PL 145, col. 84
Disceptatio synodalis inter advocatum regis et defensorem Romanae ecclesiae (Pe
atque cononica falce praecisus, ut ne in morte quidem
ad Christianitatis fuerit titulum reformatus: et
sic per eum ordinari Romanam Ecclesiam dignum
fuit, qui ejus semper cruentus exstitit inimicus, qui
eam semper est feraliter persecutus. Et quomodo
summam debet Ecclesiam ordinare, cujuscunque limen
Ecclesiae non licet attingere? Clamat Dominus
ad Israel: « Anathema in medio tui, Israel; nec poteris
stare contra hostes tuos, donec deleatur ex
te, qui hoc contaminatus est scelere. » Et hoc quare?
Quoniam Achar filius Charmi de anathemate
Jericho ducentos duntaxat argenti siclos, regulamque
auream quinquaginta siclorum, et coccineum
abstulerat pallium: et ob hanc vilem videlicet summam
auctor sceleris non modo lapidatur, sed et
lapidum acervis obruitur. Si propter illum hominem,
qui duntaxat unum sacrilegium fraude commiserat,
Israel ante suorum hostium faciem ruiturus
erat: quomodo stabit Ecclesia, si per virum tot criminibus
involutum, fuerit ordinata? praesertim cum
et talem elegerit, in quem, teste mundo, omnium
vitiorum sentina confluxit pseudoepiscopum, apostolum
Antichristi, adversarium Christi, animam puellarum,
mangonem ecclesiarum. Quis ergo istorum
justo videbitur examine praeferendus? utrum is,
quem elegit unus vir perpetuae maledictionis anathemate
condemnatus; an ille potius, quem cardinales
episcopi unanimiter vocaverunt: quem clerus
elegit, quem populus expetivit non in extremitate
terrarum, sed intra moenia Romanorum, et in ipsius
sedis apostolicae gremio.
Regius advocatus.
Tot a te rationibus redditis, possemus fortassis
adhibere consensum, si semel emissam deceret
regiam majestatem mutare sententiam, principali
quippe gloriae velut inconstantiae naevus imprimitur,
si quodcunque suae constitutionis edictum leviter
annuletur.
Defensor Romanae Ecclesiae.
Quis nesciat rege Deum esse majorem? Et tamen
dicere non erubescit: « Poenitet me, quod constituerim
Saul regem [(I Reg., XV)] ; » et per Samuelem
ei denuntiat dicens: « Projecit te Dominus, ne
sis rex super Israel [(Ibid.)] . » Si poenitere se Deus
asseruit, qui futura cuncta cognoverat: cum homo
suam commutare in melius sententiam erubescat,
qui qualis, et ipse quoque sit futurus, ignorat? Ille
de bono factus est malus; iste videlicet Cadalous,
de malo utique, quod jam erat, sit quotidie diaboli
more deterior.
Regius advocatus.
Quam inconsulte nunc loqueris, qui diabolum
deteriorari posse testaris, qui certe tam malus est,
ut deterior esse non possit.
70 Defensor Romanae Ecclesiae.
Mentior, si quod proposui, Scripturae testimoniis
comprobare non valeo. Nam, Isaia teste, dicebat
superbus in mundi principio: « Ascendam
ad Christianitatis fuerit titulum reformatus: et
sic per eum ordinari Romanam Ecclesiam dignum
fuit, qui ejus semper cruentus exstitit inimicus, qui
eam semper est feraliter persecutus. Et quomodo
summam debet Ecclesiam ordinare, cujuscunque limen
Ecclesiae non licet attingere? Clamat Dominus
ad Israel: « Anathema in medio tui, Israel; nec poteris
stare contra hostes tuos, donec deleatur ex
te, qui hoc contaminatus est scelere. » Et hoc quare?
Quoniam Achar filius Charmi de anathemate
Jericho ducentos duntaxat argenti siclos, regulamque
auream quinquaginta siclorum, et coccineum
abstulerat pallium: et ob hanc vilem videlicet summam
auctor sceleris non modo lapidatur, sed et
lapidum acervis obruitur. Si propter illum hominem,
qui duntaxat unum sacrilegium fraude commiserat,
Israel ante suorum hostium faciem ruiturus
erat: quomodo stabit Ecclesia, si per virum tot criminibus
involutum, fuerit ordinata? praesertim cum
et talem elegerit, in quem, teste mundo, omnium
vitiorum sentina confluxit pseudoepiscopum, apostolum
Antichristi, adversarium Christi, animam puellarum,
mangonem ecclesiarum. Quis ergo istorum
justo videbitur examine praeferendus? utrum is,
quem elegit unus vir perpetuae maledictionis anathemate
condemnatus; an ille potius, quem cardinales
episcopi unanimiter vocaverunt: quem clerus
elegit, quem populus expetivit non in extremitate
terrarum, sed intra moenia Romanorum, et in ipsius
sedis apostolicae gremio.
Regius advocatus.
Tot a te rationibus redditis, possemus fortassis
adhibere consensum, si semel emissam deceret
regiam majestatem mutare sententiam, principali
quippe gloriae velut inconstantiae naevus imprimitur,
si quodcunque suae constitutionis edictum leviter
annuletur.
Defensor Romanae Ecclesiae.
Quis nesciat rege Deum esse majorem? Et tamen
dicere non erubescit: « Poenitet me, quod constituerim
Saul regem [(I Reg., XV)] ; » et per Samuelem
ei denuntiat dicens: « Projecit te Dominus, ne
sis rex super Israel [(Ibid.)] . » Si poenitere se Deus
asseruit, qui futura cuncta cognoverat: cum homo
suam commutare in melius sententiam erubescat,
qui qualis, et ipse quoque sit futurus, ignorat? Ille
de bono factus est malus; iste videlicet Cadalous,
de malo utique, quod jam erat, sit quotidie diaboli
more deterior.
Regius advocatus.
Quam inconsulte nunc loqueris, qui diabolum
deteriorari posse testaris, qui certe tam malus est,
ut deterior esse non possit.
70 Defensor Romanae Ecclesiae.
Mentior, si quod proposui, Scripturae testimoniis
comprobare non valeo. Nam, Isaia teste, dicebat
superbus in mundi principio: « Ascendam