PL 145, col. 867
De Gallica profectione Petri Damiani (Auctor incertus), J. P. Migne
sibi censurae ferulam super ejusdem loci monachos
moderari. Ad tantam itaque furoris audaciam episcopus
ille devenit, ut, armata manu militum constipatus,
quasi temerarius invasor, ad monasterium
usque pervenisset, antiquam hujus loci libertatem
superbo pede conculcans, et, apostolicae sedis privilegia
pro nihilo ducens, ecclesiam S. Maioli quae
contigua est monasterio et plures ipsius monasterii
monachos inconsulto anathemate praegravavit.
4.
Tunc venerabilis Hugo, ejusdem monasterii pater,
hujus praesumptionis novitate non potuit
non dolere; pastorali siquidem intuens providentia
et a suae nobilitatis statu locum non parum deficere,
et totius congregationis animos insolito moerore turbari;
sed ne hujus pravitatis lepra quasi pro consuetudine,
velut importunus cancer inserperet, et
tantae sanctitatis locus degeneris consuetudinis postmodum
laboraret infamia, monasticae disciplinae se
munivit consilio, quo et ab hujus molestiae novitate
monasterium nobiliter defensavit, et saecularis potentiae
vindicta ejus sanctitatem non offuscavit. Vir
itaque ille, qui non solum religione sed et pastorali
prudentia incedit valde munitus, cujus etiam angelica
facies interioris hominis indicat sanctitatem,
in praefatae tempestatis turbine constitutus, apostolicae
sedis decrevit adire concilium; et ut ex hujus
perturbationis gurgite ad quietae stationis portum
perveniret incolumis, solam sancti Petri festinavit
intrare naviculam. Tunc coram sancto concilio,
prout erat facundus orator, fida et honesta proclamatione,
ita suae incommoditatis querelam deposuit
et istius negotii causam, prout evenerat, peroravit,
ut ad misericordiam et auxilium corda audientium
provocaret. Omnes nempe qui hujus loci sanctitatem
vel visu proprio vel fama nuntiante cognoverant
ex tam sinistro rumore turbabantur, et novam
illius episcopi factionem publice detestabantur.
Et ne tantae sanctitatis tantaeque libertatis locus a
suae libertatis tramite vel parum deficeret, piae compassionis
intuitu coeperunt singuli cogitare qua ratione,
quove modo, sancto loco potuisset consuli,
moderari. Ad tantam itaque furoris audaciam episcopus
ille devenit, ut, armata manu militum constipatus,
quasi temerarius invasor, ad monasterium
usque pervenisset, antiquam hujus loci libertatem
superbo pede conculcans, et, apostolicae sedis privilegia
pro nihilo ducens, ecclesiam S. Maioli quae
contigua est monasterio et plures ipsius monasterii
monachos inconsulto anathemate praegravavit.
4.
Tunc venerabilis Hugo, ejusdem monasterii pater,
hujus praesumptionis novitate non potuit
non dolere; pastorali siquidem intuens providentia
et a suae nobilitatis statu locum non parum deficere,
et totius congregationis animos insolito moerore turbari;
sed ne hujus pravitatis lepra quasi pro consuetudine,
velut importunus cancer inserperet, et
tantae sanctitatis locus degeneris consuetudinis postmodum
laboraret infamia, monasticae disciplinae se
munivit consilio, quo et ab hujus molestiae novitate
monasterium nobiliter defensavit, et saecularis potentiae
vindicta ejus sanctitatem non offuscavit. Vir
itaque ille, qui non solum religione sed et pastorali
prudentia incedit valde munitus, cujus etiam angelica
facies interioris hominis indicat sanctitatem,
in praefatae tempestatis turbine constitutus, apostolicae
sedis decrevit adire concilium; et ut ex hujus
perturbationis gurgite ad quietae stationis portum
perveniret incolumis, solam sancti Petri festinavit
intrare naviculam. Tunc coram sancto concilio,
prout erat facundus orator, fida et honesta proclamatione,
ita suae incommoditatis querelam deposuit
et istius negotii causam, prout evenerat, peroravit,
ut ad misericordiam et auxilium corda audientium
provocaret. Omnes nempe qui hujus loci sanctitatem
vel visu proprio vel fama nuntiante cognoverant
ex tam sinistro rumore turbabantur, et novam
illius episcopi factionem publice detestabantur.
Et ne tantae sanctitatis tantaeque libertatis locus a
suae libertatis tramite vel parum deficeret, piae compassionis
intuitu coeperunt singuli cogitare qua ratione,
quove modo, sancto loco potuisset consuli,