PG 95, col. 39
munia son fieri; communia vero, tametsi ab uno-
quoque particulari participentur, ast una commn-
nique ratione: et quidem quælibet persona priva-
tim consideratur; non autem ipsis communis est
hypostasis. Deitas vero, sanctitas et dominatio,
etsi in unaquaque personarum reperitur; commd-
nis tamen trium personarum est, quia una. Neque
enim alia est Patris, alia Filii, alia Spiritus sancti
deitas, neque alia sanctitas aut dominatio; verum
una et eadem in totum aut et indivise in unaquaque
personarum exsistit; tota Patris, tota ilii, tota
Spiritus sancti; una 464 Patris, una ilii, una
Spiritus sancti. Personarum autem non eadem est
ratio: verum alia Patris, alia ilii, alia Spiritus
sancti. Quamobrem quælibet persona secundum se
Deus, et sanctus, et Dominus, et si qui aliud id ge-
neris est, dicitur. Dum vero simul numerantur,
non tres dii, aut sancti, et Domini, sed hæc tria,
unus Deus, unus Dominus, unus sanctus : quia
Deus et ejus virtutes, Verbum nempe et Spiritus,
unus Deus, unus sanctus, unus Dominus, et non
tres; etsi Deus et Deus et Deus sunt: eo quod
perfecta quælibet persona sit. Item sanctus et
sanctus et sanctus : Dominus quoque et Dominus
ct Doninus, non vero tres dii, aut sancti, aut do-
rini. Verbum enim ct Spiritus, virtutes Patris
sunt; virtutes ,inquam, subsistentes, quæ proinde
a Patre, ex quo, et in quo sunt, et ad quem uti
ad causam referuntur, separari ncqucunt. Neque
enim loco, aut voluntate, aut actione, aut viribus,
aut auctoritate, aut ulla alia re ex his quæ de Deo
dicuntur, ab eo secernuntur: sed subsistentiis
duntaxat ac proprictatibus, quibus unaquæque
persona sigillatur. Nos etenim, cum gignimur,
omnino a patribus scindimur ac disjungimur:
quod Τheologus Gregorius declarans , his verbis
usus est, dimittentes dimissi. Non enim apud nos
filius patris sui virtus est, aut verbum, aut sa-
pientia. At in Deo hæc duo simul concurrunt,
quod Pilius ct Spiritus Patris virtutes sint, vcluti
sermo et spiritus mentis virtutes sunt : item quod
personæ perfectæ sint; quod quidem soli Deo qui
supra essentiam est, convenit. Nos vero sententia
et potestate et loco scindimur: quo etiam fit nt
ille ct ille, non homo, sed homines dicantur; id
quod in Deo locum non habet, ut jam diximus.
Sed ea quoque loca, quæ ipsi proferunt, inspi-
cere et accurate excutere juvat. Patrum enim sunt
fneque id inficiabimur), at decet ut sanctos Patres
ac magistros, quorum unam et ab omni varietate
alienam de fide sententiam, una sancti Spiritus vis
ct illuminatio moastravit, concordes, non invicem
contrarios, ac multo minus sibimetipsis adversan-
tes secumque pugnantes ostendamus.
orat. 30.
quoque particulari participentur, ast una commn-
nique ratione: et quidem quælibet persona priva-
tim consideratur; non autem ipsis communis est
hypostasis. Deitas vero, sanctitas et dominatio,
etsi in unaquaque personarum reperitur; commd-
nis tamen trium personarum est, quia una. Neque
enim alia est Patris, alia Filii, alia Spiritus sancti
deitas, neque alia sanctitas aut dominatio; verum
una et eadem in totum aut et indivise in unaquaque
personarum exsistit; tota Patris, tota ilii, tota
Spiritus sancti; una 464 Patris, una ilii, una
Spiritus sancti. Personarum autem non eadem est
ratio: verum alia Patris, alia ilii, alia Spiritus
sancti. Quamobrem quælibet persona secundum se
Deus, et sanctus, et Dominus, et si qui aliud id ge-
neris est, dicitur. Dum vero simul numerantur,
non tres dii, aut sancti, et Domini, sed hæc tria,
unus Deus, unus Dominus, unus sanctus : quia
Deus et ejus virtutes, Verbum nempe et Spiritus,
unus Deus, unus sanctus, unus Dominus, et non
tres; etsi Deus et Deus et Deus sunt: eo quod
perfecta quælibet persona sit. Item sanctus et
sanctus et sanctus : Dominus quoque et Dominus
ct Doninus, non vero tres dii, aut sancti, aut do-
rini. Verbum enim ct Spiritus, virtutes Patris
sunt; virtutes ,inquam, subsistentes, quæ proinde
a Patre, ex quo, et in quo sunt, et ad quem uti
ad causam referuntur, separari ncqucunt. Neque
enim loco, aut voluntate, aut actione, aut viribus,
aut auctoritate, aut ulla alia re ex his quæ de Deo
dicuntur, ab eo secernuntur: sed subsistentiis
duntaxat ac proprictatibus, quibus unaquæque
persona sigillatur. Nos etenim, cum gignimur,
omnino a patribus scindimur ac disjungimur:
quod Τheologus Gregorius declarans , his verbis
usus est, dimittentes dimissi. Non enim apud nos
filius patris sui virtus est, aut verbum, aut sa-
pientia. At in Deo hæc duo simul concurrunt,
quod Pilius ct Spiritus Patris virtutes sint, vcluti
sermo et spiritus mentis virtutes sunt : item quod
personæ perfectæ sint; quod quidem soli Deo qui
supra essentiam est, convenit. Nos vero sententia
et potestate et loco scindimur: quo etiam fit nt
ille ct ille, non homo, sed homines dicantur; id
quod in Deo locum non habet, ut jam diximus.
Sed ea quoque loca, quæ ipsi proferunt, inspi-
cere et accurate excutere juvat. Patrum enim sunt
fneque id inficiabimur), at decet ut sanctos Patres
ac magistros, quorum unam et ab omni varietate
alienam de fide sententiam, una sancti Spiritus vis
ct illuminatio moastravit, concordes, non invicem
contrarios, ac multo minus sibimetipsis adversan-
tes secumque pugnantes ostendamus.
orat. 30.