PG 99, col. 852
νιοι οί μετέχοντες. ἡ ἀρετή · καὶ τὸ ἐκεῖθεν κατάγε-
σθαι καὶ χαρακτηρίζεσθαι · ἐπειδὴ δὲ τὸ ἀφ’ αἴμασιν
τοῖς φιλοπαθέσιν ὲπιζητεϊταν ἡ πρώτη τῶν ὑπου-
ρανίων πόλεων τούτῳ πατρὶς, Ῥώμην λέγω τὴν
περιῦόητον ° ἀφ’ ἦς τὴν προσηγορίαν oi τὸ βασιλικὸν
σκῆπτρον κατέχοντες ἂξειᾘιφασιν · εὐγενῶν γεννη-
τόρων στέλεχος, πλούτῳ τε κομώντων καὶ τῇ λοιπῇ
οὖ βίου περιφανείᾳ· οὗ ἑστία μέχρι τοῦ νῦν περί-
εστιν οὐχ ὁλόκληρον πῶς γὰρ ἃν καὶ διεσέσωστο
τοσούτοις ἐτεσιν; ἴχνη δὲ καὶ τοσούτῳ μεγέθει δια-
φέροντα, ὡς ἐν τριακοσίαις κέλλαις διαιροῦσα τοῖς
οἰκήτορσι. Ἐξαρκοῦντος τούτου ὲπιδηλῶσαι, ὅσος ἦν
περιφανὴς καὶ πολύολὸος ὁ ἀοίδιμοςο τοιοῦτός τε
ὢν, ὑπῆρχε καὶ τῇ παιδεύσει ὑπέρτερος, Ἑλληνικῇ
τε καὶ Ῥωμαῖκῇ σοφίᾳ θαυμαζόμενος.
δ’. Ἐπεὶ οὗν τὸ τηνικαῦτα Θεοδοσίῳ τῷ μεγάλῳ
βασιλεύοντι ἐξηκούσθη τὰ περὶ αὑτοῦ, ζητοῦντι παι-
δευτὴν τοιοῦτον ἐπιστῆσαι υῐοίς αὐτοῦ ’Δρκαδίῳ καὶ
Ὠνορίῳ, ὃς εῐη προὺργιέστερος ἁπάντωνδ ἄγεται ὁ
’Δρσένιος τῇ τοῦ κρατοῦντος ῥοπῇ ὲν τῷ Βυζαντίῳ,
καὶ παραλαϐὼν ἀμφοτέρους τοὺς παῖδας, ἀνῆγεν αὺ-
τοὺς ἔν τε ἥθεσιν καὶ παιδεύμασιν, ἀρίστους ἀποδει-
ινὺς ἀμφοτέρωθεν. Μέχρι δὲ τοῦ τεσσαρακοστοῦ
ἔτους τῆς ἡλικίας αὐτοῦ ὲν τῷ παλατίῳ διηνυκὼς,
καὶτὸν φόϐον τοῦ Θεοῦ κατὰ διάνοιαν ἔχων, ἐστέναξε
καὶ παρεκάλει τὸν Θεὸν μετὰ δακρύων λέγων “ Κύριε
ὸδήγησόν με, πῶς σωθῶ. Καὶ δὴ ἐν μιᾷ ὄντος αὑτοῦ
ἐν τῷ παλατίῳ, ἀκούει θείας φωνῆς, λεγούσης αὐτῷ·
Ἀρσένιε, ει θέλεις σωθῆναι, φεῦγε τοὺς ἀνθρώπους,
καὶ σώσῃ.
ε’. Τούτων οὖν ἀκούσας ὁ Ἀρσένιος, καὶ ἐπιπολῦ
τῷ θείῳ πόθῳ τρωθεὶς, πάσης εὐθὺς καταφρονήσας
ἀνθρωπίνης καὶ προσκαίρου αἰνέσεως, καὶ περιφα-
νείας, τρυφῆς τε σωματικῆς καὶ πάσης ἄλλης φιλο-
δοξίας, καὶ βασιλείους αὐλὰς εἰς οὐδὲν διαλογισᾶ-
μενος, μηδενὶ μηδὲν εἰρηκὼς ἀποπλέει ἐπὶ τὴν
’Δλεξάνδρειαν, κάκεῖθεν ἔρχεται εις Σκῆτιν· καὶ
εἰσελθὼν ὲν τῇ ἐκκλησία, προσέρχεται τοῖς κληρικοίς
λέγων ' Διὰ τὸν Κύριον, ποιήσατέ με μοναχὸν, καὶ
ὁδηγήσατέ με πῶς σωθῶ. 0i. δὲ τὴν εὐγένειαν τοῦ
ἀνδρὸς ὲκ τοῦ ἦθους, καὶ τοῦ προσώπου, καὶ τῆς
συντυχίας στοχασάμενοι ἐξήταζον αὑτὸν, τίς εῐη καὶ
πόθεν. ’Δρνουμένου δὲ αὑτοῦ τὰ πρῶτα, καὶ λέγον-
τος, ὅτι Ἄνθρωπός ειμι ξένος καὶ ταπεινὸς σωθῆναι
nom. ,
cap. 2, pag.r__563,_nun1. 2.__Damal_evicius Viue
sancti Bofiiimilieremita: Camaldulensis aucloy‘. l9—
moll Junii, pag. 356, num. 56, secessnm eius in
eremum Dobrovensem narrat, ι tanquam si san-
ctus vocem lapsam divinitus ad arsenium in sua
vocatione audivisset : Arseni tumultus iuge, et sal-
vaberis. ι
(38") Per clericosjntellige |_Iic monachos. Eum-
pla dat Cangius in Clanario Latino.
\
σθαι καὶ χαρακτηρίζεσθαι · ἐπειδὴ δὲ τὸ ἀφ’ αἴμασιν
τοῖς φιλοπαθέσιν ὲπιζητεϊταν ἡ πρώτη τῶν ὑπου-
ρανίων πόλεων τούτῳ πατρὶς, Ῥώμην λέγω τὴν
περιῦόητον ° ἀφ’ ἦς τὴν προσηγορίαν oi τὸ βασιλικὸν
σκῆπτρον κατέχοντες ἂξειᾘιφασιν · εὐγενῶν γεννη-
τόρων στέλεχος, πλούτῳ τε κομώντων καὶ τῇ λοιπῇ
οὖ βίου περιφανείᾳ· οὗ ἑστία μέχρι τοῦ νῦν περί-
εστιν οὐχ ὁλόκληρον πῶς γὰρ ἃν καὶ διεσέσωστο
τοσούτοις ἐτεσιν; ἴχνη δὲ καὶ τοσούτῳ μεγέθει δια-
φέροντα, ὡς ἐν τριακοσίαις κέλλαις διαιροῦσα τοῖς
οἰκήτορσι. Ἐξαρκοῦντος τούτου ὲπιδηλῶσαι, ὅσος ἦν
περιφανὴς καὶ πολύολὸος ὁ ἀοίδιμοςο τοιοῦτός τε
ὢν, ὑπῆρχε καὶ τῇ παιδεύσει ὑπέρτερος, Ἑλληνικῇ
τε καὶ Ῥωμαῖκῇ σοφίᾳ θαυμαζόμενος.
δ’. Ἐπεὶ οὗν τὸ τηνικαῦτα Θεοδοσίῳ τῷ μεγάλῳ
βασιλεύοντι ἐξηκούσθη τὰ περὶ αὑτοῦ, ζητοῦντι παι-
δευτὴν τοιοῦτον ἐπιστῆσαι υῐοίς αὐτοῦ ’Δρκαδίῳ καὶ
Ὠνορίῳ, ὃς εῐη προὺργιέστερος ἁπάντωνδ ἄγεται ὁ
’Δρσένιος τῇ τοῦ κρατοῦντος ῥοπῇ ὲν τῷ Βυζαντίῳ,
καὶ παραλαϐὼν ἀμφοτέρους τοὺς παῖδας, ἀνῆγεν αὺ-
τοὺς ἔν τε ἥθεσιν καὶ παιδεύμασιν, ἀρίστους ἀποδει-
ινὺς ἀμφοτέρωθεν. Μέχρι δὲ τοῦ τεσσαρακοστοῦ
ἔτους τῆς ἡλικίας αὐτοῦ ὲν τῷ παλατίῳ διηνυκὼς,
καὶτὸν φόϐον τοῦ Θεοῦ κατὰ διάνοιαν ἔχων, ἐστέναξε
καὶ παρεκάλει τὸν Θεὸν μετὰ δακρύων λέγων “ Κύριε
ὸδήγησόν με, πῶς σωθῶ. Καὶ δὴ ἐν μιᾷ ὄντος αὑτοῦ
ἐν τῷ παλατίῳ, ἀκούει θείας φωνῆς, λεγούσης αὐτῷ·
Ἀρσένιε, ει θέλεις σωθῆναι, φεῦγε τοὺς ἀνθρώπους,
καὶ σώσῃ.
ε’. Τούτων οὖν ἀκούσας ὁ Ἀρσένιος, καὶ ἐπιπολῦ
τῷ θείῳ πόθῳ τρωθεὶς, πάσης εὐθὺς καταφρονήσας
ἀνθρωπίνης καὶ προσκαίρου αἰνέσεως, καὶ περιφα-
νείας, τρυφῆς τε σωματικῆς καὶ πάσης ἄλλης φιλο-
δοξίας, καὶ βασιλείους αὐλὰς εἰς οὐδὲν διαλογισᾶ-
μενος, μηδενὶ μηδὲν εἰρηκὼς ἀποπλέει ἐπὶ τὴν
’Δλεξάνδρειαν, κάκεῖθεν ἔρχεται εις Σκῆτιν· καὶ
εἰσελθὼν ὲν τῇ ἐκκλησία, προσέρχεται τοῖς κληρικοίς
λέγων ' Διὰ τὸν Κύριον, ποιήσατέ με μοναχὸν, καὶ
ὁδηγήσατέ με πῶς σωθῶ. 0i. δὲ τὴν εὐγένειαν τοῦ
ἀνδρὸς ὲκ τοῦ ἦθους, καὶ τοῦ προσώπου, καὶ τῆς
συντυχίας στοχασάμενοι ἐξήταζον αὑτὸν, τίς εῐη καὶ
πόθεν. ’Δρνουμένου δὲ αὑτοῦ τὰ πρῶτα, καὶ λέγον-
τος, ὅτι Ἄνθρωπός ειμι ξένος καὶ ταπεινὸς σωθῆναι
nom. ,
cap. 2, pag.r__563,_nun1. 2.__Damal_evicius Viue
sancti Bofiiimilieremita: Camaldulensis aucloy‘. l9—
moll Junii, pag. 356, num. 56, secessnm eius in
eremum Dobrovensem narrat, ι tanquam si san-
ctus vocem lapsam divinitus ad arsenium in sua
vocatione audivisset : Arseni tumultus iuge, et sal-
vaberis. ι
(38") Per clericosjntellige |_Iic monachos. Eum-
pla dat Cangius in Clanario Latino.
\