PL 145, col. 180
Liber Gomorrhianus ad Leonem IX (Petrus Damianus), J. P. Migne
removeri non pateris? Si ipse dimisso regiae
dignitatis imperio, habitare 168 in domo privata
usque ad obitum non erubuit; tu cur a sacerdotalis
officii confunderis arce descendere, ut in poenitentiae
sepultura conclusus, te inter vivos studeas quasi
mortuum deputare? Et, ut ad illam Joab mysticam
recurramus historiam, si ipse gladio corruisti, quomodo
alium per sacerdotalem gratiam suscitabis? Si
ipse exigentibus meritis, indiges pane, id est, a
Christi separatus es corpore, quo pacto alium poteris
coelestis mensae dapibus satiare? Si tu Oziae
lepra es percussus in fronte, hoc est, infamiae nota
dehonestaris in facie, quomodo alium poteris obducta
perpetrati criminis alluvione purgare? Erubescat
ergo tumefacta superbia, nec super se extolli
inaniter appetat, quam infra se proprii reatus sarcina
non mediocriter gravat; discat mala sua subtili
consideratione perpendere, discat se intra mensurae
suae metas humiliter cohibere, ne dum id, quod
nullo modo praevalet assequi, arroganter usurpet:
hoc etiam quod vera humilitas sperare potuisset,
prorsus amittat.
CAPUT XIX. Quod ruina est populi, officium sacerdotis indigni.
Quid est, quaeso, o damnabiles carnales homines,
quod tanto ambitionis ardore ecclesiasticae dignitatis
culmen appetitis? Quid est, quod tanto desiderio
vestrae perditionis nexibus Dei populum illaqueare
tentatis? Non vobis sufficit, quia vosmetipsos in alta
facinorum praecipitia mergitis, nisi ruinae vestrae
periculo et alios involvatis? Si enim fortasse quis
veniat, ut pro se ad intercedendum nos apud potentem
quempiam virum qui sibi iratus, nobis vero
esset incognitus, dicat, protinus respondemus: Ad
intercedendum venire non possumus, quia familiaritatis
ejus notitiam non habemus. Si ergo homo
apud hominem, de quo minime praesumit, fieri intercessor
erubescit: qua mente apud Deum intercessionis
locum pro populo arripit, qui familiarem
se ejus gratiae esse per vitae meritum nescit? Aut
ab eo quomodo in aliis veniam postulat, qui, utrum
sibi sit placatus, ignorat? Qua in re est adhuc aliud
sollicitius formidandum, ne qui placare iram posse
creditur, hanc ipse ex proprio reatu mereatur. Cuncti
enim liquido novimus, quia cum is qui displicet,
ad intercedendum mittitur, irati animus ad deteriora
provocatur.
Qui ergo adhuc desideriis terrenis astringitur,
caveat, ne districti iram Judicis gravius accendens,
dum loco delectatur gloriae, fiat subditis auctor ruinae.
Solerter ergo se quisque metiatur, ne locum
sacerdotalis officii suscipere audeat, si adhuc in se
vitium damnabiliter regnat; ne is, quem crimen
depravat proprium, intercessor fieri appetat pro
culpis aliorum. Parcite ergo, parcite, et furorem
Dei adversum vos inexstinguibiliter accendere formidate,
ne quem inique agendo patenter offenditis,
ipsis quoque orationibus acrius irritetis, ac
propria ruina contenti, cavete fieri alienae perditionis
dignitatis imperio, habitare 168 in domo privata
usque ad obitum non erubuit; tu cur a sacerdotalis
officii confunderis arce descendere, ut in poenitentiae
sepultura conclusus, te inter vivos studeas quasi
mortuum deputare? Et, ut ad illam Joab mysticam
recurramus historiam, si ipse gladio corruisti, quomodo
alium per sacerdotalem gratiam suscitabis? Si
ipse exigentibus meritis, indiges pane, id est, a
Christi separatus es corpore, quo pacto alium poteris
coelestis mensae dapibus satiare? Si tu Oziae
lepra es percussus in fronte, hoc est, infamiae nota
dehonestaris in facie, quomodo alium poteris obducta
perpetrati criminis alluvione purgare? Erubescat
ergo tumefacta superbia, nec super se extolli
inaniter appetat, quam infra se proprii reatus sarcina
non mediocriter gravat; discat mala sua subtili
consideratione perpendere, discat se intra mensurae
suae metas humiliter cohibere, ne dum id, quod
nullo modo praevalet assequi, arroganter usurpet:
hoc etiam quod vera humilitas sperare potuisset,
prorsus amittat.
CAPUT XIX. Quod ruina est populi, officium sacerdotis indigni.
Quid est, quaeso, o damnabiles carnales homines,
quod tanto ambitionis ardore ecclesiasticae dignitatis
culmen appetitis? Quid est, quod tanto desiderio
vestrae perditionis nexibus Dei populum illaqueare
tentatis? Non vobis sufficit, quia vosmetipsos in alta
facinorum praecipitia mergitis, nisi ruinae vestrae
periculo et alios involvatis? Si enim fortasse quis
veniat, ut pro se ad intercedendum nos apud potentem
quempiam virum qui sibi iratus, nobis vero
esset incognitus, dicat, protinus respondemus: Ad
intercedendum venire non possumus, quia familiaritatis
ejus notitiam non habemus. Si ergo homo
apud hominem, de quo minime praesumit, fieri intercessor
erubescit: qua mente apud Deum intercessionis
locum pro populo arripit, qui familiarem
se ejus gratiae esse per vitae meritum nescit? Aut
ab eo quomodo in aliis veniam postulat, qui, utrum
sibi sit placatus, ignorat? Qua in re est adhuc aliud
sollicitius formidandum, ne qui placare iram posse
creditur, hanc ipse ex proprio reatu mereatur. Cuncti
enim liquido novimus, quia cum is qui displicet,
ad intercedendum mittitur, irati animus ad deteriora
provocatur.
Qui ergo adhuc desideriis terrenis astringitur,
caveat, ne districti iram Judicis gravius accendens,
dum loco delectatur gloriae, fiat subditis auctor ruinae.
Solerter ergo se quisque metiatur, ne locum
sacerdotalis officii suscipere audeat, si adhuc in se
vitium damnabiliter regnat; ne is, quem crimen
depravat proprium, intercessor fieri appetat pro
culpis aliorum. Parcite ergo, parcite, et furorem
Dei adversum vos inexstinguibiliter accendere formidate,
ne quem inique agendo patenter offenditis,
ipsis quoque orationibus acrius irritetis, ac
propria ruina contenti, cavete fieri alienae perditionis