PG 98, col. 748
ἰ δέ τις φήστιεν ἀπορῶν λόγος, Καὶ τί δέ ποτε
τὰ Ἀσματα τῶν ἀσμάτων ἀπὸ μόνης τῆς καθολικῆς
Ἐκκλησίας εἰρημένα πρὸς τὸν ἄχραντον αὐτῆς νυμ-
φίον Χριστὸν, καὶ παρʼ αὐτοῦ πρὸς αὐτὴν, ὡς πρὸς
ἰδίαν δηλαδὴ νύμφην, ἐπέγραψεν, « Ὁ ἐστι τῷ Σα-
λομών; » ἔδει γὰρ ἀκολούθως διὰ τὴν αὐτὴν καὶ
μίαν αἰτίαν ἀποσιωπῆσαι τοῦτο τὸ ὄνομα κὰν τούτῳ
τῷ βιβλίῳ, εἴπερ ἐπʼ ἐκείνῳ, διὰ τὸ πρὸς τὴν Ἐκ-
κλησίαν τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν
τὰ ῥήματα προτείνειν, αὐτὸ παρῆκεν· ἀκούσει παρὰ
τοῦ λόγου τῆς ἀληθείας, ὡς οὐχὶ περὶ ἑαυτοῦ φησιν,
Ὁ ἐστι τῷ Σαλομὼν, » ἀλλὰ περὶ ἀληθινοῦ Σαλο-
μὼν Χριστοῦ καὶ Θεοῦ ἡμῶν, οὗτινος ἐκεῖνος προ-
τύπωσις ἦν. Καὶ τούτου χάριν δοτικῶς τὴν τοιαύτην
κλῆσιν ὡνόμασε, Τῷ Σαλομὼν, εἰπὼν, ἀλλʼ οὐχὶ Σο-
λομῶντος, κατὰ γενικῆς θέσιν, ὡς καὶ ἐν τοῖς ἄλυ-
λοις βιβλίοις· ἡ μὲν γὰρ γενικὴ σύνταγμα δείκνυσιν
ἐκάτερον εἶναι τοῦ Σολομῶντος· ἡ δὲ δοτικὴ, κἂν
ἐῤῥήθη παρὰ τοῦ Σολομῶντος, ἀλλʼ ἐκ προσώπου
τῆς καθολικῆς Ἐκκληοίας εἰρῆσθαι πρὸς τὸν ἀλη-
θινὸν καὶ κυρίως Σολομῶντα παρίστησιν. Ἐρμη-
νεύεται γὰρ Σολομὼν, Εlρηναικός· ὅπερ ἐστὶν ἀλη-
θῶς καὶ κυρίως Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, περὶ οὗ φησι
καὶ Παῦλος ὁ μέγας ἀπόστολος, « Αὐτὸς γάρ ἐστιν ἡ
εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἕν· καὶ τὸ
μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ διαλύσας, τὴν ἔχθραν ἐν τῇ
σαρκὶ αὐτοῦ. » Τούτου χάριν οὐδʼ ἐπήγαγεν, « Τἱοῦ
(12) Apud LXX decεt τῷ id enim est iniium.
Ἀσμα ἀσμάτων· ὅ ἐστι Σαλομών.
t5) Habent quidem et lHbraica exemplaria
γγφχο μ, id est Quod Salomoni: sed Hebræo-
rum lingua casus genitivus possessoris per in-
dicatur: ut dativus ille patrii vim habeat: esto
Græci interpretes reddidetint τῷ Σαλομών, ut alibi
τῷ Μωύσεῖ et τῷ Δαυῖδ, ac simiha.
Cur autem Gregorius noster Σαλομὼν scribat,
cum id nomen ad Christum refert; contra Σολο-
μὼν, cum regem ciet; eam esse causam puto, quod
priscam appellationem, qua interpretes sacrorum
Librorum usi essent, Chisto magis convenire exi-
stimaverit. lanc utique intactam Athana ius etiam
relinquere solet, cum loca sanctis e Litteris de-
sumpta profert: cum cætera scribere soleat Σολο-
μῶντα, quemuadmodum et plerique Græcorum effe-
runt, et Iatinorum etiam quidam , Lactantius in
primis (lnst. lib. ν, c. 13). Is tamen, quem paulo
ante induximus, Gregorius Neocæsariensis Σαλομών
habet. Ἀσματα ἀσμάτων scribit Noster tam hic,
quam alibi, non Ἀσμα ἀσμάτων, ut et Hebraicus-
poscit titulus, et Septuaginta eddidere: habuit
tamen ante se, qui codem modo usurpassent: quem-
ndmodum Origenes sub Prologi sui finem adno-
tavit; esto idem non recte ab iis factum dicat.
Quin et alii , qui Origenem consecuti fuerant,
eodem modo enuntiarant: legiturque adhuc in
Gregorii Nysseni commentario titulus hujusmodi,
Ἐξήγησις ἀκριβὴς εἰς τὰ Ἀσματα τῶν ἀσμάτων
τοῦ Σολομῶντος. Sic et Epiphanius non semcl in
opusrulo nondum edito, quυd Μαρτυρίαι inscribi-
tur. Nec vero id absurdum, si ea spectare velis, quæ
nos Origenes ipse docet, τὸ Ἀσμα in modum dra-
matis esse conscriptum, in quo non sponsus tan-
tum, sed sponsa etiam canat, canant hujus sociæ,
canant illius sodales, atque adco non unum sed
plura sint ᾷσματα.
(14) Ad Ephes. II, 14. In cditis exemplatibus λύ-
σας Icgimus, non ut hic, διαλύσας,
τὰ Ἀσματα τῶν ἀσμάτων ἀπὸ μόνης τῆς καθολικῆς
Ἐκκλησίας εἰρημένα πρὸς τὸν ἄχραντον αὐτῆς νυμ-
φίον Χριστὸν, καὶ παρʼ αὐτοῦ πρὸς αὐτὴν, ὡς πρὸς
ἰδίαν δηλαδὴ νύμφην, ἐπέγραψεν, « Ὁ ἐστι τῷ Σα-
λομών; » ἔδει γὰρ ἀκολούθως διὰ τὴν αὐτὴν καὶ
μίαν αἰτίαν ἀποσιωπῆσαι τοῦτο τὸ ὄνομα κὰν τούτῳ
τῷ βιβλίῳ, εἴπερ ἐπʼ ἐκείνῳ, διὰ τὸ πρὸς τὴν Ἐκ-
κλησίαν τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν
τὰ ῥήματα προτείνειν, αὐτὸ παρῆκεν· ἀκούσει παρὰ
τοῦ λόγου τῆς ἀληθείας, ὡς οὐχὶ περὶ ἑαυτοῦ φησιν,
Ὁ ἐστι τῷ Σαλομὼν, » ἀλλὰ περὶ ἀληθινοῦ Σαλο-
μὼν Χριστοῦ καὶ Θεοῦ ἡμῶν, οὗτινος ἐκεῖνος προ-
τύπωσις ἦν. Καὶ τούτου χάριν δοτικῶς τὴν τοιαύτην
κλῆσιν ὡνόμασε, Τῷ Σαλομὼν, εἰπὼν, ἀλλʼ οὐχὶ Σο-
λομῶντος, κατὰ γενικῆς θέσιν, ὡς καὶ ἐν τοῖς ἄλυ-
λοις βιβλίοις· ἡ μὲν γὰρ γενικὴ σύνταγμα δείκνυσιν
ἐκάτερον εἶναι τοῦ Σολομῶντος· ἡ δὲ δοτικὴ, κἂν
ἐῤῥήθη παρὰ τοῦ Σολομῶντος, ἀλλʼ ἐκ προσώπου
τῆς καθολικῆς Ἐκκληοίας εἰρῆσθαι πρὸς τὸν ἀλη-
θινὸν καὶ κυρίως Σολομῶντα παρίστησιν. Ἐρμη-
νεύεται γὰρ Σολομὼν, Εlρηναικός· ὅπερ ἐστὶν ἀλη-
θῶς καὶ κυρίως Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, περὶ οὗ φησι
καὶ Παῦλος ὁ μέγας ἀπόστολος, « Αὐτὸς γάρ ἐστιν ἡ
εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἕν· καὶ τὸ
μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ διαλύσας, τὴν ἔχθραν ἐν τῇ
σαρκὶ αὐτοῦ. » Τούτου χάριν οὐδʼ ἐπήγαγεν, « Τἱοῦ
(12) Apud LXX decεt τῷ id enim est iniium.
Ἀσμα ἀσμάτων· ὅ ἐστι Σαλομών.
t5) Habent quidem et lHbraica exemplaria
γγφχο μ, id est Quod Salomoni: sed Hebræo-
rum lingua casus genitivus possessoris per in-
dicatur: ut dativus ille patrii vim habeat: esto
Græci interpretes reddidetint τῷ Σαλομών, ut alibi
τῷ Μωύσεῖ et τῷ Δαυῖδ, ac simiha.
Cur autem Gregorius noster Σαλομὼν scribat,
cum id nomen ad Christum refert; contra Σολο-
μὼν, cum regem ciet; eam esse causam puto, quod
priscam appellationem, qua interpretes sacrorum
Librorum usi essent, Chisto magis convenire exi-
stimaverit. lanc utique intactam Athana ius etiam
relinquere solet, cum loca sanctis e Litteris de-
sumpta profert: cum cætera scribere soleat Σολο-
μῶντα, quemuadmodum et plerique Græcorum effe-
runt, et Iatinorum etiam quidam , Lactantius in
primis (lnst. lib. ν, c. 13). Is tamen, quem paulo
ante induximus, Gregorius Neocæsariensis Σαλομών
habet. Ἀσματα ἀσμάτων scribit Noster tam hic,
quam alibi, non Ἀσμα ἀσμάτων, ut et Hebraicus-
poscit titulus, et Septuaginta eddidere: habuit
tamen ante se, qui codem modo usurpassent: quem-
ndmodum Origenes sub Prologi sui finem adno-
tavit; esto idem non recte ab iis factum dicat.
Quin et alii , qui Origenem consecuti fuerant,
eodem modo enuntiarant: legiturque adhuc in
Gregorii Nysseni commentario titulus hujusmodi,
Ἐξήγησις ἀκριβὴς εἰς τὰ Ἀσματα τῶν ἀσμάτων
τοῦ Σολομῶντος. Sic et Epiphanius non semcl in
opusrulo nondum edito, quυd Μαρτυρίαι inscribi-
tur. Nec vero id absurdum, si ea spectare velis, quæ
nos Origenes ipse docet, τὸ Ἀσμα in modum dra-
matis esse conscriptum, in quo non sponsus tan-
tum, sed sponsa etiam canat, canant hujus sociæ,
canant illius sodales, atque adco non unum sed
plura sint ᾷσματα.
(14) Ad Ephes. II, 14. In cditis exemplatibus λύ-
σας Icgimus, non ut hic, διαλύσας,