PL 147, col. 366
Annales (Bertholdus Constantiensis), J. P. Migne
a comite Adalberto, uxore ejus Wieldruda
et filiis eorum in id ipsum consentaneis, jam aliquamdiu
restauratum, nunc sub testamentario regiae
majestatis jure et scriptione plenariae libertatis
omnifariam domino Deo, sancto Petro, sancto Aurelio
et sancto Benedicto contradebatur. Et sic ex
toto proprietatis illorum absolutum dominio, solita
legis Alemannicae abrenuntiatoria testificatione coram
multis testibus apud eundem locum, et in ipso
sancti Aurelii die festo, liberrimum peractum a se
prorsus emancipabant, et in servitium Dei
abbati Willihelmo ejusque sucessoribus in liberam
potestatem et curam, et fratribus inibi sub regula
monastica victuris in necessariam sustentationem
destinatum, satis legittime confirmabant. Pro cujus
institutionis liberrimae decretis, apostolicae auctoritatis
privilegio roborandis, dum mox ejusdem loci
abbas Willihelmus Romam perveniret, et ad votum
suum apud papam Gregorium id efficaciter, pro quo
exierat, perageret, dum repatriare jam moliebatur,
acerrima illa passione ilico invasus afficiebatur,
quam Greci atrofiam, id est cessationem nutrimenti,
dicunt, quae quidem a diminutione et tenuitate carnis
ex causis quibusdam naturae latentibus et paulatim
reconvalescentibus accidit. Insuper febribus
planetis, disinteria, aemorroida, id est sanguinis
fluore, tabefactus, nec non inguinario quodam tumore
non minimum ad haec una distentus, circiter
quinque menses, ab ipsis etiam medicis omnino
desperatus, set non solus suorum, miserabiliter
cruciabatur. Demum vero, postquam Deo omnipotenti
medico miserante, tempus miserandi advenit,
oleo sacro a fratribus unctum, et a peccatis dimissum,
oratio fidei salvavit infirmum. Sic ad cellam
suam, mox reconvalescens, cum acquisitis apostolicae
liberalitatis privilegiis et benedictionibus vix repatriavit
.
Dietwinus Leodiensis episcopus decessit, cui Heinricus Viridunensis praepositus successit.
MLXXVI.
Heinricus rex natalem Domini Goslariae egit, Saxonibus
quamquam illi non parum infensis et non
omnino fidelibus, utpote tam saeva et injuriosa animositate
ipsius majestative suppressis.
Gregorius papa, ut bonum pastorem oportet, ovile
et filiis eorum in id ipsum consentaneis, jam aliquamdiu
restauratum, nunc sub testamentario regiae
majestatis jure et scriptione plenariae libertatis
omnifariam domino Deo, sancto Petro, sancto Aurelio
et sancto Benedicto contradebatur. Et sic ex
toto proprietatis illorum absolutum dominio, solita
legis Alemannicae abrenuntiatoria testificatione coram
multis testibus apud eundem locum, et in ipso
sancti Aurelii die festo, liberrimum peractum a se
prorsus emancipabant, et in servitium Dei
abbati Willihelmo ejusque sucessoribus in liberam
potestatem et curam, et fratribus inibi sub regula
monastica victuris in necessariam sustentationem
destinatum, satis legittime confirmabant. Pro cujus
institutionis liberrimae decretis, apostolicae auctoritatis
privilegio roborandis, dum mox ejusdem loci
abbas Willihelmus Romam perveniret, et ad votum
suum apud papam Gregorium id efficaciter, pro quo
exierat, perageret, dum repatriare jam moliebatur,
acerrima illa passione ilico invasus afficiebatur,
quam Greci atrofiam, id est cessationem nutrimenti,
dicunt, quae quidem a diminutione et tenuitate carnis
ex causis quibusdam naturae latentibus et paulatim
reconvalescentibus accidit. Insuper febribus
planetis, disinteria, aemorroida, id est sanguinis
fluore, tabefactus, nec non inguinario quodam tumore
non minimum ad haec una distentus, circiter
quinque menses, ab ipsis etiam medicis omnino
desperatus, set non solus suorum, miserabiliter
cruciabatur. Demum vero, postquam Deo omnipotenti
medico miserante, tempus miserandi advenit,
oleo sacro a fratribus unctum, et a peccatis dimissum,
oratio fidei salvavit infirmum. Sic ad cellam
suam, mox reconvalescens, cum acquisitis apostolicae
liberalitatis privilegiis et benedictionibus vix repatriavit
.
Dietwinus Leodiensis episcopus decessit, cui Heinricus Viridunensis praepositus successit.
MLXXVI.
Heinricus rex natalem Domini Goslariae egit, Saxonibus
quamquam illi non parum infensis et non
omnino fidelibus, utpote tam saeva et injuriosa animositate
ipsius majestative suppressis.
Gregorius papa, ut bonum pastorem oportet, ovile