PL 149, col. 420
De rebus gestis in Majori monasterio saeculo XI (Auctor incertus), J. P. Migne · Epistola ad Bernardum Massiliensem (Bernardus Bisuldunensis), J. P. Migne
abbates ipsius loci, et deinde monachos,
qui Martini meritis sui laboris fructibus non parum
fruebantur eoque incedere eos ordine quo ad Christum
migraverant. Profiterentur abbatem etiam
Odonem, qui tunc loco praeerat, eodem anno ad
suam societatem accersendum denunciant. Referebant
etiam quod beatus Martinus cum ipsa processione
cum suo illo, ut semper, frequentissimo discipulorum
sanctissimoque comitatu ipsum monasterium
saepissime frequentaret. His auditis, vir venerandus
quosdam de sociis excitare festinat, Guarnerium scilicet
ejusdem loci postea abbatem, et nonnullos ex
aliis, qui a somno exciti et voces cantantium audierunt,
et aliquos de novissimis ipsius processionis videre
meruerunt. Quam beatam putamus, quamque
mundam viri conscientiam, cui adhuc viventi in
corpore praestitum est Martini gloriam et sanctorum
eum comitantium contemplari!
Olivae pontificis a Simoniacis male possessus,
turpibus succubuerat quaestibus, ejusdem Dei Genitricis
auxilio, tamque vestro quam caeterorum, ut
credo, fidelium obtentu, me ab omni haereticae pravitatis
contagio emundasse; illumque pseudoabbatem
Mironem, qui post interdictum sedis apostolicae
ejusdem regimen conatus est simoniace obtinere,
domni Guifredi archiepiscopi, necnon Berengarii
Gerundensis episcopi, ac Guillelmi Ausonensis praesulis
adjutorio, cum suis satellitibus universis a loco
et regimine, sine ullo restitutionis respectu expulisse;
quo depulso cum quaererem qualiter vel quo
ordine ab illo sancto loco omnem haereticum ambitum
de caetero praecavere possem, id mihi a meis
qui Martini meritis sui laboris fructibus non parum
fruebantur eoque incedere eos ordine quo ad Christum
migraverant. Profiterentur abbatem etiam
Odonem, qui tunc loco praeerat, eodem anno ad
suam societatem accersendum denunciant. Referebant
etiam quod beatus Martinus cum ipsa processione
cum suo illo, ut semper, frequentissimo discipulorum
sanctissimoque comitatu ipsum monasterium
saepissime frequentaret. His auditis, vir venerandus
quosdam de sociis excitare festinat, Guarnerium scilicet
ejusdem loci postea abbatem, et nonnullos ex
aliis, qui a somno exciti et voces cantantium audierunt,
et aliquos de novissimis ipsius processionis videre
meruerunt. Quam beatam putamus, quamque
mundam viri conscientiam, cui adhuc viventi in
corpore praestitum est Martini gloriam et sanctorum
eum comitantium contemplari!
Olivae pontificis a Simoniacis male possessus,
turpibus succubuerat quaestibus, ejusdem Dei Genitricis
auxilio, tamque vestro quam caeterorum, ut
credo, fidelium obtentu, me ab omni haereticae pravitatis
contagio emundasse; illumque pseudoabbatem
Mironem, qui post interdictum sedis apostolicae
ejusdem regimen conatus est simoniace obtinere,
domni Guifredi archiepiscopi, necnon Berengarii
Gerundensis episcopi, ac Guillelmi Ausonensis praesulis
adjutorio, cum suis satellitibus universis a loco
et regimine, sine ullo restitutionis respectu expulisse;
quo depulso cum quaererem qualiter vel quo
ordine ab illo sancto loco omnem haereticum ambitum
de caetero praecavere possem, id mihi a meis