PG 96, col. 1400
τὴν ἐπὶ τροχὸν περιφορὰν ύπέφερίες· τεμνόμενος
ξίφεσι, ἶνας καὶ νεῦρα σπώμενος, καὶ περιθραυόμε-
νος ὀστῶν ἁρμονίας, καὶ δίκην ἀσταχύων θεριζόμε-
νος πάντας τοὺς ἱεροὺς δακτύλους.
Νεύροις ὠμοῖς ξαινόμενος τῶν χειρῶν καὶ ποδῶν
σου, τὸν ἐχθρὸν ὲξηνεύρισας νεῦρον σιδηροῦν, οὗ
προφανῶς ὁ τράχηλος . Χριστὸς γὰρ ὲνεύρου σε ὑπὲρ
αὐτοῦ μαχόμενον, νεῦρὰ σοι χαλκᾶ περιτιθεὶς ὡς ὁ
λόγος, καὶ δύναμιν ἐμπνέων τοῦ ποιῆσαι δυνάμεις ὲν
τῷ Θεῷ, καὶΙ λῦσαι τὴν δύναμιν τοῦ σκότους.
Ὅτι Θεὸς καὶ Κύριος ὁ Χριστὸς πάσης κτίσεως
καὶ Δημιουργὸς τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, καὶ ἀκονέ
τας ἕπειθες ὁμολογεῖν τοὺς δαίμονας , καίτοι φανεο
ρῶς φιλοψευδεῖς ὄντας φύσει· τὴν σὴν γὰρ δεδιότες
κατ’ αὐτῶν ἐξουσίαν, ὡς δοῦλοι ααστυγίαι, τὸ προσ-
ταχθὲν ἑνεπλή ρουν.
Θεοτοκίον. - Σάρκα λαϐὼν ὁ ἄσαρκος ἐκ παν-
ἀγνων αἱμάτων σου, τὸν καθυπαχθέντα σαρκικοῖς
θελή μασι, καὶ πνεύματος ἄμοιρον γεγεννημένον ἀν-
θρωπον, Πνεύματος ἁγίου παροχῇ δυναμώσας, eo:
φῶς ὑποπιέξειν τὸ δυσάγωγον σῶμα, δουλαγωγεῖν
τε τοῦτο ὲνίσχυσε, Παρθένε. λ
’ῼδὴ ΘΧΕςῳιξε πᾶσα ἀκοή.
Ὶδρύσας σου τά νοητά διαδήματα ὲν πέτρᾳ τῆς
πίστεως, τά ἀφιδρύματατά τῆς ἀπάτης είς χοῦν ὲλὲ-
πτυνας· κλίνας αὐχένα δὲ Θεῷ καὶ ξίφει τὴν χάραν,
σου ἀποτμηθεὶς, ἀθλητά, πρὸς τὴν πάντων κεφαλὴν
ἀνελήλυθας.
Ὠς κρίνον χιονοφεγγὲς ὲν κοιλᾶσι τῶν μαρτύρων
ἐξήνθησας ’ τῷ θείῳ λύθρῳ δὲ τῷ τῆς ἀθλήσεως φοι-
νισσόμενος, ῥόδον ἐφάνης ἐρυθρὸν, εὐῶδες, μυρί-
πνουν, καὶ πᾶσιν ἔπνευσας ύπερκόσμιον ὀσμὴν τῶν,
παθῶν τοῦ Χριστοῦ.
Μόνον σιδήρου παντὸς τὸ πολύαθλόν σου σῶμα
στερρότερον ὤφθη, Γεώργιε, βασάνων σφύραις μένον
ἀτύπιυτονο ῶς δὲ ὲν ὓδατι ψυχρῷ τῷ σῷ θερμῷ αἶ-
ματι βαφὲν ὲστὼμωται, τῷ πυρὶ προχαλκευθὲν τῆς
ἀγάπης Χριστοῦ.
Νικήσας χάριτι Χριστοῦ τοῦ νικήσαντος τδν κό-
σμον, ῶς ἔφησε τοῦ κοσμοκράτορος τάς ἐξουσίας καὶ
μισανθρώπους ἀρχάς · τροπαιοφόρος ἀθλητὴς γῆθεν
ἀνεφοίτησας πρὸς τά οὐράνια, δεξιᾷ νικοποιῷ στε-
φγθησόμενος. ’ ’
Νάμασι τοῖς τῶν ποταμῶν παρισοῦνται τά harpe
θαύματα, ἅπερ ὲτὲλεσας, καὶ ζῶν καὶ ἔτι μετά τὸ
τέλος τελεῖς · ὅντως γάρ ζῶσιν ἐν Θεῷ καὶ μετά τὸν
θάνατον ἀληθῶς oi δίκαιοι · ὲν χειρὶ γὰρ τοῦ Θεῷ
αἱ ψυχαὶ αὐτῶν.
Οὐκ ἔχων λόγου προφορὰν, οὐδὲ γλῶσσαν ὑμνο-
γράφον πάντα δεδυνημένηνί καλῶς τά σὰ γεραίρειν
ἀνάριθμα ’ῥήματα ἰδοὺ, μαρτύρων καλλονή, προσδέ-
χου · τρέπομαι καὶ ἱκετεύω τὸν Σωτῆρα μου Χριστὸν
ίλεῶσαί με. Deest Θεοτοκίον.
ξίφεσι, ἶνας καὶ νεῦρα σπώμενος, καὶ περιθραυόμε-
νος ὀστῶν ἁρμονίας, καὶ δίκην ἀσταχύων θεριζόμε-
νος πάντας τοὺς ἱεροὺς δακτύλους.
Νεύροις ὠμοῖς ξαινόμενος τῶν χειρῶν καὶ ποδῶν
σου, τὸν ἐχθρὸν ὲξηνεύρισας νεῦρον σιδηροῦν, οὗ
προφανῶς ὁ τράχηλος . Χριστὸς γὰρ ὲνεύρου σε ὑπὲρ
αὐτοῦ μαχόμενον, νεῦρὰ σοι χαλκᾶ περιτιθεὶς ὡς ὁ
λόγος, καὶ δύναμιν ἐμπνέων τοῦ ποιῆσαι δυνάμεις ὲν
τῷ Θεῷ, καὶΙ λῦσαι τὴν δύναμιν τοῦ σκότους.
Ὅτι Θεὸς καὶ Κύριος ὁ Χριστὸς πάσης κτίσεως
καὶ Δημιουργὸς τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, καὶ ἀκονέ
τας ἕπειθες ὁμολογεῖν τοὺς δαίμονας , καίτοι φανεο
ρῶς φιλοψευδεῖς ὄντας φύσει· τὴν σὴν γὰρ δεδιότες
κατ’ αὐτῶν ἐξουσίαν, ὡς δοῦλοι ααστυγίαι, τὸ προσ-
ταχθὲν ἑνεπλή ρουν.
Θεοτοκίον. - Σάρκα λαϐὼν ὁ ἄσαρκος ἐκ παν-
ἀγνων αἱμάτων σου, τὸν καθυπαχθέντα σαρκικοῖς
θελή μασι, καὶ πνεύματος ἄμοιρον γεγεννημένον ἀν-
θρωπον, Πνεύματος ἁγίου παροχῇ δυναμώσας, eo:
φῶς ὑποπιέξειν τὸ δυσάγωγον σῶμα, δουλαγωγεῖν
τε τοῦτο ὲνίσχυσε, Παρθένε. λ
’ῼδὴ ΘΧΕςῳιξε πᾶσα ἀκοή.
Ὶδρύσας σου τά νοητά διαδήματα ὲν πέτρᾳ τῆς
πίστεως, τά ἀφιδρύματατά τῆς ἀπάτης είς χοῦν ὲλὲ-
πτυνας· κλίνας αὐχένα δὲ Θεῷ καὶ ξίφει τὴν χάραν,
σου ἀποτμηθεὶς, ἀθλητά, πρὸς τὴν πάντων κεφαλὴν
ἀνελήλυθας.
Ὠς κρίνον χιονοφεγγὲς ὲν κοιλᾶσι τῶν μαρτύρων
ἐξήνθησας ’ τῷ θείῳ λύθρῳ δὲ τῷ τῆς ἀθλήσεως φοι-
νισσόμενος, ῥόδον ἐφάνης ἐρυθρὸν, εὐῶδες, μυρί-
πνουν, καὶ πᾶσιν ἔπνευσας ύπερκόσμιον ὀσμὴν τῶν,
παθῶν τοῦ Χριστοῦ.
Μόνον σιδήρου παντὸς τὸ πολύαθλόν σου σῶμα
στερρότερον ὤφθη, Γεώργιε, βασάνων σφύραις μένον
ἀτύπιυτονο ῶς δὲ ὲν ὓδατι ψυχρῷ τῷ σῷ θερμῷ αἶ-
ματι βαφὲν ὲστὼμωται, τῷ πυρὶ προχαλκευθὲν τῆς
ἀγάπης Χριστοῦ.
Νικήσας χάριτι Χριστοῦ τοῦ νικήσαντος τδν κό-
σμον, ῶς ἔφησε τοῦ κοσμοκράτορος τάς ἐξουσίας καὶ
μισανθρώπους ἀρχάς · τροπαιοφόρος ἀθλητὴς γῆθεν
ἀνεφοίτησας πρὸς τά οὐράνια, δεξιᾷ νικοποιῷ στε-
φγθησόμενος. ’ ’
Νάμασι τοῖς τῶν ποταμῶν παρισοῦνται τά harpe
θαύματα, ἅπερ ὲτὲλεσας, καὶ ζῶν καὶ ἔτι μετά τὸ
τέλος τελεῖς · ὅντως γάρ ζῶσιν ἐν Θεῷ καὶ μετά τὸν
θάνατον ἀληθῶς oi δίκαιοι · ὲν χειρὶ γὰρ τοῦ Θεῷ
αἱ ψυχαὶ αὐτῶν.
Οὐκ ἔχων λόγου προφορὰν, οὐδὲ γλῶσσαν ὑμνο-
γράφον πάντα δεδυνημένηνί καλῶς τά σὰ γεραίρειν
ἀνάριθμα ’ῥήματα ἰδοὺ, μαρτύρων καλλονή, προσδέ-
χου · τρέπομαι καὶ ἱκετεύω τὸν Σωτῆρα μου Χριστὸν
ίλεῶσαί με. Deest Θεοτοκίον.