PL 147, col. 465
Epistolae (Joannes Fiscamnensis), J. P. Migne
melius recognoscas et honores, quam plures qui de
nobis exierunt fratres, et per nostrum locum venerunt
ad magnos honores. Vale.
ADNOTATIO IN TRES EPISTOLAS SUPERIORES.
Eodem collimant superiores epistolae tres, nempe
ut Vitalis abbas Bernacensis transferretur ad regimen
Wesmonasterii, in suburbio Londiniensi: tum
ut Osbernus, Vitalis germanus frater et monachus
Troarnensis, in locum fratris Bernaco sufficeretur.
Bernacum Neustriae oppidum est ad Carentonam fluvium,
dioecesis Lexoviensis, ubi monasterium inchoavit
Judith Ricardo secundo Nortmannorum duci
nupta; absolvitque Ricardus ipsius maritus, committens
illud venerabili Guillelmo abbati (Fiscamnensi) perficiendum, et monastice ordinandum, qui
in locandis fundamentis modicum praestiterat consilii
auxilium,
uti Ricardus ipse testatur diplomate dato
in Fiscamnensi palatio, anno ab Incarnatione Domini
1027, indictione octava. Hinc est quod, cum monasterium
illud juris esset Fiscamnensium monachorum;
Willelmus Anglorum rex, idemque dux Nortmannorum,
Conquaestor vulgo appellatus, non nisi habito
abbatis Fiscamnensis ejusque monachorum consensu,
Vitalem Bernacensem abbatem in Westmonasterium
transtulerit, ejusque loco praefecerit Osbernum. Qua
in re observandum venit principes atque reges,
etsi in abbatias a majoribus suis conditas sibique
subjectas aliquando abbates nominarent, ad rem tamen
exsequendam postulasse consensum et confirmationem
monachorum, quibus electio competebat.
Has epistolas et subsequentes noster Guillelmus Filiastrius
eruit ex ms. codice Fiscamnensi.
EPISTOLA IV. AD WARINUM ABBATEM METTENSIS MONASTERII SANCTI ARNULFI. Repetit Benedictum monachum suum.
Domino Patri W. venerando abbati, frater JOANNES,
crucis Christi servulus, quidquid in Christo
felicius.
Saepius et verbis et scriptis deprecatus sum vestram
paternitatem pro nostro monacho, nomine
Benedicto, ut mihi redderetis: et audire renuistis;
quod non maximae fuit charitatis. Scriptum quippe
nostis: Quod tibi non vis fieri, alii ne feceris; et: Charitas omnia suffert.
Adhuc ergo vestram paternitatem
convenio humili supplicatione, quatenus eum
non differatis mihi remittere. Quod si nolueritis, vos
non excommunico, sed ipsum ab omni Christianitatis
officio auctoritate Dei, et sancti Patris nostri
Benedicti et omnium sanctorum, quantum mihi libet,
separo et sequestro, donec docear quo mihi aufertur
pacto. Valete dicerem, si nostram non defenderetis
[ leg. detineretis] ovem. Verumtamen valete dicam,
ea convenientia ut ovem reddatis omni occasione
postposita.
EPISTOLA V. WARINI ABBATIS AD JOANNEM FISCAMNENSEM. Superiori respondens.
Domno abbati J. secundum nomen suum Dei gratia
pleno, frater W. ejus servorumque Dei servus,
cum fidelibus orationibus charitatem et pacem.
Apostoli verba sunt: Servum Domini non oportet
litigare, sed mansuetum esse ad omnes. Hoc ideo
dico, ut tali tanti doctoris sententia meipsum moneam
et castigem, ne, responsurus litteris vestris,
nobis exierunt fratres, et per nostrum locum venerunt
ad magnos honores. Vale.
ADNOTATIO IN TRES EPISTOLAS SUPERIORES.
Eodem collimant superiores epistolae tres, nempe
ut Vitalis abbas Bernacensis transferretur ad regimen
Wesmonasterii, in suburbio Londiniensi: tum
ut Osbernus, Vitalis germanus frater et monachus
Troarnensis, in locum fratris Bernaco sufficeretur.
Bernacum Neustriae oppidum est ad Carentonam fluvium,
dioecesis Lexoviensis, ubi monasterium inchoavit
Judith Ricardo secundo Nortmannorum duci
nupta; absolvitque Ricardus ipsius maritus, committens
illud venerabili Guillelmo abbati (Fiscamnensi) perficiendum, et monastice ordinandum, qui
in locandis fundamentis modicum praestiterat consilii
auxilium,
uti Ricardus ipse testatur diplomate dato
in Fiscamnensi palatio, anno ab Incarnatione Domini
1027, indictione octava. Hinc est quod, cum monasterium
illud juris esset Fiscamnensium monachorum;
Willelmus Anglorum rex, idemque dux Nortmannorum,
Conquaestor vulgo appellatus, non nisi habito
abbatis Fiscamnensis ejusque monachorum consensu,
Vitalem Bernacensem abbatem in Westmonasterium
transtulerit, ejusque loco praefecerit Osbernum. Qua
in re observandum venit principes atque reges,
etsi in abbatias a majoribus suis conditas sibique
subjectas aliquando abbates nominarent, ad rem tamen
exsequendam postulasse consensum et confirmationem
monachorum, quibus electio competebat.
Has epistolas et subsequentes noster Guillelmus Filiastrius
eruit ex ms. codice Fiscamnensi.
EPISTOLA IV. AD WARINUM ABBATEM METTENSIS MONASTERII SANCTI ARNULFI. Repetit Benedictum monachum suum.
Domino Patri W. venerando abbati, frater JOANNES,
crucis Christi servulus, quidquid in Christo
felicius.
Saepius et verbis et scriptis deprecatus sum vestram
paternitatem pro nostro monacho, nomine
Benedicto, ut mihi redderetis: et audire renuistis;
quod non maximae fuit charitatis. Scriptum quippe
nostis: Quod tibi non vis fieri, alii ne feceris; et: Charitas omnia suffert.
Adhuc ergo vestram paternitatem
convenio humili supplicatione, quatenus eum
non differatis mihi remittere. Quod si nolueritis, vos
non excommunico, sed ipsum ab omni Christianitatis
officio auctoritate Dei, et sancti Patris nostri
Benedicti et omnium sanctorum, quantum mihi libet,
separo et sequestro, donec docear quo mihi aufertur
pacto. Valete dicerem, si nostram non defenderetis
[ leg. detineretis] ovem. Verumtamen valete dicam,
ea convenientia ut ovem reddatis omni occasione
postposita.
EPISTOLA V. WARINI ABBATIS AD JOANNEM FISCAMNENSEM. Superiori respondens.
Domno abbati J. secundum nomen suum Dei gratia
pleno, frater W. ejus servorumque Dei servus,
cum fidelibus orationibus charitatem et pacem.
Apostoli verba sunt: Servum Domini non oportet
litigare, sed mansuetum esse ad omnes. Hoc ideo
dico, ut tali tanti doctoris sententia meipsum moneam
et castigem, ne, responsurus litteris vestris,