PL 126, col. 1047
De miraculis S. Germani (Aimoinus Sangermanensis), J. P. Migne
sanctissima ejus corporis membra custodientes, una
cum ipso loci ruinas saltem invisere festinantes
egressi; Nortmannis jam amico pacis foedere regno
eductis, iter reversionis laeti suscipiunt: fuitque eis
in revertendo navalis congruus apparatus. Unde
Maternae fluvium pariterque Sequanam enavigantes,
venerunt citra Biberis ac Sequanae confluentia portum
facientes: eductumque sacratissimum corpus a
navi, excepimus illud multi utriusque sexus et ordinis
ibidem congregati, ut miraretur vix clericos ad
eum tollendum accedere posse. Nam ex sui quondam
episcopii domo, canonici primi uti pontifici adsistentes
exceptionis peregere ministerium, hujus antiphonae
congruam jubilantes melodiam: O quam
venerandus es, egregie Germane confessor, qui terrena
contempsisti, et coeli januam exsultans petisti! Modo
victor fulges in virtute coelesti, ideoque supplices te
exoramus, ut intercedas pro nobis ad Dominum Deum
nostrum. Factaque geniculatione, ac oratione Dominica
et missa pro universis solemniter dicta, ex
monasterio sancti Petri necnon et beatae Genovefae
virginis religiose accedentes clerici, eumdem sequentes
ordinem coeperunt sancto humeris suscepto
corpore hanc psallere antiphonam dicentes: Iste est
Germanus pontifex maximus, qui per supernam gratiam
divina dans miracula, promissa sumens munera,
vivit perenni gloria. Deinde nos uti decebat servulos
corruentes, salutationis novum habentes hymnum,
verenter adfuimus: surgentesque a solo quo dignissima
ejus reverentia prostrati jacueramus, post orationem
et collectam, jam cuidam contractae feminae
ac caecis duobus collato sanitatis beneficio, quo
unaquaeque videlicet exceptio proprio decoraretur
miraculo, ita concrepantes intulimus:
Ave, praesul benedicte, ave nunc piissime,
O Germane venerande, Pater et eximie,
Plebis temet cum fideli comitantis agmine,
Veni jam, veni benigne, redi pastor optime,
Oves proprias require, ac paci restitue,
Nec tristari ultra sine de sublato pignore.
Deplorabat te cessisse dominum Lutecia,
Se plangebat et lugebat caruisse gloria,
Quam adplaudet recepisse jam tua praesentia.
Heu quam flebant et gemebant servi tui monachi,
Et caterva populorum cuncta nimis propria,
Cum fuisses exsul loco a tuo, sanctissime!
Quis illorum sermo valet planctus fari cordium,
Atque simul expedire fletus amarissimos,
Quod sacerdos pietatis pulsus esset impie.
Qui si cessit feritati paganorum rigidae,
Necnon loco vel ultrici flammae; tamen adfuit
Votis dignis famulorum praesens in periculis.
Unde juvat nos adire illud dictu nobile,
Quod stupendum et mirandum inferat miraculum,
Pro quo dignae confessori referantur gratiae.
Itaque dum illucessit Paschae dies splendida,
Dumque laudes celebrarent matutinas Monachi,
cum ipso loci ruinas saltem invisere festinantes
egressi; Nortmannis jam amico pacis foedere regno
eductis, iter reversionis laeti suscipiunt: fuitque eis
in revertendo navalis congruus apparatus. Unde
Maternae fluvium pariterque Sequanam enavigantes,
venerunt citra Biberis ac Sequanae confluentia portum
facientes: eductumque sacratissimum corpus a
navi, excepimus illud multi utriusque sexus et ordinis
ibidem congregati, ut miraretur vix clericos ad
eum tollendum accedere posse. Nam ex sui quondam
episcopii domo, canonici primi uti pontifici adsistentes
exceptionis peregere ministerium, hujus antiphonae
congruam jubilantes melodiam: O quam
venerandus es, egregie Germane confessor, qui terrena
contempsisti, et coeli januam exsultans petisti! Modo
victor fulges in virtute coelesti, ideoque supplices te
exoramus, ut intercedas pro nobis ad Dominum Deum
nostrum. Factaque geniculatione, ac oratione Dominica
et missa pro universis solemniter dicta, ex
monasterio sancti Petri necnon et beatae Genovefae
virginis religiose accedentes clerici, eumdem sequentes
ordinem coeperunt sancto humeris suscepto
corpore hanc psallere antiphonam dicentes: Iste est
Germanus pontifex maximus, qui per supernam gratiam
divina dans miracula, promissa sumens munera,
vivit perenni gloria. Deinde nos uti decebat servulos
corruentes, salutationis novum habentes hymnum,
verenter adfuimus: surgentesque a solo quo dignissima
ejus reverentia prostrati jacueramus, post orationem
et collectam, jam cuidam contractae feminae
ac caecis duobus collato sanitatis beneficio, quo
unaquaeque videlicet exceptio proprio decoraretur
miraculo, ita concrepantes intulimus:
Ave, praesul benedicte, ave nunc piissime,
O Germane venerande, Pater et eximie,
Plebis temet cum fideli comitantis agmine,
Veni jam, veni benigne, redi pastor optime,
Oves proprias require, ac paci restitue,
Nec tristari ultra sine de sublato pignore.
Deplorabat te cessisse dominum Lutecia,
Se plangebat et lugebat caruisse gloria,
Quam adplaudet recepisse jam tua praesentia.
Heu quam flebant et gemebant servi tui monachi,
Et caterva populorum cuncta nimis propria,
Cum fuisses exsul loco a tuo, sanctissime!
Quis illorum sermo valet planctus fari cordium,
Atque simul expedire fletus amarissimos,
Quod sacerdos pietatis pulsus esset impie.
Qui si cessit feritati paganorum rigidae,
Necnon loco vel ultrici flammae; tamen adfuit
Votis dignis famulorum praesens in periculis.
Unde juvat nos adire illud dictu nobile,
Quod stupendum et mirandum inferat miraculum,
Pro quo dignae confessori referantur gratiae.
Itaque dum illucessit Paschae dies splendida,
Dumque laudes celebrarent matutinas Monachi,