PG 97, col. 815
ἀμϐροσίαν σιτεῖσθαι τροφὴν, ἓωςότῆς μνηστείας
ἐπέστη καιρδς, ὃς πρὸ παντὸς αἰῶνος διώριστο
αὐτῷ τε τῷ ἐξ αὐτῆς φύντι δι’ εύσπλαγχνίαν ἄρρη-
τον, καὶ τῷ πρὸ πάσης κτίσεως καὶ χρόνου καὶ
διαστήματος, θεῖκῶς αὐτόν φύσαντι, καὶ τῷ συμφυεῖ
καὶ συνθρόνῳ καί. προσκυνητῷ αὐτοῦ Πνεύματι ·
ὧν ὡς μία θεότης, οὕτως καὶ φύσις καὶ βασιλεία, μὴ
μεριζομένη, μηδὲ ἁπαλλοτριουμένη, μηδέ τινί που
πρδλς ἑαυτὴν διαλλάττουσα, πλὴν τῇ τῶν ἀρχικῶν
ὑποστάσεων ἰδιότητι. Διὰ τοῦτο χορεύων πανηγυρί-
ζω καὶ σπένδομαι ο καὶ τῇ Μητρὶ τοῦ Λόγου προσ-
άγω δῶρον ὲόρτιον , ὅτι μοι τῆς εἰς τριάδα πίστεως
τ’» κεφάλαιον ό τόκος ταύτης ἐγνώρισε. Τοῦ γάρ
ἀνάρχου Λόγου καὶ Υἱοῦ τὴν οἰκείαν σάρκωσι’ν αὑ-
τουργοῦντος, καὶ ὁ γεννήσας³ Πατὴρ συνευδοκῶν ⁸φαί-
νεται, καὶ τὺ Πνεῦμα τὺ ἅγιον προοπηδοῦν, καὶ
- τὴν νηδὺν άγιάζον τῆς συλλαϐούσης τὸ ἀκατάλησ
πτον .
Ἀλλ’ ὥρα νῦν τὸν Δασὶδ ἐρωτῆσαι · τί πρὸς αὐτὸν
ἐκεῖνον ὁ τῶν ὅλων διομνὺς ἔφη Θεός ; Ἀγε δὴ οὖν
ὑμνογράφε · ἴθι προφῆτα · τίνασσε τὴν κιννύραν,
κίνει δὲ τὰ κρούσματα ο λέγε τρανῶς, τί σοι ὤμοσε
Κύριος; Τί μοι ὤμοσε Κύριος; Ἐκ καρποῦ τῆς
ὀσφύος μου θήσειν ἐπὶ τὸν θρόνον μου. Τοῦτό μοι
ὤμοσε. καὶ οὐκ ἡθέτησεν. Ὤμοσε, καὶτοῖς ἔργοις
τοὺς λόγους ἐσφράγισεν. "Aetati ὤμοσα, φησιν, ἐν τῷ
ἁγίῳ μου, εὶ τῷ Δαϐὶδ ψεύσομαι ; τὸ σπέρμα αὑ-
τοῦ μενεῖ εἰς τὸν αἰῶνα, καὶ ό θρόνος αὐτοῦ, ὡς
ἣλιος ἐναντίον μου, καὶ ὡς ἡ σελήνη κατηρτι-
σμένη εἰς τὸν αἰῶνα· καὶ ό μάρτυς ἐν οὐρανῷ πι-
στός. Ταῦτα ὀμωμοκὼς, ὲξεπλή ρωσενο ἀδύνατον γὰρ
ψεύσασθαι Θεόν. Ἰδοὺ δὴ οὖν ὁρᾶτε, κατὰ σάρκα Χρι-
στὸς ἐμὸς Γίδς κηρυττόμενος ο καὶ Κύριος ἐμὸς καὶ
Υἱὸς προσκυνούμενος ᾅδεται, καὶ πάντα τὰ ἔθνη αὑτῷ
προσκυνείο ὁρῶσι, γὰρ αὐτὸν παρθενικοῖς ὲνθρονιζό-
μενον θρόνοις. Ἰδοὺ καὶ ἡ Παρθένος αὕτη, τῶν ἡ μῶν
ἄρτι μηρῶν ἐξέφυ · ἦς ἐκ νηδύος ὁ πρὸ αἰώνων, πρὸς
τῷ τέλει τῶν αίὼνων σαρκωθεὶς προελήλυθε. καὶ τὸ
τῶν αἰώνων ἀνεκαίνισε σύγκριμα. Καὶ ταῦτα μὲν
ευ, . . ι . .. .. . . ..
cauae. Ημεις δε,0 του Θεου Ααὸς, δημος αγιος,
σύστημα ἱερὸν, χορεύσωμεν πάτρια, τιμήσωμεν τοῦ
μυστηρίου τὴν δύναμιν· ἕκαστος κατὰ τὸ δοθὲν αὖ-
τῷ χάρισμα, συνεισφερέτω τῇ πανηγύρει ἐπάξιον
δῶρον. Οίπατέρες, τὴν εὐκληρίαν τοῦ γένουςο αἱμη-
τέρες τὴν εὐτεκνίαν ο αἱ στεῖραι, τῆς ἁμαρτίας τὸ
άγονον · αἱ παρθένοι, τὴν διπλῆν ἀφθορίαν, ψυχῆς
λέγω καὶ σώματος · αἱύπὺ ζυγὸν, τὴν ἐπαινετῆν
συμμετρίαν. Εἴ τις πατὴρ ὲν ὑμῖν, μιμείσθω τὸν
τῆς Παρθένου πατέρα. Κᾶν ἄπαις ᾖ, τρυγάτω γό-
νιμον τὴν εὐχὴν, ὲκ φιλοθέου βίου ταύτην καρπούο
μενος. Εἴ τις μήτηρ θηλάζουσα, συγχαιρέτω τῇ
ePsal. uxxvm, 56—58 . θ’ Hebr. γι, l8.
.03) Et Spiritus sanctus τι( «flectens. rte. Sic ex
It'it’tostt τιροπηδοῦν, ῐςιιεὶνιιιιυ προσπηδοῦν · pro qut-
bus plane sit I'CSlllltClltitlltt προσπηδῶ-Α ’δρὶτὲίιω
ἐπέστη καιρδς, ὃς πρὸ παντὸς αἰῶνος διώριστο
αὐτῷ τε τῷ ἐξ αὐτῆς φύντι δι’ εύσπλαγχνίαν ἄρρη-
τον, καὶ τῷ πρὸ πάσης κτίσεως καὶ χρόνου καὶ
διαστήματος, θεῖκῶς αὐτόν φύσαντι, καὶ τῷ συμφυεῖ
καὶ συνθρόνῳ καί. προσκυνητῷ αὐτοῦ Πνεύματι ·
ὧν ὡς μία θεότης, οὕτως καὶ φύσις καὶ βασιλεία, μὴ
μεριζομένη, μηδὲ ἁπαλλοτριουμένη, μηδέ τινί που
πρδλς ἑαυτὴν διαλλάττουσα, πλὴν τῇ τῶν ἀρχικῶν
ὑποστάσεων ἰδιότητι. Διὰ τοῦτο χορεύων πανηγυρί-
ζω καὶ σπένδομαι ο καὶ τῇ Μητρὶ τοῦ Λόγου προσ-
άγω δῶρον ὲόρτιον , ὅτι μοι τῆς εἰς τριάδα πίστεως
τ’» κεφάλαιον ό τόκος ταύτης ἐγνώρισε. Τοῦ γάρ
ἀνάρχου Λόγου καὶ Υἱοῦ τὴν οἰκείαν σάρκωσι’ν αὑ-
τουργοῦντος, καὶ ὁ γεννήσας³ Πατὴρ συνευδοκῶν ⁸φαί-
νεται, καὶ τὺ Πνεῦμα τὺ ἅγιον προοπηδοῦν, καὶ
- τὴν νηδὺν άγιάζον τῆς συλλαϐούσης τὸ ἀκατάλησ
πτον .
Ἀλλ’ ὥρα νῦν τὸν Δασὶδ ἐρωτῆσαι · τί πρὸς αὐτὸν
ἐκεῖνον ὁ τῶν ὅλων διομνὺς ἔφη Θεός ; Ἀγε δὴ οὖν
ὑμνογράφε · ἴθι προφῆτα · τίνασσε τὴν κιννύραν,
κίνει δὲ τὰ κρούσματα ο λέγε τρανῶς, τί σοι ὤμοσε
Κύριος; Τί μοι ὤμοσε Κύριος; Ἐκ καρποῦ τῆς
ὀσφύος μου θήσειν ἐπὶ τὸν θρόνον μου. Τοῦτό μοι
ὤμοσε. καὶ οὐκ ἡθέτησεν. Ὤμοσε, καὶτοῖς ἔργοις
τοὺς λόγους ἐσφράγισεν. "Aetati ὤμοσα, φησιν, ἐν τῷ
ἁγίῳ μου, εὶ τῷ Δαϐὶδ ψεύσομαι ; τὸ σπέρμα αὑ-
τοῦ μενεῖ εἰς τὸν αἰῶνα, καὶ ό θρόνος αὐτοῦ, ὡς
ἣλιος ἐναντίον μου, καὶ ὡς ἡ σελήνη κατηρτι-
σμένη εἰς τὸν αἰῶνα· καὶ ό μάρτυς ἐν οὐρανῷ πι-
στός. Ταῦτα ὀμωμοκὼς, ὲξεπλή ρωσενο ἀδύνατον γὰρ
ψεύσασθαι Θεόν. Ἰδοὺ δὴ οὖν ὁρᾶτε, κατὰ σάρκα Χρι-
στὸς ἐμὸς Γίδς κηρυττόμενος ο καὶ Κύριος ἐμὸς καὶ
Υἱὸς προσκυνούμενος ᾅδεται, καὶ πάντα τὰ ἔθνη αὑτῷ
προσκυνείο ὁρῶσι, γὰρ αὐτὸν παρθενικοῖς ὲνθρονιζό-
μενον θρόνοις. Ἰδοὺ καὶ ἡ Παρθένος αὕτη, τῶν ἡ μῶν
ἄρτι μηρῶν ἐξέφυ · ἦς ἐκ νηδύος ὁ πρὸ αἰώνων, πρὸς
τῷ τέλει τῶν αίὼνων σαρκωθεὶς προελήλυθε. καὶ τὸ
τῶν αἰώνων ἀνεκαίνισε σύγκριμα. Καὶ ταῦτα μὲν
ευ, . . ι . .. .. . . ..
cauae. Ημεις δε,0 του Θεου Ααὸς, δημος αγιος,
σύστημα ἱερὸν, χορεύσωμεν πάτρια, τιμήσωμεν τοῦ
μυστηρίου τὴν δύναμιν· ἕκαστος κατὰ τὸ δοθὲν αὖ-
τῷ χάρισμα, συνεισφερέτω τῇ πανηγύρει ἐπάξιον
δῶρον. Οίπατέρες, τὴν εὐκληρίαν τοῦ γένουςο αἱμη-
τέρες τὴν εὐτεκνίαν ο αἱ στεῖραι, τῆς ἁμαρτίας τὸ
άγονον · αἱ παρθένοι, τὴν διπλῆν ἀφθορίαν, ψυχῆς
λέγω καὶ σώματος · αἱύπὺ ζυγὸν, τὴν ἐπαινετῆν
συμμετρίαν. Εἴ τις πατὴρ ὲν ὑμῖν, μιμείσθω τὸν
τῆς Παρθένου πατέρα. Κᾶν ἄπαις ᾖ, τρυγάτω γό-
νιμον τὴν εὐχὴν, ὲκ φιλοθέου βίου ταύτην καρπούο
μενος. Εἴ τις μήτηρ θηλάζουσα, συγχαιρέτω τῇ
ePsal. uxxvm, 56—58 . θ’ Hebr. γι, l8.
.03) Et Spiritus sanctus τι( «flectens. rte. Sic ex
It'it’tostt τιροπηδοῦν, ῐςιιεὶνιιιιυ προσπηδοῦν · pro qut-
bus plane sit I'CSlllltClltitlltt προσπηδῶ-Α ’δρὶτὲίιω