PG 97, col. 832
πατρὸς αὑτοῦ προσκεκυνήκασι Χριστῷ, οἱ τδ τῆς
υἱοθεσίας δῆλον καταπλουτήσαντες χάρισμα;
Πρὸς δὲ τὰ ἑξῆς τῆς προφητείας χωρῶμεν. Σκύ-
μνος λέοντος,φησ“ίν, Ἰούδα, ἐκ βλαστοῦ, υἱέ μου
ἀνέϐηςο ἀναπεσὼν ἐκοιμήθης ὡς λέων, ’καί ὡς
σκύμνος · τίς ἐγερεῖ αὑτόν; Εὖγε τῆς προφητείας.
Σκύμνον φησὶ λέοντος. Τίνα τοῦτον, ἡ Χριστὸν
προδήλως τον ὲκ βασιλικοῦ καταγόμενον σπέρματος,
λέγω δὴ τοῦ Δαυῖδ; Καὶ ἀπεικὸς οὐδὲν λέοντα μὲν
νοῆσαι-τὸν Δαυῒδ, ὡς χαρακτηριστικδν τοῦ βασιλιο
κοῦ ἀξιώματος , σκύμνον δὲ λέοντος, τὸν ἐξ αὑτοῦ
φύντα κατά σάρκα Χριστὸν, ὡς δηλοῖ καὶ τὰ ἑξῆς τῆς
προφητείας. Ἐκ βλαστοῦ γὰρ φησὶν , υἱέ μου
ἀνέὄης. Βλαστδν δὲ, τίνα ἂν κυρίως ὲκ τοῦ ἀκολούθου
νοήσῃς, ἀγαπητὲ, ἢ δῆλον μόνην αὐτὴν τὴν ἁγίαν, καὶ
’ τῶν ἁγίων ἁπάντων ἀγιωτὲραν, τὴν ὅλην ὅλῳ φανεῖ-
σαν καθαράν τῷ σκηνώσαντι σώματί τε καὶ πνεύμα-
τι ; Μαρίαν λέγω, τὺ μέγα καὶ σεϐάσμιον ὅντως καὶ
πρᾶγμα καὶ δνομα. τὴν Δαυῖδικὴν ὅρπηκα, τὴν ῥά-
ϐδον τοῦ Ἰεσσαὶ, τὸν ἀειθαλῆ τοῦ Ἰούδα βλαστὸν, ἐξ
ἦς ὁ τοῦ Θεοῦ Παῖς, ὁ ὑπερκὸσμιος, ὁ προκόσμιος,
συναῖδιος τῷ γεννήσαντι, σαρκικῶς ἐξεϐλάστησε.
Θαυμάσειε δ’ ἄν τις τὸ ἀκριϐὲς τῆς προρρήσεως.
Ἐπειδὴ γὰρ τὴν ἀγχιστείαν τοῦ γένους τῇ τοῦ λέον-
τος καὶ τοῦ σκύμνου προσηγορίᾳ σαφῶς ἀπεφήνατο,
προστέθεικε τὺ, Ἐκ βλαστοῦ, υἱέ μου, ἀνέϐης, ἶνα
εἴπῃ τὸ παρά τοῦ Ἡσαΐου καλῶς εἰρημένον· Ἐξελεύ -
σεται, λέγοντος, ῥάϐδος ἐκ τῆς ῥίζης Ἰεσσαὶ, καί
ἄνθος ἐκ τῆς ῥίζης αὑτοῦ ἀναϐήσεταιο δ δὴ τρα-
νῶς είς Χριστὸν καὶ τὴν Παρθένον ἀνάγεται. Βλα-
στὸς γὰρ κυρίως μὲν ὁ Δαυῖδ, ῥάϐδος δὲ προδήλως
αὕτη, ἀνθος δὲ Χριστὸς ἐκλαμϐάνεται. Καθάπερ αύ-
τὺς ὲντῇ τῶν ’ᾼσμάτων πυκτῇ τὴν ἑαυτοῦ συμϐολι-
κῶς ἀρωματίζων εὐώδη προσηγορίαν. Ἐγὼ γὰρ,
φησὶν, ἄνθος τοῦ πεδίου, καὶ κρίνον τῶν κοιλά-
δων. Ὅτι δὲ βασιλεὺς, καὶ βασιλέων ἁπάντων ἐπικρα-
τέστατος ὀΧριστὺς, οὐδ’ αὐτὸς ὁ προφητεύων ἠγνόησεν.
Ἀ ναπεσὼν γὰρ, φησὶν, ἐκοιμήθης ὡς λέων, καί ὡς
σκύμνος, τίς ἐγερεῖ αὐτόν ; Τὸ βασιλικὸν ἃμα , καὶ
φοϐερὸν, καὶ ἀπρόσιτον ὲν τούτοις παραδηλῶν, καὶ
τῆς θεῖκῆς ἐξουσίας es ἀπειροδύναμον. Ὀ καὶ δεικνὺς
αὐτὸς ὲν Εὐαγγελίοις βοᾷ· Ἐξουσίαν ἔχω θεῖναι
τὴν ψυχήν μου , καί ἐξουσίαν ἔχω πάλιν λαεεῒν
αὑτήν. Τῷ ὄντι γὰρ κατ’ ἐξουσίαν ἅπαντα πέπρακται
τῷ Σωτῆρι, ὅσα δηλαδὴ τῆς οἰκουμενικῆς ⁸ αὐτοῦ
κ Psal. mxv. 9. γ Rom. xv, l0. Psal. κατι, 7. ι Gen. tux, 9.
ν im Ir t."CTl0\'ES.
υἱοθεσίας δῆλον καταπλουτήσαντες χάρισμα;
Πρὸς δὲ τὰ ἑξῆς τῆς προφητείας χωρῶμεν. Σκύ-
μνος λέοντος,φησ“ίν, Ἰούδα, ἐκ βλαστοῦ, υἱέ μου
ἀνέϐηςο ἀναπεσὼν ἐκοιμήθης ὡς λέων, ’καί ὡς
σκύμνος · τίς ἐγερεῖ αὑτόν; Εὖγε τῆς προφητείας.
Σκύμνον φησὶ λέοντος. Τίνα τοῦτον, ἡ Χριστὸν
προδήλως τον ὲκ βασιλικοῦ καταγόμενον σπέρματος,
λέγω δὴ τοῦ Δαυῖδ; Καὶ ἀπεικὸς οὐδὲν λέοντα μὲν
νοῆσαι-τὸν Δαυῒδ, ὡς χαρακτηριστικδν τοῦ βασιλιο
κοῦ ἀξιώματος , σκύμνον δὲ λέοντος, τὸν ἐξ αὑτοῦ
φύντα κατά σάρκα Χριστὸν, ὡς δηλοῖ καὶ τὰ ἑξῆς τῆς
προφητείας. Ἐκ βλαστοῦ γὰρ φησὶν , υἱέ μου
ἀνέὄης. Βλαστδν δὲ, τίνα ἂν κυρίως ὲκ τοῦ ἀκολούθου
νοήσῃς, ἀγαπητὲ, ἢ δῆλον μόνην αὐτὴν τὴν ἁγίαν, καὶ
’ τῶν ἁγίων ἁπάντων ἀγιωτὲραν, τὴν ὅλην ὅλῳ φανεῖ-
σαν καθαράν τῷ σκηνώσαντι σώματί τε καὶ πνεύμα-
τι ; Μαρίαν λέγω, τὺ μέγα καὶ σεϐάσμιον ὅντως καὶ
πρᾶγμα καὶ δνομα. τὴν Δαυῖδικὴν ὅρπηκα, τὴν ῥά-
ϐδον τοῦ Ἰεσσαὶ, τὸν ἀειθαλῆ τοῦ Ἰούδα βλαστὸν, ἐξ
ἦς ὁ τοῦ Θεοῦ Παῖς, ὁ ὑπερκὸσμιος, ὁ προκόσμιος,
συναῖδιος τῷ γεννήσαντι, σαρκικῶς ἐξεϐλάστησε.
Θαυμάσειε δ’ ἄν τις τὸ ἀκριϐὲς τῆς προρρήσεως.
Ἐπειδὴ γὰρ τὴν ἀγχιστείαν τοῦ γένους τῇ τοῦ λέον-
τος καὶ τοῦ σκύμνου προσηγορίᾳ σαφῶς ἀπεφήνατο,
προστέθεικε τὺ, Ἐκ βλαστοῦ, υἱέ μου, ἀνέϐης, ἶνα
εἴπῃ τὸ παρά τοῦ Ἡσαΐου καλῶς εἰρημένον· Ἐξελεύ -
σεται, λέγοντος, ῥάϐδος ἐκ τῆς ῥίζης Ἰεσσαὶ, καί
ἄνθος ἐκ τῆς ῥίζης αὑτοῦ ἀναϐήσεταιο δ δὴ τρα-
νῶς είς Χριστὸν καὶ τὴν Παρθένον ἀνάγεται. Βλα-
στὸς γὰρ κυρίως μὲν ὁ Δαυῖδ, ῥάϐδος δὲ προδήλως
αὕτη, ἀνθος δὲ Χριστὸς ἐκλαμϐάνεται. Καθάπερ αύ-
τὺς ὲντῇ τῶν ’ᾼσμάτων πυκτῇ τὴν ἑαυτοῦ συμϐολι-
κῶς ἀρωματίζων εὐώδη προσηγορίαν. Ἐγὼ γὰρ,
φησὶν, ἄνθος τοῦ πεδίου, καὶ κρίνον τῶν κοιλά-
δων. Ὅτι δὲ βασιλεὺς, καὶ βασιλέων ἁπάντων ἐπικρα-
τέστατος ὀΧριστὺς, οὐδ’ αὐτὸς ὁ προφητεύων ἠγνόησεν.
Ἀ ναπεσὼν γὰρ, φησὶν, ἐκοιμήθης ὡς λέων, καί ὡς
σκύμνος, τίς ἐγερεῖ αὐτόν ; Τὸ βασιλικὸν ἃμα , καὶ
φοϐερὸν, καὶ ἀπρόσιτον ὲν τούτοις παραδηλῶν, καὶ
τῆς θεῖκῆς ἐξουσίας es ἀπειροδύναμον. Ὀ καὶ δεικνὺς
αὐτὸς ὲν Εὐαγγελίοις βοᾷ· Ἐξουσίαν ἔχω θεῖναι
τὴν ψυχήν μου , καί ἐξουσίαν ἔχω πάλιν λαεεῒν
αὑτήν. Τῷ ὄντι γὰρ κατ’ ἐξουσίαν ἅπαντα πέπρακται
τῷ Σωτῆρι, ὅσα δηλαδὴ τῆς οἰκουμενικῆς ⁸ αὐτοῦ
κ Psal. mxv. 9. γ Rom. xv, l0. Psal. κατι, 7. ι Gen. tux, 9.
ν im Ir t."CTl0\'ES.