PL 139, col. 16
Chronicon (Benedictus S. Andreae), J. P. Migne
cunctae aecclesie infra Romanam hurbem donaria
multa constituit, et conventum factum cum Rothario
rege, de Pentapolim, et de Tuscie finibus, quomodo
Constantinus sancte Romane ecclesie constituit,
sic eam immobilem permanere. Et accepto breviario
a Rothario regem in ecclesia beati Petri apostoli,
a Ticine civitatis Langobardi perrexerunt; factum
est regnum Italie habitatio Langobardorum. Unde accepit
eas Narsus monasterium Seraptis montis, et
donaria simul et rebus eique constituit, et factus
est pax inter Langobardos et Romanos, verumptamen
non multum tempus. Postea Roma per patricius
principabantur. Tiberius Constantinus
principem. Gregorius, apochrisarium sancte Romane
aecclesie in Constantinopolim missus, post
Romanus libros expositione in Job condidit; Euticium
ejusdem hurbis episcopus errasset, Tyberio
presentem correxit etc. ex Beda.
10.
Mox efferam Langobardorum gens, de vagina
sue habitationis educta, in nostra cervice
crassata est. Atque umanum genus quod in hac
terra pre multitudine nimia quasi spisse segetis
more surrexeerat succisus aruit. Nam depopulate
hurbes, eversa castra, concremate aecclesie. Destructe
sunt monasteria virorum atque feminarum,
desolata ab omnibus predia, atque ab omni cultore
destituta in solitudine vacat terra. Nullus in hac
possessor inabitat, medactum est monasterium
montes Seraptis in solitudine, et cuncta ejus predia
destructa. Occupaverunt bestie loca, que prius multitudo
hominum tenebat, et quod in aliis mundi
partibus agatur ignoro. Rotharius rex Langobardorum,
lubricum suis corporis, et multum vinolentum,
fecit synodum cum episcopi, et dictis
legibus Langobardorum composuit, quomodo Langobardorum
in Italia cum lege viveret. Sed eorum
prisco tempore gentilitatis non deserunt, quo Langobardi
more suo immolabant caput capre diabolo in
pugnantes hoc ei currentes per circuitum, et carmine
nefandos decantaret. Et qui hoc non hacquiesceret,
sine dubio interrogationis, capite punirentur.
Rotharius rex Langobardorum obiit, et appositus
est a Langobardis gentis sue Ravenne civitatis.
Sergius papa in sacrario beati Petri apostoli
capsa argentea que in angulo obscurissime diutissime
jacuerat, et in ea crucem diversis lapidibus
adornata, Domino revelantem, repperit. De qua tractis
quatuor petallis, quibus gemme incluse erant
mire magnitudinis, portione ligni salutiferi dominice
crucis interius reposita inspexit. Que ex tempore
illo annis omnibus in basilica Salvatoris que
multa constituit, et conventum factum cum Rothario
rege, de Pentapolim, et de Tuscie finibus, quomodo
Constantinus sancte Romane ecclesie constituit,
sic eam immobilem permanere. Et accepto breviario
a Rothario regem in ecclesia beati Petri apostoli,
a Ticine civitatis Langobardi perrexerunt; factum
est regnum Italie habitatio Langobardorum. Unde accepit
eas Narsus monasterium Seraptis montis, et
donaria simul et rebus eique constituit, et factus
est pax inter Langobardos et Romanos, verumptamen
non multum tempus. Postea Roma per patricius
principabantur. Tiberius Constantinus
principem. Gregorius, apochrisarium sancte Romane
aecclesie in Constantinopolim missus, post
Romanus libros expositione in Job condidit; Euticium
ejusdem hurbis episcopus errasset, Tyberio
presentem correxit etc. ex Beda.
10.
Mox efferam Langobardorum gens, de vagina
sue habitationis educta, in nostra cervice
crassata est. Atque umanum genus quod in hac
terra pre multitudine nimia quasi spisse segetis
more surrexeerat succisus aruit. Nam depopulate
hurbes, eversa castra, concremate aecclesie. Destructe
sunt monasteria virorum atque feminarum,
desolata ab omnibus predia, atque ab omni cultore
destituta in solitudine vacat terra. Nullus in hac
possessor inabitat, medactum est monasterium
montes Seraptis in solitudine, et cuncta ejus predia
destructa. Occupaverunt bestie loca, que prius multitudo
hominum tenebat, et quod in aliis mundi
partibus agatur ignoro. Rotharius rex Langobardorum,
lubricum suis corporis, et multum vinolentum,
fecit synodum cum episcopi, et dictis
legibus Langobardorum composuit, quomodo Langobardorum
in Italia cum lege viveret. Sed eorum
prisco tempore gentilitatis non deserunt, quo Langobardi
more suo immolabant caput capre diabolo in
pugnantes hoc ei currentes per circuitum, et carmine
nefandos decantaret. Et qui hoc non hacquiesceret,
sine dubio interrogationis, capite punirentur.
Rotharius rex Langobardorum obiit, et appositus
est a Langobardis gentis sue Ravenne civitatis.
Sergius papa in sacrario beati Petri apostoli
capsa argentea que in angulo obscurissime diutissime
jacuerat, et in ea crucem diversis lapidibus
adornata, Domino revelantem, repperit. De qua tractis
quatuor petallis, quibus gemme incluse erant
mire magnitudinis, portione ligni salutiferi dominice
crucis interius reposita inspexit. Que ex tempore
illo annis omnibus in basilica Salvatoris que