PG 95, col. 433
operatio, ut et intellectus ejus, tactus ejus, motus
corporis ejus surgentis, animatio ejus, desiderium,
ira, sensusque qjus, et appetitus cibi, et potus vitæ
hujusce causa, et omnis conceptus quo in natura
sua rationali sentiat, et velit ut domiuus sui; quisὰ
voluntas arhitrii libertate pollens, sensus est intel-
Iectus nostri rationalis et vitalis. Nam irascendi
facultas et appetitus sensus suut rationis exper-
tes animantium; meutis vero nostræ sensus ipse
rationalis est, sui compos, liberique arbitrii, estque
adeo voluutas ipsa. Nam natura rationalis domina-
tur in ea quæ ratione et intelligentia carent. Qui
sui dominus est, animam et corpus rrgit; at non
simul Deum suum, cujus suapte natdra servus
esst, cuique morem gerit. Atqui obedientia est li-
bera suljectio volumntati alterius, quamlibet voluntas
velit quæ naturalia sunt. IHæc cum omnibus homi-
nibus data fuerit, accepta a Domino fuit, qua vel-
Iet id quod esset humanitatis; quia consectarium
omnino erat nt Dominus noster acciperet quod
nostræ naturæ insitum a Deo fuerat. Quidquid
enim ipse concessit nobis hoc assumpsit, quia per
omnia similis factus est nobis, excepto peccato.
Nemo autem nostrum vult peccatum qua libertate
,arbitrii præditus est; sed vult voluntatem illam
quæ recedit a lege divina. Atque hoc non est usus
naturalis voluntatis 67) nostræ libcræ, sed est
transgressio usus naturalis declinantis a natura.
Quocirca Dominus noster voluntatem humanam ha-
buit, quæ nonadversaretur voluntati divinæ. Enim-
vero assumpsit naturam quæ solo humanitatis nutu
non moveretur : quandoquidem ad personam ipsius
spectabat determiuatio. Cum itaque divina ejus
hypostasis una hypostasis esset, cum divinitatis,
tum humanitatis, non movebatur nutu sibi ipsi
contrario, sed naturali motu: et quia homo erat
liberi arbitrii compos, sequebatur voluntas ejus
voluntatem Patris sui divinam. Eam ob rem dici-
mus in illo esse duas voluntates, quæ deliberatione
mutuo ogpositæ mon sint, aed naturarum : quia
utraquae natura vult et agit quæ sibi proptia sunt,
Isa. εæ, 4. ⁶ Matth. XXvmn, 19, 20. ⁶ Luc. Xm,7. ¹ Matth. m, 2.
sihil est liud nisi duos iteram filios coniteri et
portes (alia translatin, personas) iaduci. Sic bonus
ille Acacius Monophysiticam hæresim, Monotheleti-
camque præformabat; qui non ita pridem non si-
ne imperatoris indgnatione palam pronuntiaverat;
fhettatemessepassibilem,utrefertur cap.7 Τragædiæ.
Aliam fuisse Cyrilli mentem agnovit Joannes ipse
Antiochenus in epistola ad Alexandrum Hierapo-
itanum,quæibidem habetur cap. 50 : Na Cgrilli
qufdem cspitula, inquit, obumsbratam habent incon-
gruitatem: uanc autem qui potestatem, obtinuerunt,
inimici Dei, proponunt anathematiaandos esse hos
qui dicunt duas naturas: quod nec ipse qui primus
ilorums exæstat, Cgrillus, dicere clare præsumpsit.
Rursum dum depace cum Cyrillo pangendaageretur,
cidem Alexandro testificatus cst Cyrillum alienis-
simaum esse ab Apollinarii mistione et confusione
corporis ejus surgentis, animatio ejus, desiderium,
ira, sensusque qjus, et appetitus cibi, et potus vitæ
hujusce causa, et omnis conceptus quo in natura
sua rationali sentiat, et velit ut domiuus sui; quisὰ
voluntas arhitrii libertate pollens, sensus est intel-
Iectus nostri rationalis et vitalis. Nam irascendi
facultas et appetitus sensus suut rationis exper-
tes animantium; meutis vero nostræ sensus ipse
rationalis est, sui compos, liberique arbitrii, estque
adeo voluutas ipsa. Nam natura rationalis domina-
tur in ea quæ ratione et intelligentia carent. Qui
sui dominus est, animam et corpus rrgit; at non
simul Deum suum, cujus suapte natdra servus
esst, cuique morem gerit. Atqui obedientia est li-
bera suljectio volumntati alterius, quamlibet voluntas
velit quæ naturalia sunt. IHæc cum omnibus homi-
nibus data fuerit, accepta a Domino fuit, qua vel-
Iet id quod esset humanitatis; quia consectarium
omnino erat nt Dominus noster acciperet quod
nostræ naturæ insitum a Deo fuerat. Quidquid
enim ipse concessit nobis hoc assumpsit, quia per
omnia similis factus est nobis, excepto peccato.
Nemo autem nostrum vult peccatum qua libertate
,arbitrii præditus est; sed vult voluntatem illam
quæ recedit a lege divina. Atque hoc non est usus
naturalis voluntatis 67) nostræ libcræ, sed est
transgressio usus naturalis declinantis a natura.
Quocirca Dominus noster voluntatem humanam ha-
buit, quæ nonadversaretur voluntati divinæ. Enim-
vero assumpsit naturam quæ solo humanitatis nutu
non moveretur : quandoquidem ad personam ipsius
spectabat determiuatio. Cum itaque divina ejus
hypostasis una hypostasis esset, cum divinitatis,
tum humanitatis, non movebatur nutu sibi ipsi
contrario, sed naturali motu: et quia homo erat
liberi arbitrii compos, sequebatur voluntas ejus
voluntatem Patris sui divinam. Eam ob rem dici-
mus in illo esse duas voluntates, quæ deliberatione
mutuo ogpositæ mon sint, aed naturarum : quia
utraquae natura vult et agit quæ sibi proptia sunt,
Isa. εæ, 4. ⁶ Matth. XXvmn, 19, 20. ⁶ Luc. Xm,7. ¹ Matth. m, 2.
sihil est liud nisi duos iteram filios coniteri et
portes (alia translatin, personas) iaduci. Sic bonus
ille Acacius Monophysiticam hæresim, Monotheleti-
camque præformabat; qui non ita pridem non si-
ne imperatoris indgnatione palam pronuntiaverat;
fhettatemessepassibilem,utrefertur cap.7 Τragædiæ.
Aliam fuisse Cyrilli mentem agnovit Joannes ipse
Antiochenus in epistola ad Alexandrum Hierapo-
itanum,quæibidem habetur cap. 50 : Na Cgrilli
qufdem cspitula, inquit, obumsbratam habent incon-
gruitatem: uanc autem qui potestatem, obtinuerunt,
inimici Dei, proponunt anathematiaandos esse hos
qui dicunt duas naturas: quod nec ipse qui primus
ilorums exæstat, Cgrillus, dicere clare præsumpsit.
Rursum dum depace cum Cyrillo pangendaageretur,
cidem Alexandro testificatus cst Cyrillum alienis-
simaum esse ab Apollinarii mistione et confusione