PG 98, col. 768
« Ἡ μέντοι γῆ εἰς τὸν αἰῶνα ἔστηκεν. » Ὁ αὐτὴ
γὰρ διαμένει καὶ καθορᾶται, καθὼς ἐπὶ τῶν προ-
γόνων, οὕτω καὶ τοῖς σοῖς ὀφθαλμοῖς κατὰ τὴν βου-
λὴν καὶ τὸν ὅρον τοῦ κτίσαντος καὶ ἀπαιωρήσαντος
αὐτὴν, ἐτησίως ὡδίνουσα τὰς καρπογόνους φυὰς καὶ
βλάστας πρὸς σύστασιν τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς· εἶτα
καὶ τρόπον τινὰ νεκρουμένη καὶ θνήσκουσα, καὶ τὰ
ἔκγονα συννεκροῦσα διὰ τοῦ χειμονικοῦ κρυ-
μοῦ καὶ τῆς ψύξεως, καὶ πάλιν ἀναβιοῦσα καὶ ἀνα-
θάλλουσα καὶ φύουσα καὶ βλαστάνουσα τὰ διορι-
σθέντα πρότερον αὐτῇ καὶ καταρχὰς παρὰ τῆς ποιη-
τικῆς βουλῆ: τοῦ δημιουργήσαντος. i ὰν οὖν ἠβου-
λήθης καὶ σὺ μιμήσασθαι κατὰ τὴν πρέπουσαν μί-
μησιν ὁ λογικὸς τὴν ἄλογον, ὁ ἔμψυχος τὴν ἄψυχον.
ὁ κατʼ εἰκόνα Θεοῦ καὶ ὁμοίωσιν γεγονὼς τὴν διὰ σὲ
γεγονυῖαν, εὐρέθης ἂν καὶ τοὺς ὅρους φυλάττωντῆς
φύσεως, καὶ τὴν βουλὴν καὶ τοὺς νόμους συντηρῶν
τοῦ Ποιήσαντος, καὶ τὰ πρὸς μηδεμίαν ὄνησιν συν-
τελοῦντα τὸ παράπαν οὐκ ἔπραττες· ἀλλὰ μόνα τὰ
συμφέροντα καὶ συντείνοντα πρὸς τὴν τοῦ Θεοῦ δό-
ξαν, καὶ τὴν ὑπὲρ ἤλιον ἐλπιζομένην κληρονομίαν·
οὕτω γὰρ ἂν ἱστάμενος εἰς τὸν αἰῶνα καὶ σὺ πα-
ραπλησίως εὐρέθης τῇ γῇ· μᾶλλον δὲ καὶ ὑπὲρ τὴν
γῆν, ὡς ταύτης μέν ποτε καὶ παρελευσομένης, σοῦ
δὲ συμπαραθησομένου τῇ μακαρίᾳ καὶ ἀῖδίῳ ζωῇ
τῶν ἄνω δυνάμεων· εἶτά φησιν·
Ἀνατέλλει ὁ ῆλιος, καὶ δύνει ὁ ἥλιος, καὲ
εἰς τόν τόπον αὐτοῦ ἔλκει.
Μονονουχὶ φάσκων· Οὐκ ἔστι δὲ μόνη τους ὅρους
τοὺς δεδομένευς αὐτῇ θεόθεν ἡ γῆ συντηροῦσα, καὶ
τὴν παράδοξον ἔχουσα στάσιν, ἀπῃωρημένη μέσον
τῆς οὐρανίας καὶ κυκλοφορουμένης κινήσεως, μό-
ta somniorum quæ, cum ad breve tempus oblecta-
runt, deinde difugunt, et cum aliquantum forue-
rnnt, subito marcescunt. (fiibt. rIe. Ducei tom. I,
p. 586. Vide etiam Chrysostomi homiliam in Eu-
tropium,I. IIt Oper. p. 381.)
(51) Non ingrata, opinor, mathematicis uurι
est hæc de terræ stabilitate explicatio, quam sanr
quidam, quibus commentarius hic noster iguotus
erat, naviter occuparunt. Nam Drusius externns
theologus ad eumdem Ecclesiastæ locum hæc olm
adnotavit: « Hujus loci es Psal.cvX, 90: irmasti
terram et perstat. Quidam, stat immotα: dubito an
bene. Nam moveri quandoque terram docent nos
et S. Iitteræ, et ipsa quoque experientia. Pmto
rectum stat, non abit, non recedit, nempe ut homi-
nes, ut sæcula solent. » tCri. Sacr. t. Ill, p. 7Ὁ.)
(35) Τotum hunc locum sic est interpretatus
Ilicronymus: « Prima recedit generatio Judæorum,
«t succedit generatio de gentibus congregata; tera
autem tandiu stat, quandin Synagoga recedente,
Ecclesia omnis introeat. Cum enim prædicatum
iaerit Evangelium in toto orbe, tunc erit finis.
Imminente ve o eonsummalionc, cclum et terra
pertransibunt. Et signanter non ait: Τerr in sæcu-
lis stat, sed in sæcutum. Porro laudamus- Dominum
non in uno sæculo, sed in sæculis sæculorum. »
. in La-
(56) Apud LXX Ieges καὶ ἀνατέλλει..
tinis illud ἕλκει redditum est revertitur; Aquila pro
ἕλκει posuit εἰσπνεῖ, idque Symmachus et Τheodotio
interpretati sunt, recurri. Ilicronymus in antiqms
exemplaribus Latinis invent ducit, aut trahit.
γὰρ διαμένει καὶ καθορᾶται, καθὼς ἐπὶ τῶν προ-
γόνων, οὕτω καὶ τοῖς σοῖς ὀφθαλμοῖς κατὰ τὴν βου-
λὴν καὶ τὸν ὅρον τοῦ κτίσαντος καὶ ἀπαιωρήσαντος
αὐτὴν, ἐτησίως ὡδίνουσα τὰς καρπογόνους φυὰς καὶ
βλάστας πρὸς σύστασιν τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς· εἶτα
καὶ τρόπον τινὰ νεκρουμένη καὶ θνήσκουσα, καὶ τὰ
ἔκγονα συννεκροῦσα διὰ τοῦ χειμονικοῦ κρυ-
μοῦ καὶ τῆς ψύξεως, καὶ πάλιν ἀναβιοῦσα καὶ ἀνα-
θάλλουσα καὶ φύουσα καὶ βλαστάνουσα τὰ διορι-
σθέντα πρότερον αὐτῇ καὶ καταρχὰς παρὰ τῆς ποιη-
τικῆς βουλῆ: τοῦ δημιουργήσαντος. i ὰν οὖν ἠβου-
λήθης καὶ σὺ μιμήσασθαι κατὰ τὴν πρέπουσαν μί-
μησιν ὁ λογικὸς τὴν ἄλογον, ὁ ἔμψυχος τὴν ἄψυχον.
ὁ κατʼ εἰκόνα Θεοῦ καὶ ὁμοίωσιν γεγονὼς τὴν διὰ σὲ
γεγονυῖαν, εὐρέθης ἂν καὶ τοὺς ὅρους φυλάττωντῆς
φύσεως, καὶ τὴν βουλὴν καὶ τοὺς νόμους συντηρῶν
τοῦ Ποιήσαντος, καὶ τὰ πρὸς μηδεμίαν ὄνησιν συν-
τελοῦντα τὸ παράπαν οὐκ ἔπραττες· ἀλλὰ μόνα τὰ
συμφέροντα καὶ συντείνοντα πρὸς τὴν τοῦ Θεοῦ δό-
ξαν, καὶ τὴν ὑπὲρ ἤλιον ἐλπιζομένην κληρονομίαν·
οὕτω γὰρ ἂν ἱστάμενος εἰς τὸν αἰῶνα καὶ σὺ πα-
ραπλησίως εὐρέθης τῇ γῇ· μᾶλλον δὲ καὶ ὑπὲρ τὴν
γῆν, ὡς ταύτης μέν ποτε καὶ παρελευσομένης, σοῦ
δὲ συμπαραθησομένου τῇ μακαρίᾳ καὶ ἀῖδίῳ ζωῇ
τῶν ἄνω δυνάμεων· εἶτά φησιν·
Ἀνατέλλει ὁ ῆλιος, καὶ δύνει ὁ ἥλιος, καὲ
εἰς τόν τόπον αὐτοῦ ἔλκει.
Μονονουχὶ φάσκων· Οὐκ ἔστι δὲ μόνη τους ὅρους
τοὺς δεδομένευς αὐτῇ θεόθεν ἡ γῆ συντηροῦσα, καὶ
τὴν παράδοξον ἔχουσα στάσιν, ἀπῃωρημένη μέσον
τῆς οὐρανίας καὶ κυκλοφορουμένης κινήσεως, μό-
ta somniorum quæ, cum ad breve tempus oblecta-
runt, deinde difugunt, et cum aliquantum forue-
rnnt, subito marcescunt. (fiibt. rIe. Ducei tom. I,
p. 586. Vide etiam Chrysostomi homiliam in Eu-
tropium,I. IIt Oper. p. 381.)
(51) Non ingrata, opinor, mathematicis uurι
est hæc de terræ stabilitate explicatio, quam sanr
quidam, quibus commentarius hic noster iguotus
erat, naviter occuparunt. Nam Drusius externns
theologus ad eumdem Ecclesiastæ locum hæc olm
adnotavit: « Hujus loci es Psal.cvX, 90: irmasti
terram et perstat. Quidam, stat immotα: dubito an
bene. Nam moveri quandoque terram docent nos
et S. Iitteræ, et ipsa quoque experientia. Pmto
rectum stat, non abit, non recedit, nempe ut homi-
nes, ut sæcula solent. » tCri. Sacr. t. Ill, p. 7Ὁ.)
(35) Τotum hunc locum sic est interpretatus
Ilicronymus: « Prima recedit generatio Judæorum,
«t succedit generatio de gentibus congregata; tera
autem tandiu stat, quandin Synagoga recedente,
Ecclesia omnis introeat. Cum enim prædicatum
iaerit Evangelium in toto orbe, tunc erit finis.
Imminente ve o eonsummalionc, cclum et terra
pertransibunt. Et signanter non ait: Τerr in sæcu-
lis stat, sed in sæcutum. Porro laudamus- Dominum
non in uno sæculo, sed in sæculis sæculorum. »
. in La-
(56) Apud LXX Ieges καὶ ἀνατέλλει..
tinis illud ἕλκει redditum est revertitur; Aquila pro
ἕλκει posuit εἰσπνεῖ, idque Symmachus et Τheodotio
interpretati sunt, recurri. Ilicronymus in antiqms
exemplaribus Latinis invent ducit, aut trahit.