PG 95, col. 467
ut nullus supersit de ca gloriandi locus; ideo dein- ὡς μὴ δύνασθαι ἐν αὐτῷ καυχᾶσθαι, λοεπὸν τούτου
ceps ita concludit. Ne turberis, inquit. Legem χάριν ἐπάγει · Μὴ θορυβηθῇς, φησίν. Οὐ γὰρ νόμον
enim non aufert fides: quin potius legem astruit. ἡ πίστις ἀναιρεῖ, ἀλλὰ τὸν νόμον συνίστησι. Πῶς δὲ
Quinam vero astruit? unus nimirum legis finis est, σὐνίστησιν; εἶς σκοπὸς τῷ νόμῳ, τὸ τὸν ἄνθρωπον
ut homo compos salutis eiciatur. Quod ai fides id σῶσαι· εἱ δὲ ἡ πίστις τοῦτο ποιεῖ, καὶ σώζει
perficit, et gratia salvum facit, finem plane legis τῇ χάριτι, τὸν σκοπὸν δηλονότι τοῦ νόμου συν-
astruit.
CCAI. IV.
Vκus. 1. « Quid ergo dicemus invenisse Abraham
avum nostrum secundum carnem? »
Cum Judæi id sursum deorsum perpetuo versa-
rent, quod patriarcha suus et Dei amicus circum-
cisionem primus accepisset, ostendere instituit et
illum quoque ex fide fuisse justificatum. Hunc
porro patrem secundum carnem nuncupavit, ut
eos submoveat a legitima illius cognatione, viam-
nue gentibus paret ad illius propinquitatem acce-
dendi.
Vcuaε. 2, 3. « Nam si Abraham ex operibus justi-
θcatus est, habet gloriam, sed non apud Deum.
Quid enim dicit Scriptura? Credidit Abrabam Deo,
et reputatum est illi ad justitiam. »
Duabus de causis potest aliquis gloriari, nimi-
rum ex operibus, et ex fidc. LLonge autem potior
est ratio, ut quis ob filem glorietur, quam propter
opera. Nam qui propter opera gloriatur, is labores
suos ostentare potest. Ille vero qui slbi placeat
quod crediderit, longe majorem gloriæ causam ob-
tendit, utpote qui Dcum laudibus extollat et ma-
gnificet. Ac ille quidem qui mandata peregit, mo-
rem ei gessit et obedivit : qui autem credidit, con-
venientem et dignam Deo concepit opinionem,
eumque magis evtulit, et mirabilem perhibuit,
quam si ostentasset opera. Atqui hæc quidem glo-
ria ejus est qui rem bene gesserit: illa vero Deum
honorat, totaque ipsius est. Gloriatur enim ma-
ga de illa sentiendo et quæ in gloriam illius ee-
dant.
Vκas. 4, 5. « Ei autem qui operatur, merces non
imputatur secundum gratiam, sed secundum debi-
tum. Ei vero qui non operatur, credenti autem in
eum qui justificat impium, reputatur fides ejus ad
justitiam. »
Vis, inquit, nosse quid fidem inter et opera me-
dium sit? Utrumque ex fine pensita, et reperies,
eorum quidem qui operantur mercedem esse ffinem;
jus-titiam vero, eorum qui credunt. Ile siquidem
hoc præstat, ut non occidat, nec adulteretur: hic
autem ejusmodi de Deo opinionem habet, quæ
digna conveniensque sit, puta quod ncdum impium
valeat reatu absolvere, sed et justum facere.
Vεaε. Ο-8. « Sicut et David dicit beatitudinem
hominjs, cui Deus accepto fert justitiam sine ope-
ribua. Beati quorum remissæ sunt iniquitates, eὲ
euorum tecta 14 sunt peccata. Deatus vir cui non.
imputaverit Dominus peccatum. »
Cum antea dixerit justitiam fidei, mercedem et
ceps ita concludit. Ne turberis, inquit. Legem χάριν ἐπάγει · Μὴ θορυβηθῇς, φησίν. Οὐ γὰρ νόμον
enim non aufert fides: quin potius legem astruit. ἡ πίστις ἀναιρεῖ, ἀλλὰ τὸν νόμον συνίστησι. Πῶς δὲ
Quinam vero astruit? unus nimirum legis finis est, σὐνίστησιν; εἶς σκοπὸς τῷ νόμῳ, τὸ τὸν ἄνθρωπον
ut homo compos salutis eiciatur. Quod ai fides id σῶσαι· εἱ δὲ ἡ πίστις τοῦτο ποιεῖ, καὶ σώζει
perficit, et gratia salvum facit, finem plane legis τῇ χάριτι, τὸν σκοπὸν δηλονότι τοῦ νόμου συν-
astruit.
CCAI. IV.
Vκus. 1. « Quid ergo dicemus invenisse Abraham
avum nostrum secundum carnem? »
Cum Judæi id sursum deorsum perpetuo versa-
rent, quod patriarcha suus et Dei amicus circum-
cisionem primus accepisset, ostendere instituit et
illum quoque ex fide fuisse justificatum. Hunc
porro patrem secundum carnem nuncupavit, ut
eos submoveat a legitima illius cognatione, viam-
nue gentibus paret ad illius propinquitatem acce-
dendi.
Vcuaε. 2, 3. « Nam si Abraham ex operibus justi-
θcatus est, habet gloriam, sed non apud Deum.
Quid enim dicit Scriptura? Credidit Abrabam Deo,
et reputatum est illi ad justitiam. »
Duabus de causis potest aliquis gloriari, nimi-
rum ex operibus, et ex fidc. LLonge autem potior
est ratio, ut quis ob filem glorietur, quam propter
opera. Nam qui propter opera gloriatur, is labores
suos ostentare potest. Ille vero qui slbi placeat
quod crediderit, longe majorem gloriæ causam ob-
tendit, utpote qui Dcum laudibus extollat et ma-
gnificet. Ac ille quidem qui mandata peregit, mo-
rem ei gessit et obedivit : qui autem credidit, con-
venientem et dignam Deo concepit opinionem,
eumque magis evtulit, et mirabilem perhibuit,
quam si ostentasset opera. Atqui hæc quidem glo-
ria ejus est qui rem bene gesserit: illa vero Deum
honorat, totaque ipsius est. Gloriatur enim ma-
ga de illa sentiendo et quæ in gloriam illius ee-
dant.
Vκas. 4, 5. « Ei autem qui operatur, merces non
imputatur secundum gratiam, sed secundum debi-
tum. Ei vero qui non operatur, credenti autem in
eum qui justificat impium, reputatur fides ejus ad
justitiam. »
Vis, inquit, nosse quid fidem inter et opera me-
dium sit? Utrumque ex fine pensita, et reperies,
eorum quidem qui operantur mercedem esse ffinem;
jus-titiam vero, eorum qui credunt. Ile siquidem
hoc præstat, ut non occidat, nec adulteretur: hic
autem ejusmodi de Deo opinionem habet, quæ
digna conveniensque sit, puta quod ncdum impium
valeat reatu absolvere, sed et justum facere.
Vεaε. Ο-8. « Sicut et David dicit beatitudinem
hominjs, cui Deus accepto fert justitiam sine ope-
ribua. Beati quorum remissæ sunt iniquitates, eὲ
euorum tecta 14 sunt peccata. Deatus vir cui non.
imputaverit Dominus peccatum. »
Cum antea dixerit justitiam fidei, mercedem et