PL 103, col. 366
Vita (Ardo sive Smaragdus), J. P. Migne
in honore Domini Dei ac Salvatoris nostri Jesu
Christi, seu sanctae semperque virginis ejusdem Dei
genitricis Mariae, seu aliorum sanctorum aedificavit
in loco nuncupante Aniano, in pago Magdalonense
subtus castro Monte-Calmense, ad nostram accessit
clementiam, et praedictum monasterium cum omnibus
rebus et ornamentis ecclesiae, seu appendiciis
vel adjacentiis suis in manibus nostris plenissima
deliberatione visus est delegasse, et ipsum sanctum
locum sub nostra defensione atque dominatione ad
regendum nobis visus est tradidisse. Idcirco ad ejus
petitionem tale pro aeterna retributione beneficium
erga ipsum sanctum locum visi fuimus indulsisse, ut
in ecclesiis et locis vel agris seu aliis possessionibus
ipsius monasterii, quas moderno tempore per nostram
donationem ac confirmationem seu caeterorum
fidelium juste possidere videtur, in quibuslibet locis,
quidquid ibidem propter divinum amorem collatum
fuit, quaeque etiam deinceps in jure ipsius sancti
loci, aut per nos aut per alios voluerit divina pietas
augeri; praecipientes jubemus atque anathematizamus,
ut nullus comes, neque episcopus, aut ulla
judiciaria potestas ad causas audiendas vel freda
exigenda, aut mansiones vel paratas faciendas, aut
fidejussores tollendos, nec homines ipsius monasterii
tam ingenuos quamque servos, qui supra terram
memorati monasterii residere videntur, distringendos,
nec ullas redhibitiones aut illicitas occasiones
perquirendas, aut ullum omnino censum inquirendum,
ullo unquam tempore ingredi audeat, vel exactare
praesumat. Sed hoc ipse abbas vel successores
sui aut monachi memorati loci, praesentes scilicet
et futuri, propter nomen Domini sub integrae immunitatis
nomine absque cujuslibet inquietate aut contrarietate
valeant dominare, et nulli unquam homini
pro qualicunque re nullum censum omnino audeant
impendere: sed ipsum sanctum locum sub nostra
defensione atque dominatione volumus constare.
Statuentes ergo atque jubentes, ut neque vos, neque
juniores seu successores vestri, vel quislibet ex judiciaria
potestate in ecclesiis et locis vel agris seu
reliquis possessionibus suprascripti monasterii, vel
de omnibus quae supra scripta sunt, nullo unquam
tempore inquietare aut exactare praesumatis: sed
quod nos propter nomen Domini et aeterna remuneratione
ad jam fatum monasterium indulsimus, perennibus
temporibus proficiat in augmentis. Et
quandoquidem divina vocatione suprascriptus venerabilis
Benedictus abbas vel successores ejus de hac
luce migraverint ad Dominum, qualem meliorem et
nobis per omnia fidelem ipsa sancta congregatio de
suprascripto monasterio aut de qualicunque loco
voluerint eligere abbatem, qui ipsam sanctam congregationem
secundum Regulam sancti Benedicti
regere valeat, per hanc nostram auctoritatem et
permissa indulgentia licentiam habeant, et ubicunque
voluerint ordinari, aut ipsi aut monachi ipsorum,
vel a quolibet pontifice ex praecepto et consensu
nostro potestatem habeant, quatenus ipsi servi
Dei, qui ibidem Deo famulari videntur, pro nobis ac
conjuge proleque nostra et stabilitate totius regni a
Deo nobis commissi vel conservandi attentius Domini
misericordiam exorare delectentur. »
28.
Haec gloriosissimus rex Carolus, venerabili
viro Benedicto per praeceptum contulit: sed et circumquaque
utilia pecorum laboribusque apta per
chartam imperialem loca ab eo suscepit. Honore autem
magno ab imperatore donatus, scilicet argenti
Christi, seu sanctae semperque virginis ejusdem Dei
genitricis Mariae, seu aliorum sanctorum aedificavit
in loco nuncupante Aniano, in pago Magdalonense
subtus castro Monte-Calmense, ad nostram accessit
clementiam, et praedictum monasterium cum omnibus
rebus et ornamentis ecclesiae, seu appendiciis
vel adjacentiis suis in manibus nostris plenissima
deliberatione visus est delegasse, et ipsum sanctum
locum sub nostra defensione atque dominatione ad
regendum nobis visus est tradidisse. Idcirco ad ejus
petitionem tale pro aeterna retributione beneficium
erga ipsum sanctum locum visi fuimus indulsisse, ut
in ecclesiis et locis vel agris seu aliis possessionibus
ipsius monasterii, quas moderno tempore per nostram
donationem ac confirmationem seu caeterorum
fidelium juste possidere videtur, in quibuslibet locis,
quidquid ibidem propter divinum amorem collatum
fuit, quaeque etiam deinceps in jure ipsius sancti
loci, aut per nos aut per alios voluerit divina pietas
augeri; praecipientes jubemus atque anathematizamus,
ut nullus comes, neque episcopus, aut ulla
judiciaria potestas ad causas audiendas vel freda
exigenda, aut mansiones vel paratas faciendas, aut
fidejussores tollendos, nec homines ipsius monasterii
tam ingenuos quamque servos, qui supra terram
memorati monasterii residere videntur, distringendos,
nec ullas redhibitiones aut illicitas occasiones
perquirendas, aut ullum omnino censum inquirendum,
ullo unquam tempore ingredi audeat, vel exactare
praesumat. Sed hoc ipse abbas vel successores
sui aut monachi memorati loci, praesentes scilicet
et futuri, propter nomen Domini sub integrae immunitatis
nomine absque cujuslibet inquietate aut contrarietate
valeant dominare, et nulli unquam homini
pro qualicunque re nullum censum omnino audeant
impendere: sed ipsum sanctum locum sub nostra
defensione atque dominatione volumus constare.
Statuentes ergo atque jubentes, ut neque vos, neque
juniores seu successores vestri, vel quislibet ex judiciaria
potestate in ecclesiis et locis vel agris seu
reliquis possessionibus suprascripti monasterii, vel
de omnibus quae supra scripta sunt, nullo unquam
tempore inquietare aut exactare praesumatis: sed
quod nos propter nomen Domini et aeterna remuneratione
ad jam fatum monasterium indulsimus, perennibus
temporibus proficiat in augmentis. Et
quandoquidem divina vocatione suprascriptus venerabilis
Benedictus abbas vel successores ejus de hac
luce migraverint ad Dominum, qualem meliorem et
nobis per omnia fidelem ipsa sancta congregatio de
suprascripto monasterio aut de qualicunque loco
voluerint eligere abbatem, qui ipsam sanctam congregationem
secundum Regulam sancti Benedicti
regere valeat, per hanc nostram auctoritatem et
permissa indulgentia licentiam habeant, et ubicunque
voluerint ordinari, aut ipsi aut monachi ipsorum,
vel a quolibet pontifice ex praecepto et consensu
nostro potestatem habeant, quatenus ipsi servi
Dei, qui ibidem Deo famulari videntur, pro nobis ac
conjuge proleque nostra et stabilitate totius regni a
Deo nobis commissi vel conservandi attentius Domini
misericordiam exorare delectentur. »
28.
Haec gloriosissimus rex Carolus, venerabili
viro Benedicto per praeceptum contulit: sed et circumquaque
utilia pecorum laboribusque apta per
chartam imperialem loca ab eo suscepit. Honore autem
magno ab imperatore donatus, scilicet argenti