PL 144, col. 207
Epistolae (Petrus Damianus), J. P. Migne
si vestrae sanctitatis id decernat auctoritas.
Excepto, quod avaritia honoris aestuat; conscendere
ad pastoralis officii culmen anhelat. Hoc autem vestro
relinquatur judicio. Sed si hoc non obsit, cum Semproniensis
Ecclesiae clericalis 4 ordo in mea mente
revolvitur, hic aliquanto caeteris quasi meliusculus
invenitur. Quapropter si prudentissimae vestrae sanctitati
placere potest, postquam a clero et populo
est electus, postquam ad hoc officium a pluribus
utcunque judicatur idoneus, de ambitione sua
poenitentiam agat, et benedictionem consecrationis
accipiat. Verumtamen omnipotens Deus, quid
vobis super hac re faciendum sit, per sui Spiritus
gratiam doceat, et in templo pectoris vestri manifesta
voluntatis suae jura decernat. Unum autem est,
unde pietatis vestrae deposco clementiam, ut si hunc
non consecraveritis, donec me servum vestrum videritis,
nulli praedicti episcopatus cathedram tribuatis.
EPISTOLA III. AD CLEMENTEM II ROMANUM PONTIFICEM.
ARGUMENTUM.--Jussus ab imperatore pontificem
adire, ut illum de quarumdam Ecclesiarum pessimo
statu certiorem faceret, cum jam esset in
itinere, litteras ejusdem imperatoris, quas pontifici
traderet, accepit. Has in praesentia ad eumdem
mittit, rogatque, ut ad se scribat, utrum iter semel
susceptum sibi prosequendum censeat, necne;
simul etiam munus, quod sibi demandatum fuerat,
diligenter exsequitur, Ecclesiarumque calamitates,
et perturbationes, propter antistitum scelera,
et flagitia, vir pius, non sine magno dolore
deplorat. Obtestatur ergo pontificem, ut ipse, cui
universa sacrorum cura commissa est, sacris
Ecclesiis ab improbis hominibus labefactatis opem
ferat, illasque in pristinam tranquillitatem restituere
conetur.
DOMNO CLEMENTI summae sedis antistiti, PETRUS
peccator monachus humillimae devotionis obsequium.
Noverit beatitudo vestra, excellentissime domine,
quia dominus invictissimus imperator non
semel, sed saepe mihi praecepit: et, si dicere audeo,
rogare dignatus est, ut ad vos venirem, et quae in
Ecclesiis nostrarum partium agerentur, quaeque
mihi necessaria a vobis fieri viderentur, vestris auribus
intimarem. Cumque ego et difficultatem itineris
perhorrescerem, et ad vos venire penitus recusarem,
ille a sua intentione non destitit; sed, ut iter
arriperem, absoluta definitione praecepit. Postquam
autem itinere dierum trium ad eremum regressus
sum, ecce istae ejus litterae sacris vestris manibus
offerendae, nobis allatae sunt, quas nos usque ad
aspectum vestrum non praesumimus temerare, quas,
si placet, vos prius inspicite, et cum his simul per
vestras quoque litteras, utrum ad vos venire debeam,
necne, mihi jubere dignemini. Ego enim inter
utrumque positus, et dies meos huc illucque discurrendo,
perdere timeo, et tamen Ecclesiae 5 Dei,
quae in nostris partibus per malos episcopos et abbates
omnino confusae sunt, compatiendo moerore
nimio et tristitia contabesco. Et quid prodest, domine
mi, quod apostolicam sedem de tenebris ad
lucem remeasse dicimus, si nos adhuc in eisdem
Excepto, quod avaritia honoris aestuat; conscendere
ad pastoralis officii culmen anhelat. Hoc autem vestro
relinquatur judicio. Sed si hoc non obsit, cum Semproniensis
Ecclesiae clericalis 4 ordo in mea mente
revolvitur, hic aliquanto caeteris quasi meliusculus
invenitur. Quapropter si prudentissimae vestrae sanctitati
placere potest, postquam a clero et populo
est electus, postquam ad hoc officium a pluribus
utcunque judicatur idoneus, de ambitione sua
poenitentiam agat, et benedictionem consecrationis
accipiat. Verumtamen omnipotens Deus, quid
vobis super hac re faciendum sit, per sui Spiritus
gratiam doceat, et in templo pectoris vestri manifesta
voluntatis suae jura decernat. Unum autem est,
unde pietatis vestrae deposco clementiam, ut si hunc
non consecraveritis, donec me servum vestrum videritis,
nulli praedicti episcopatus cathedram tribuatis.
EPISTOLA III. AD CLEMENTEM II ROMANUM PONTIFICEM.
ARGUMENTUM.--Jussus ab imperatore pontificem
adire, ut illum de quarumdam Ecclesiarum pessimo
statu certiorem faceret, cum jam esset in
itinere, litteras ejusdem imperatoris, quas pontifici
traderet, accepit. Has in praesentia ad eumdem
mittit, rogatque, ut ad se scribat, utrum iter semel
susceptum sibi prosequendum censeat, necne;
simul etiam munus, quod sibi demandatum fuerat,
diligenter exsequitur, Ecclesiarumque calamitates,
et perturbationes, propter antistitum scelera,
et flagitia, vir pius, non sine magno dolore
deplorat. Obtestatur ergo pontificem, ut ipse, cui
universa sacrorum cura commissa est, sacris
Ecclesiis ab improbis hominibus labefactatis opem
ferat, illasque in pristinam tranquillitatem restituere
conetur.
DOMNO CLEMENTI summae sedis antistiti, PETRUS
peccator monachus humillimae devotionis obsequium.
Noverit beatitudo vestra, excellentissime domine,
quia dominus invictissimus imperator non
semel, sed saepe mihi praecepit: et, si dicere audeo,
rogare dignatus est, ut ad vos venirem, et quae in
Ecclesiis nostrarum partium agerentur, quaeque
mihi necessaria a vobis fieri viderentur, vestris auribus
intimarem. Cumque ego et difficultatem itineris
perhorrescerem, et ad vos venire penitus recusarem,
ille a sua intentione non destitit; sed, ut iter
arriperem, absoluta definitione praecepit. Postquam
autem itinere dierum trium ad eremum regressus
sum, ecce istae ejus litterae sacris vestris manibus
offerendae, nobis allatae sunt, quas nos usque ad
aspectum vestrum non praesumimus temerare, quas,
si placet, vos prius inspicite, et cum his simul per
vestras quoque litteras, utrum ad vos venire debeam,
necne, mihi jubere dignemini. Ego enim inter
utrumque positus, et dies meos huc illucque discurrendo,
perdere timeo, et tamen Ecclesiae 5 Dei,
quae in nostris partibus per malos episcopos et abbates
omnino confusae sunt, compatiendo moerore
nimio et tristitia contabesco. Et quid prodest, domine
mi, quod apostolicam sedem de tenebris ad
lucem remeasse dicimus, si nos adhuc in eisdem