PL 146, col. 1443
Epistola ad I. episcopum (Deoduinus Leodiensis), J. P. Migne · Privilegium pro collegiata ecclesia Mariae Hoiensi (Deoduinus Leodiensis), J. P
alumnum, nisi regem dixerimus Dominum nostrum?
Quam dum sanctae Dei genitricis beatissimaeque
ecclesiae martyris mancipando substernit,
quid aliud nisi indomitam rabiem in melleum saporem
convertit? ac postmodum pace informata haeredumque
successione exclusa, pretiosis quasi involuta
contextis requiescere novit secum. Sic sic
xenia vestra, dulcis amice, non tam sunt dona, quam
signa significata per charitatis affectum, sed potius
edita per Spiritum sanctum; ac ne quid vobis de
jucunditate nostri conventus subtraham, ea quae
gloriose facta sunt apud nos his diebus fideliter aperiam.
Post multas corporis beatissimi Remacli
repulsiones, exquisitione bonorum Malmundariensium
etiam nunc apud nos retentare fuit consilium,
ut quasi quod per se non poterat, pietas divina per
cooperatorem suppleret Lambertum. Ventum est ad
nos cum admirabili plebis multitudine simul ac devotione,
feretrumque jactatum super mensam cum
devotione, cum ne sic quidem cor regis, quod in
manu Dei est, ad misericordiam devolveretur; sed
potius ad iracundiam concitatus, exsiliens de accubitu
conclavique receptus secum stomacharetur;
qua perturbatione grex antea devolutus, velut ex desperatione
In nomine sanctae et individuae Trinitatis. Bona
vitae praesentis omnibus qui eam diligunt avare,
nullam salutem, sed mortem pariunt sempiternam.
Qui autem per eadem bona operibus misericordiae
florere studuerint, serunt quidem temporalia
centuplo fructu sine fine mansura. Proinde igitur
ego Dietwinus Leodiensis gratia Dei episcopus
exemplo domni Richarii, Evracri, Notgeri,
aliorumque diversorum hujus sedis, qui non solum
extrinsecus acquisitis, sed multa etiam sibi et successoribus
detrahentes, laborantius inopia congregationibus
pie et misericorditer subvenerunt, in
salutem et redemptionem animae meae ecclesias in
Hoio sanctae Dei Genitricis Mariae sanctique
Domitiani contuli ad usus fratrum haec subter adnotata:
Quam dum sanctae Dei genitricis beatissimaeque
ecclesiae martyris mancipando substernit,
quid aliud nisi indomitam rabiem in melleum saporem
convertit? ac postmodum pace informata haeredumque
successione exclusa, pretiosis quasi involuta
contextis requiescere novit secum. Sic sic
xenia vestra, dulcis amice, non tam sunt dona, quam
signa significata per charitatis affectum, sed potius
edita per Spiritum sanctum; ac ne quid vobis de
jucunditate nostri conventus subtraham, ea quae
gloriose facta sunt apud nos his diebus fideliter aperiam.
Post multas corporis beatissimi Remacli
repulsiones, exquisitione bonorum Malmundariensium
etiam nunc apud nos retentare fuit consilium,
ut quasi quod per se non poterat, pietas divina per
cooperatorem suppleret Lambertum. Ventum est ad
nos cum admirabili plebis multitudine simul ac devotione,
feretrumque jactatum super mensam cum
devotione, cum ne sic quidem cor regis, quod in
manu Dei est, ad misericordiam devolveretur; sed
potius ad iracundiam concitatus, exsiliens de accubitu
conclavique receptus secum stomacharetur;
qua perturbatione grex antea devolutus, velut ex desperatione
In nomine sanctae et individuae Trinitatis. Bona
vitae praesentis omnibus qui eam diligunt avare,
nullam salutem, sed mortem pariunt sempiternam.
Qui autem per eadem bona operibus misericordiae
florere studuerint, serunt quidem temporalia
centuplo fructu sine fine mansura. Proinde igitur
ego Dietwinus Leodiensis gratia Dei episcopus
exemplo domni Richarii, Evracri, Notgeri,
aliorumque diversorum hujus sedis, qui non solum
extrinsecus acquisitis, sed multa etiam sibi et successoribus
detrahentes, laborantius inopia congregationibus
pie et misericorditer subvenerunt, in
salutem et redemptionem animae meae ecclesias in
Hoio sanctae Dei Genitricis Mariae sanctique
Domitiani contuli ad usus fratrum haec subter adnotata: