ut majorem
ejus faciam fidem, manu propria exaratas cruces
rectæ fidci libello apponam.Id quod etiam ocius
coram sanctissimis metropolitis qui simul aderant,
exsecutus est : quo utique modo quando ordinatus
fuit, hæc subscripsit: e In nomine atris et Εilii
ct Spiritus sancti, Antonins Dei misericordia mmae-
tropolita Sllei, manu mea subscripsi. Qai in san-
ctam consubstantialemque et vivificam Τrinitatem
credimus, venerandas imagines amplexamur et
suscipimus. Qui non ita sentiunt, hi sint anathema.
Qui ita non credunt, ab Ecclesia procul arccantur.
Hæc fides est sanctorum Patrur. Hæc fides orbem
terrarum illustravit. Qui igitur ausi posthæc fue-
rint cvertcrc aliquid corum quæ Ecclesiæ legitime