PL 142, col. 703
Vita S. Guillelmi (Rodulfus Glaber), J. P. Migne
obeditionis exhibitionem. Placere denique unanimitati
vestrae non diffidimus, si de vita vel conversatione
vestri omnium dilectoris, domni videlicet
sacerdotis atque abbatis Willelmi, prout divina
pietas largiri dignata fuerit, posteris mandare studuerimus.
Plura siquidem a nobis visa, plurima
tamen a veracissimis relatoribus comperta, hujus
2.
Guillelmi patria, avus. Parentes. E sacro
fonte a regina suscipitur. --Vir igitur religiosus
domnus Willelmus, quem pius Dominus Ecclesiae
suae filiis pastorem, ac juris suae legis propagatorem
constituit, natione quidem Italus; avus tamen
ejus, Vibo nomine, militari industria clarus,
gente Suevus fuit. Qui scilicet, ob inimicitiarum
ultionem, nativam relinquens provinciam, perrexit
habitaturus Italiam, ibique copiose locupletatus
opum gratia feliciter degit. Hic ergo
exstitit genitor Rotberti, qui accipiens sibi uxorem
ex Longobardorum nobilioribus, nomine Perinzam,
quae, fecunda prole filiorum, genuit ei etiam
prae cunctis optabilem Willelmum. Contigit namque
sub ipso tempore illius nativitatis, Berengario Longobardorum
rege defuncto, ut Otto imperatorum
maximus hostili manu omnem sibi subjugandam peteret
Italiam; qui comperiens praedicti Berengarii
uxorem in quoddam castrum, situm in lacu urbis
Novariae, fecisse confugium, atque cum ea
viros quorum conspiratio rebellis foret eidem imperatori;
ad quod illico divertens, cinxit illud ferocis
obsidione exercitus. Erat enim praedictus Rotbertus
in eodem castro cum propria uxore et liberis, cui
etiam quique illorum cum sua domina curam atque
tutelam commiserant sui. Cumque diutius ab utrisque
partibus acerrime decertatum fuisset, cernens
imperator differri sibi victoriam, tentans largitionibus
munerum clam inflectere suorum hostium signiferum:
nam spopondit ei cum maximis donis etiam
apud sublimitatem suam celsitudinis locum, si suos
deserens illius parti faveret. Ille vero minime acquievit,
utpote miles adjuratus, respondens sibi
optabiliorem fore proprii interitum corporis, quam
sacramentis assertae fidei desertor haberi. Post aliquot
vero dies, habito invicem pacis consilio, in
deditionem gratis devenere imperatoris. Tunc quoque
isdem Rotbertus, ut erat vir prudens ac strenuus,
suggessit imperatori ut filium, quem ei uxor
sua intra ipsius obsidionem castri pepererat, catechumenum
fieri per manum imperialem praeciperet.
Quod ille libentissime annuens, ut monitus fuerat
vestrae non diffidimus, si de vita vel conversatione
vestri omnium dilectoris, domni videlicet
sacerdotis atque abbatis Willelmi, prout divina
pietas largiri dignata fuerit, posteris mandare studuerimus.
Plura siquidem a nobis visa, plurima
tamen a veracissimis relatoribus comperta, hujus
2.
Guillelmi patria, avus. Parentes. E sacro
fonte a regina suscipitur. --Vir igitur religiosus
domnus Willelmus, quem pius Dominus Ecclesiae
suae filiis pastorem, ac juris suae legis propagatorem
constituit, natione quidem Italus; avus tamen
ejus, Vibo nomine, militari industria clarus,
gente Suevus fuit. Qui scilicet, ob inimicitiarum
ultionem, nativam relinquens provinciam, perrexit
habitaturus Italiam, ibique copiose locupletatus
opum gratia feliciter degit. Hic ergo
exstitit genitor Rotberti, qui accipiens sibi uxorem
ex Longobardorum nobilioribus, nomine Perinzam,
quae, fecunda prole filiorum, genuit ei etiam
prae cunctis optabilem Willelmum. Contigit namque
sub ipso tempore illius nativitatis, Berengario Longobardorum
rege defuncto, ut Otto imperatorum
maximus hostili manu omnem sibi subjugandam peteret
Italiam; qui comperiens praedicti Berengarii
uxorem in quoddam castrum, situm in lacu urbis
Novariae, fecisse confugium, atque cum ea
viros quorum conspiratio rebellis foret eidem imperatori;
ad quod illico divertens, cinxit illud ferocis
obsidione exercitus. Erat enim praedictus Rotbertus
in eodem castro cum propria uxore et liberis, cui
etiam quique illorum cum sua domina curam atque
tutelam commiserant sui. Cumque diutius ab utrisque
partibus acerrime decertatum fuisset, cernens
imperator differri sibi victoriam, tentans largitionibus
munerum clam inflectere suorum hostium signiferum:
nam spopondit ei cum maximis donis etiam
apud sublimitatem suam celsitudinis locum, si suos
deserens illius parti faveret. Ille vero minime acquievit,
utpote miles adjuratus, respondens sibi
optabiliorem fore proprii interitum corporis, quam
sacramentis assertae fidei desertor haberi. Post aliquot
vero dies, habito invicem pacis consilio, in
deditionem gratis devenere imperatoris. Tunc quoque
isdem Rotbertus, ut erat vir prudens ac strenuus,
suggessit imperatori ut filium, quem ei uxor
sua intra ipsius obsidionem castri pepererat, catechumenum
fieri per manum imperialem praeciperet.
Quod ille libentissime annuens, ut monitus fuerat