PL 106, col. 327
De cultu imaginum (Jonas Aurelianus), J. P. Migne
quaquaversum, velut lapis inutilis et lignum infructuosum,
dispergantur. Quis catholicorum, rogo te,
tam impia tamque blasphema verba patienter vel
legere, vel audire possit? Quis, inquam, nisi mentis
inops tam profana non exsecretur dicta? An nescis
paganis moris fuisse ossa martyrum, quos diversissimis
generibus mortium necabant, ne a Christianis
honorabiliter sepelirentur, diversissimis modis occuluisse,
aut igni concremasse, aut certe feris avibusque
exposuisse? Hoc videlicet per hos, quantum
eis possibile fuit, caventibus impuris spiritibus, ne
per cineres sanctorum augmentarentur beneficia
mortalium, confunderetur pertinacia infidelium, et
detegeretur dolositas ipsorum. Ad sanctorum quippe
cineres, ut beatus Hieronymus adversus Vigilantium
scribit, daemones rugiunt, et de obsessis corporibus
aufugiunt, et alia multa innumera, eorum interventu
suffragante, et Christi gratia cooperante, fiunt.
Ad pecorum vero cadavera, et ad lapides, et ad
ligna nil tale fieri haud dubium est. Scribit itaque
beatus Augustinus in libro Civitatis Dei octavo:
Nempe, inquit, spiritus fallax, cujus instinctu Hermes
ista dicebat, per eum ipsum coactus est confiteri,
jam tunc illam terram sepulcrorum mortuorum,
quos pro diis colebant, fuisse plenissimam, sed dolor
daemonum per eum loquebatur, qui suas futuras
poenas apud sanctorum martyrum memorias imminere
moerebant. In multis enim talibus locis torquentur
et confitentur, et de possessis hominum
corporibus ejiciuntur. Joannes Chrysostomus in homilia
de Natali Machabaeorum: Quam speciosa, inquit,
et grata festivitas nobis enituit, et totius anni diebus
splendidior dies hodierna praefulget? Non densatis
solis radiis illuminata praeclarius, sed de lumine
martyrum supra coruscum fulguris micantem illustrata
sublimis, multis enim solibus illustriores
sunt martyres et magnis luminaribus clariores; propterea
hodie, si dici potest, coelo ipso ornatior terra
laetatur. Sed in hac comparatione non attendas cinerem
sanctorum corporum, nec favillam reliquiarum
carnis, omniaque ossa consumpta temporibus,
sed aperi oculos fidei, et vide eos divina virtute et gratia
Spiritus sancti amictos, et divini luminis claritate
radiantes. Hi ergo ipsi de superno Solis circulo in
terram radii, Christo emittente, jaciuntur, et a corporibus
suis prosilientes corusca luce fulgoris, sicut
speciem Ecclesiae gaudentis illustrant, ita faciem
diaboli invidentis obcaecant. Nam ut audaces latronum
duces, sive impii sepulcrorum effossores, si
forte dum praedas agunt, aut spolia capienda conquirunt,
in arma vel ornamenta imperatoris incurrerint,
quamlibet cupidi praedarum, tamen agnitis regis
insignibus deterrentur ut fugiant, neque cominus
accedere vel attingere audeant, unde sibi
non compendium procedere, sed periculum praevident
imminere, si quid inde audeant usurpare. Ita
profecto et daemones, qui vere latronum et principes
et magistri sunt, ubi coronatorum martyrum corpora
viderint posita, longe illico a conspectu eorum pavidi
dispergantur. Quis catholicorum, rogo te,
tam impia tamque blasphema verba patienter vel
legere, vel audire possit? Quis, inquam, nisi mentis
inops tam profana non exsecretur dicta? An nescis
paganis moris fuisse ossa martyrum, quos diversissimis
generibus mortium necabant, ne a Christianis
honorabiliter sepelirentur, diversissimis modis occuluisse,
aut igni concremasse, aut certe feris avibusque
exposuisse? Hoc videlicet per hos, quantum
eis possibile fuit, caventibus impuris spiritibus, ne
per cineres sanctorum augmentarentur beneficia
mortalium, confunderetur pertinacia infidelium, et
detegeretur dolositas ipsorum. Ad sanctorum quippe
cineres, ut beatus Hieronymus adversus Vigilantium
scribit, daemones rugiunt, et de obsessis corporibus
aufugiunt, et alia multa innumera, eorum interventu
suffragante, et Christi gratia cooperante, fiunt.
Ad pecorum vero cadavera, et ad lapides, et ad
ligna nil tale fieri haud dubium est. Scribit itaque
beatus Augustinus in libro Civitatis Dei octavo:
Nempe, inquit, spiritus fallax, cujus instinctu Hermes
ista dicebat, per eum ipsum coactus est confiteri,
jam tunc illam terram sepulcrorum mortuorum,
quos pro diis colebant, fuisse plenissimam, sed dolor
daemonum per eum loquebatur, qui suas futuras
poenas apud sanctorum martyrum memorias imminere
moerebant. In multis enim talibus locis torquentur
et confitentur, et de possessis hominum
corporibus ejiciuntur. Joannes Chrysostomus in homilia
de Natali Machabaeorum: Quam speciosa, inquit,
et grata festivitas nobis enituit, et totius anni diebus
splendidior dies hodierna praefulget? Non densatis
solis radiis illuminata praeclarius, sed de lumine
martyrum supra coruscum fulguris micantem illustrata
sublimis, multis enim solibus illustriores
sunt martyres et magnis luminaribus clariores; propterea
hodie, si dici potest, coelo ipso ornatior terra
laetatur. Sed in hac comparatione non attendas cinerem
sanctorum corporum, nec favillam reliquiarum
carnis, omniaque ossa consumpta temporibus,
sed aperi oculos fidei, et vide eos divina virtute et gratia
Spiritus sancti amictos, et divini luminis claritate
radiantes. Hi ergo ipsi de superno Solis circulo in
terram radii, Christo emittente, jaciuntur, et a corporibus
suis prosilientes corusca luce fulgoris, sicut
speciem Ecclesiae gaudentis illustrant, ita faciem
diaboli invidentis obcaecant. Nam ut audaces latronum
duces, sive impii sepulcrorum effossores, si
forte dum praedas agunt, aut spolia capienda conquirunt,
in arma vel ornamenta imperatoris incurrerint,
quamlibet cupidi praedarum, tamen agnitis regis
insignibus deterrentur ut fugiant, neque cominus
accedere vel attingere audeant, unde sibi
non compendium procedere, sed periculum praevident
imminere, si quid inde audeant usurpare. Ita
profecto et daemones, qui vere latronum et principes
et magistri sunt, ubi coronatorum martyrum corpora
viderint posita, longe illico a conspectu eorum pavidi