PL 142, col. 952
Vita Maioli (Odilo V Cluniacensis), J. P. Migne
positione decentissime comptus, omnium mortalium
mihi videbatur pulcherrimus. Erat enim fide
firmus, spe certus, gemina charitate refertus, sapientia
clarus, intellectu mirabilis, consilio providus,
robustus fortitudine, spiritalis scientiae assiduus
cultor et charitativae pietatis verus amator. Replevit
eum spiritus timoris Domini: qui, ut David propheta
testatur, initium sapientiae [(Psal. CX)]
esse dignoscitur,
illius videlicet sapientiae, cujus claritate beatus Maiolus
perfusus, coelestium beatitudinum meruit percipere
munus. Hujus muneris lumine noster Maiolus
accensus, cum pauperibus spiritu pauper voluit
fieri, ut a rege coelorum regno coelesti mereretur
ditari. Cum beatis mitibus studuit mitescere, ut
cum ipsis posset terram viventium possidere. Cum
beatis lugentibus desiderabat filiorum suorum negligentias
et totius mundi discrimina plangere, ut ad
aeternam consolationem cum suis omnibus posset
pervenire. Esurientibus et sitientibus justitiam, eamdem
justitiam esuriendo et sitiendo studuit sociare,
et cum ipsis in coelesti convivio epulari, semper et
spiritalibus deliciis satiari. Studuit ut miseris misericors
esset, ut cum beatis misericordibus misericordiam
a Domino consequi posset. In quantum
homo intentus assidue coelesti desiderio, divinam
contemplationem justis meritis et jugi deprecatione
meruit obtinere, ut cum beatis cor mundum habentibus
dignus mereretur Domini visione. Et, ut
verissime mereretur Dei filius vocari et esse, perfecte
didicit esse pacificus, ut non tantum modo ad
possidendam animam suam haberet patientiam, sed
ut omnes discordantes, ut potuit, ad concordiam
revocaret et pacem. Propter justitiam persecutiones
et passiones ab antiquo hoste et malis hominibus
patienter didicit sustinere, ut beatus propter justitiam
patientibus et spiritu pauperibus ad percipiendum
et possidendum regnum coelorum posset fieri
sociatus [(Matth. V, 3-11)] .
Tribus supradictis adornatus virtutibus, beatissimus
pater Maiolus, et octo ex Evangelio benedictionibus
circumfultus undique, etiam quatuor
cardinales disciplinas ferventi desiderio studuit
acquirere et acquisitas operibus justis incolere, ut
per prudentiam suam suorumque in antea provideret
salutem; per temperantiam, quae alio nomine
vocatur modestia, temperamento justae discretionis
modeste disponeret spiritalia injuncta sibi negotia;
per fortitudinem diabolo vitiisque ejus valeret resistere,
et resistendo, ipsum auctorem malitiae, decertando
legitime, viriliter superare; per justitiam
vero, quae per omnia genera virtutum diffunditur et
earumdem virtutum condimentum esse videtur,
mihi videbatur pulcherrimus. Erat enim fide
firmus, spe certus, gemina charitate refertus, sapientia
clarus, intellectu mirabilis, consilio providus,
robustus fortitudine, spiritalis scientiae assiduus
cultor et charitativae pietatis verus amator. Replevit
eum spiritus timoris Domini: qui, ut David propheta
testatur, initium sapientiae [(Psal. CX)]
esse dignoscitur,
illius videlicet sapientiae, cujus claritate beatus Maiolus
perfusus, coelestium beatitudinum meruit percipere
munus. Hujus muneris lumine noster Maiolus
accensus, cum pauperibus spiritu pauper voluit
fieri, ut a rege coelorum regno coelesti mereretur
ditari. Cum beatis mitibus studuit mitescere, ut
cum ipsis posset terram viventium possidere. Cum
beatis lugentibus desiderabat filiorum suorum negligentias
et totius mundi discrimina plangere, ut ad
aeternam consolationem cum suis omnibus posset
pervenire. Esurientibus et sitientibus justitiam, eamdem
justitiam esuriendo et sitiendo studuit sociare,
et cum ipsis in coelesti convivio epulari, semper et
spiritalibus deliciis satiari. Studuit ut miseris misericors
esset, ut cum beatis misericordibus misericordiam
a Domino consequi posset. In quantum
homo intentus assidue coelesti desiderio, divinam
contemplationem justis meritis et jugi deprecatione
meruit obtinere, ut cum beatis cor mundum habentibus
dignus mereretur Domini visione. Et, ut
verissime mereretur Dei filius vocari et esse, perfecte
didicit esse pacificus, ut non tantum modo ad
possidendam animam suam haberet patientiam, sed
ut omnes discordantes, ut potuit, ad concordiam
revocaret et pacem. Propter justitiam persecutiones
et passiones ab antiquo hoste et malis hominibus
patienter didicit sustinere, ut beatus propter justitiam
patientibus et spiritu pauperibus ad percipiendum
et possidendum regnum coelorum posset fieri
sociatus [(Matth. V, 3-11)] .
Tribus supradictis adornatus virtutibus, beatissimus
pater Maiolus, et octo ex Evangelio benedictionibus
circumfultus undique, etiam quatuor
cardinales disciplinas ferventi desiderio studuit
acquirere et acquisitas operibus justis incolere, ut
per prudentiam suam suorumque in antea provideret
salutem; per temperantiam, quae alio nomine
vocatur modestia, temperamento justae discretionis
modeste disponeret spiritalia injuncta sibi negotia;
per fortitudinem diabolo vitiisque ejus valeret resistere,
et resistendo, ipsum auctorem malitiae, decertando
legitime, viriliter superare; per justitiam
vero, quae per omnia genera virtutum diffunditur et
earumdem virtutum condimentum esse videtur,