PL 139, col. 389
Vita S. Abbonis (Aimoinus Floriacensis), J. P. Migne
honestabat, libertas, quodque omnibus superexstat
causis, timor Domini moribus adornabat honestis.
Talibus ergo Abbo ortus parentibus, in Floriacensi
monasterio scholae clericorum ecclesiae sancti Petri
obsequentium traditur litteris imbuendus, divina pro
certo, ut credimus, id praeordinante providentia, ut
inde primordia sumeret litterarum, ubi postmodum,
plenissime fluenta doctrinae mentibus erat propinaturus
sapientiam sitientium, redderetque illis, seu
eorum posteris, duplicatum suscepti fenoris fructum,
a quibus simplicia tantum acceperat rudimenta
elementorum. Erant in eodem coenobio duo
praecellentes viri, quos carnis affinitas matri ejus
propinquos effecerat: unus dicebatur Gunboldus,
qui relictis hujus saeculi nugis, ob Dei timorem, habitum
monastici susceperat ordinis; alter vocatus
est Christianus, qui sub clericali veste Christo studebat
deservire, grave sibi formidans dispendium
imminere, si ejus non sequeretur pro posse mandata,
a quo nominis etiam proprii duceret stigmata. Ambo
amoris Domini igne ferventes, ambo in ordine presbyteratus,
cum sacrificio nostrae redemptionis,
seipsos quoque Deo in ara immolantes cordis. Horum
itaque ferventi admonitione genitores memorati
pueri Abbonis ipsum ad serviendum Christo et sancto
patri tradiderunt Benedicto.
CAP. II.
Sub Wlfaldo abbate. Cum studiis pietatem
conjungit. --Agebat eodem tempore pastoralis
curam sollicitudinis in hoc sacratissimo Floriacensi
loco reverendissimus abbas, Wlfaldus vocabulo, Deo
charus et omni populo. Huic igitur a parentibus jam
dictus bonae indolis Abbo puer traditus est, ut ejus
magisterio eruditus Christi efficeretur famulus. Ante
quem cum in conventu fratrum fuisset adductus, ab
eo quo vocaretur nomine est inquisitus. Ille continuo
interroganti responsum dedit Abbonem se dici asseruit.
Tum sanctus vir Wlfaldus, prophetico mox
spiritu afflatus, alludens ad nomen: « Abbo, ait, si
ultima immutetur littera, patrem sonat in Achivorum
lingua. » Et conversus ad puerum: « Hincjam, inquit,
puerorum dulcissime, talem te Christo exhibe ut
dignus inveniaris tui nominis appellatione. Annuat
hoc omnipotens Pater, a quo omnis paternitas in
coelo nominatur et terra [(Ephes. III, 25)] , teque sua
faciat servare praecepta, ut ad gaudia possis pervenire
aeterna. » Post hoc dictum, monachicum ei tradidit
habitum, facta prius per parentes solemni
traditione, juxta quod in sancti patris Benedicti
continetur discretissima institutione. Traditus itaque
scholis, nulli sodalium videbatur gravis. Inerat ei
columbina simplicitas serpentinae copulata astutiae,
ut et per mansuetudinem leniret benevolos, et per
providae mentis acumen devitaret subdolos. Jam vero
litterariae artis profunda tanta adhuc puerulus rimabatur
instantia, ut a didascalis semel audita firmiter
intra cordis conderet arcana. Egressus pueritiae
causis, timor Domini moribus adornabat honestis.
Talibus ergo Abbo ortus parentibus, in Floriacensi
monasterio scholae clericorum ecclesiae sancti Petri
obsequentium traditur litteris imbuendus, divina pro
certo, ut credimus, id praeordinante providentia, ut
inde primordia sumeret litterarum, ubi postmodum,
plenissime fluenta doctrinae mentibus erat propinaturus
sapientiam sitientium, redderetque illis, seu
eorum posteris, duplicatum suscepti fenoris fructum,
a quibus simplicia tantum acceperat rudimenta
elementorum. Erant in eodem coenobio duo
praecellentes viri, quos carnis affinitas matri ejus
propinquos effecerat: unus dicebatur Gunboldus,
qui relictis hujus saeculi nugis, ob Dei timorem, habitum
monastici susceperat ordinis; alter vocatus
est Christianus, qui sub clericali veste Christo studebat
deservire, grave sibi formidans dispendium
imminere, si ejus non sequeretur pro posse mandata,
a quo nominis etiam proprii duceret stigmata. Ambo
amoris Domini igne ferventes, ambo in ordine presbyteratus,
cum sacrificio nostrae redemptionis,
seipsos quoque Deo in ara immolantes cordis. Horum
itaque ferventi admonitione genitores memorati
pueri Abbonis ipsum ad serviendum Christo et sancto
patri tradiderunt Benedicto.
CAP. II.
Sub Wlfaldo abbate. Cum studiis pietatem
conjungit. --Agebat eodem tempore pastoralis
curam sollicitudinis in hoc sacratissimo Floriacensi
loco reverendissimus abbas, Wlfaldus vocabulo, Deo
charus et omni populo. Huic igitur a parentibus jam
dictus bonae indolis Abbo puer traditus est, ut ejus
magisterio eruditus Christi efficeretur famulus. Ante
quem cum in conventu fratrum fuisset adductus, ab
eo quo vocaretur nomine est inquisitus. Ille continuo
interroganti responsum dedit Abbonem se dici asseruit.
Tum sanctus vir Wlfaldus, prophetico mox
spiritu afflatus, alludens ad nomen: « Abbo, ait, si
ultima immutetur littera, patrem sonat in Achivorum
lingua. » Et conversus ad puerum: « Hincjam, inquit,
puerorum dulcissime, talem te Christo exhibe ut
dignus inveniaris tui nominis appellatione. Annuat
hoc omnipotens Pater, a quo omnis paternitas in
coelo nominatur et terra [(Ephes. III, 25)] , teque sua
faciat servare praecepta, ut ad gaudia possis pervenire
aeterna. » Post hoc dictum, monachicum ei tradidit
habitum, facta prius per parentes solemni
traditione, juxta quod in sancti patris Benedicti
continetur discretissima institutione. Traditus itaque
scholis, nulli sodalium videbatur gravis. Inerat ei
columbina simplicitas serpentinae copulata astutiae,
ut et per mansuetudinem leniret benevolos, et per
providae mentis acumen devitaret subdolos. Jam vero
litterariae artis profunda tanta adhuc puerulus rimabatur
instantia, ut a didascalis semel audita firmiter
intra cordis conderet arcana. Egressus pueritiae