PL 142, col. 41
Prolegomena (Bruno Herbipolensis), J. P. Migne
additum noverit, aeque usque ad duo (rubra)
puncta juxta Theodotionis duntaxat editionem, qui
simplicitate sermonis a LXX interpretibus non discordat.
Haec ergo vobis et studioso cuique me fecisse
sciens, non ambigo multos fore qui vel invidia,
vel supercilio malint contemnere praeclara,
quam videre, et de turbulento magis rivo quam
de purissimo fonte potare.
Hieronymus quoque in epistola ad Sunniam et Fretelam
de differentia LXX interpretum et Hebraicae
veritatis, de obelo et asterisco sic ait: « Ubi
quid minus habetur in Graeco » et translatione Septuaginta
» ab Hebraica veritate, Origenes de
translatione Theodotionis addidit et signum posuit
asterisci, id est stellam, quae quod prius absconditum
videbatur illuminet et in medium proferat. Ubi
autem quod in Hebraeo non est in Graecis codicibus
invenitur obelum, id est jacentem posuit virgulam,
quam nos Latine veru possumus dicere; quo ostenditur
jugulandum esse et confodiendum, quod in
authenticis libris non invenitur. Quae signa et in
Graecorum Latinorumque poematibus inveniuntur. »
Verum ne existimaretur vel nulla necessitate vel
utilitate ista signa apposita, addidit B. Hieronymus
in eadem epistola dicens: Quae, signa « scilicet
obeli asteriscique, sive, ut Papias dicit, asterisci
dum per scriptorum negligentiam a plerisque quasi
superflua relinquuntur, magnus in legendo error
oboritur. »
Nemo igitur despiciat, quod ignoratum etiam
damnum affert.
II Hieronymus de diapsalma sive diapsalmate ad Rufinum alias ad Marcellam intitulata epistola .
Quae acceperis reddenda sunt cum foenore: sortisque
dilatio usuram parturit. De diapsalmate nostram
sententiam flagitaras, epistolae brevitatem causati
sumus et rem libri non posse explicari, litteris
praetexuimus. Verum quid prodest taciturnitas mea,
cum in eo major tibi cupiditas silentio concitetor?
Itaque, ne te diutius traham, habeto pauca
pro pluribus. Quidam diapsalma commentationem
metri dixerunt esse; alii pausationem spiritus: nonnulli
alterius sensus exordium; sunt et qui rythmi
distinctionem, et quia psalmi tunc temporis juncta
voce ad organum canebantur, cujusdam musicae
varietatis. Nobis nihil horum videtur; cum
puncta juxta Theodotionis duntaxat editionem, qui
simplicitate sermonis a LXX interpretibus non discordat.
Haec ergo vobis et studioso cuique me fecisse
sciens, non ambigo multos fore qui vel invidia,
vel supercilio malint contemnere praeclara,
quam videre, et de turbulento magis rivo quam
de purissimo fonte potare.
Hieronymus quoque in epistola ad Sunniam et Fretelam
de differentia LXX interpretum et Hebraicae
veritatis, de obelo et asterisco sic ait: « Ubi
quid minus habetur in Graeco » et translatione Septuaginta
» ab Hebraica veritate, Origenes de
translatione Theodotionis addidit et signum posuit
asterisci, id est stellam, quae quod prius absconditum
videbatur illuminet et in medium proferat. Ubi
autem quod in Hebraeo non est in Graecis codicibus
invenitur obelum, id est jacentem posuit virgulam,
quam nos Latine veru possumus dicere; quo ostenditur
jugulandum esse et confodiendum, quod in
authenticis libris non invenitur. Quae signa et in
Graecorum Latinorumque poematibus inveniuntur. »
Verum ne existimaretur vel nulla necessitate vel
utilitate ista signa apposita, addidit B. Hieronymus
in eadem epistola dicens: Quae, signa « scilicet
obeli asteriscique, sive, ut Papias dicit, asterisci
dum per scriptorum negligentiam a plerisque quasi
superflua relinquuntur, magnus in legendo error
oboritur. »
Nemo igitur despiciat, quod ignoratum etiam
damnum affert.
II Hieronymus de diapsalma sive diapsalmate ad Rufinum alias ad Marcellam intitulata epistola .
Quae acceperis reddenda sunt cum foenore: sortisque
dilatio usuram parturit. De diapsalmate nostram
sententiam flagitaras, epistolae brevitatem causati
sumus et rem libri non posse explicari, litteris
praetexuimus. Verum quid prodest taciturnitas mea,
cum in eo major tibi cupiditas silentio concitetor?
Itaque, ne te diutius traham, habeto pauca
pro pluribus. Quidam diapsalma commentationem
metri dixerunt esse; alii pausationem spiritus: nonnulli
alterius sensus exordium; sunt et qui rythmi
distinctionem, et quia psalmi tunc temporis juncta
voce ad organum canebantur, cujusdam musicae
varietatis. Nobis nihil horum videtur; cum