PL 141, col. 775
Carmen ad Rotbertum regem Francorum (Adalbero Laudunensis), J. P. Migne
Ad monachos monachus transmittatur . . . . .
Hic sapiens, hic est solers, verboque fidelis;
Qui solitus semper leges servare paternas
Flectere scit prudens animosos ad pietatem.
Consilium cautum sequitur (non est mora) factum.
Vespere progreditur, tum mane revertitur ad nos,
Et festinus equi spumantia colla reliquit.
Quo, quo, quo, praesul, bona nutrix, heus! puer, uxor?
Est incompositus, posita jam veste priore.
Pileus excelsus de pelle Libystidis ursae (27);
Et vestis crurum tenus est curtata talaris (28),
Finditur anterius, nec parcit posteriori.
Ilia baldringo cingit strictissima picto (29).
Multiplices et res multae per cingula pendent:
Arcus cum pharetra, forceps, et malleus, ensis
Ignitusque silex, ferrum quatiens, simul ilex.
Ossa superficiem stringit diffusa deorsum (30).
Saltibus incedens (terram calcaria pungunt (31):
Coepit summa pedum cum tortis tendere rostris (32).)
Ingreditur, noti fratres quem nosse laborant (33).
Concurrunt cives, et larga palatia complent.
Pontificem sic deformis tunc sistitur ante.
Esne meus monachus, tu, quem misi? . . . .
Pugnos declinat, cubitos extendit in altum:
Erexit cilium, torquens cum lumine collum.
Miles nunc, monachus diverso more manebo (34).
Non ego sum monachus, jussu sed milito regis.
Nam dominus meus est rex Oydelo Cluniacensis.
R.
Tunc cata to siopomenon causam meditaris (35)?
In studiis memini formarum nosse figuras.
P.
Non tua praepediat nos indignatio fervens (36).
Praeceptum Domini liceat cum pace referre,
Sarra nimis gens, cenorum de more, petulca (37),
Regnum Francorum manibus ferroque subactum
Occupat et rodit quidquid sibi Gallia nutrit.
Undique terra rubet, roseo madefacta liquore.
Sanguine torrentes nimia de caede redundant,
Ecclesiae labor, interius decus omne dicatum,
Corpora sanctorum volitant conspersa per auras.
Sunt avium, sunt jam consortia facta luporum (38).
Vastat episcopium cum strage Turoniacense (39).
Martinus plorat, tutorem clamitat idem (40).
Oydelo compatitur, simili qui jure tenetur.
Hic Romam petiit monachis orare salutem (41),
Conscendunt voces, fremitum dant Cluniacenses (42):
Clamant atque monent: Subito dispone, magister,
Arma subire tuis, et quae praeponere debent:
Quae sint exterius, et quae sint interiora.
Lunaris pendere prius debet tua pelta (43);
Insuper apponas tibi loricamque trilicem.
Lubrica sustineant galeam cinctoria lumbi (44):
Corrigiis caput astrictum mucrone corones:
Spicula post tergum teneas, tunc dentibus ensem,
Et cogit juvenes lentos ascendere currus (45),
Atque senum praecepit equos conscendere turbam,
Ascendant asinum bini, denique camelum (46):
Si non sufficiunt, bubalum conscendite terni.
Hic sapiens, hic est solers, verboque fidelis;
Qui solitus semper leges servare paternas
Flectere scit prudens animosos ad pietatem.
Consilium cautum sequitur (non est mora) factum.
Vespere progreditur, tum mane revertitur ad nos,
Et festinus equi spumantia colla reliquit.
Quo, quo, quo, praesul, bona nutrix, heus! puer, uxor?
Est incompositus, posita jam veste priore.
Pileus excelsus de pelle Libystidis ursae (27);
Et vestis crurum tenus est curtata talaris (28),
Finditur anterius, nec parcit posteriori.
Ilia baldringo cingit strictissima picto (29).
Multiplices et res multae per cingula pendent:
Arcus cum pharetra, forceps, et malleus, ensis
Ignitusque silex, ferrum quatiens, simul ilex.
Ossa superficiem stringit diffusa deorsum (30).
Saltibus incedens (terram calcaria pungunt (31):
Coepit summa pedum cum tortis tendere rostris (32).)
Ingreditur, noti fratres quem nosse laborant (33).
Concurrunt cives, et larga palatia complent.
Pontificem sic deformis tunc sistitur ante.
Esne meus monachus, tu, quem misi? . . . .
Pugnos declinat, cubitos extendit in altum:
Erexit cilium, torquens cum lumine collum.
Miles nunc, monachus diverso more manebo (34).
Non ego sum monachus, jussu sed milito regis.
Nam dominus meus est rex Oydelo Cluniacensis.
R.
Tunc cata to siopomenon causam meditaris (35)?
In studiis memini formarum nosse figuras.
P.
Non tua praepediat nos indignatio fervens (36).
Praeceptum Domini liceat cum pace referre,
Sarra nimis gens, cenorum de more, petulca (37),
Regnum Francorum manibus ferroque subactum
Occupat et rodit quidquid sibi Gallia nutrit.
Undique terra rubet, roseo madefacta liquore.
Sanguine torrentes nimia de caede redundant,
Ecclesiae labor, interius decus omne dicatum,
Corpora sanctorum volitant conspersa per auras.
Sunt avium, sunt jam consortia facta luporum (38).
Vastat episcopium cum strage Turoniacense (39).
Martinus plorat, tutorem clamitat idem (40).
Oydelo compatitur, simili qui jure tenetur.
Hic Romam petiit monachis orare salutem (41),
Conscendunt voces, fremitum dant Cluniacenses (42):
Clamant atque monent: Subito dispone, magister,
Arma subire tuis, et quae praeponere debent:
Quae sint exterius, et quae sint interiora.
Lunaris pendere prius debet tua pelta (43);
Insuper apponas tibi loricamque trilicem.
Lubrica sustineant galeam cinctoria lumbi (44):
Corrigiis caput astrictum mucrone corones:
Spicula post tergum teneas, tunc dentibus ensem,
Et cogit juvenes lentos ascendere currus (45),
Atque senum praecepit equos conscendere turbam,
Ascendant asinum bini, denique camelum (46):
Si non sufficiunt, bubalum conscendite terni.