PL 152, col. 13
BÞ | - "Me 14 8. Elogium- hoc in Commentarii hujus decursu A alumnus, concintavit, nsui non raro crit; notandum autem de c:etero est, quatuor ultimas ejus voces, elsi:in Carthusize Pari- Siensis codice,”e quo illud Launoius in Dissertatio- nem $Suam $upra laudatam intulit; non inveniantur, relinendas lamen esse, cum et a Labbeo in coilice
quz penes me est, de S. Brunone Diatriba Chronologico-diplomatica, quam F. Michael Mor- ckens , Ordinis Carthusiensis Coloniz Agrippinz atque ad decess0res meos anno 1727 transmisit.
Remensi S. Remigii, et ab Annalium Carthusien- Sium libri quarti hactenus non vulgati auctore ano- nymo, tum in jam $upra memorat9 codice, reliquis omnibus antiquiore, tum etiam in aliis, uti is ipse- met 1teslatur, ſuerint reperlze, exigique ad sensus complementum videantur.
Ad alterum e duobus Chronicis, quod plura adhuc de S. Brunone $uppe= ditat, quodque quale sit, ct quando scriptum, hic etiam discutiendam, jam progredior. Aliud hoc non es, quam Carthnsiani opus seu tractatus, de quo in $ua de Carthusianorum initiis Disseriatione num.
57 el aliis pluribus Joannes Columbi, Socielalis nostrx sacerdos, fuse disserit, recte ibidem num. 61 pro- bans, Tractatum iNlum conciunatum non ſuisse a Guillelmo de Elbura scu de Yporegia, aut, si mavis, ab auctore tractalus de Origine et veritate perſecize religionis, $ive is revera, ut Columbi putavit, Guil- lelmns de Elbura sit, sive Boso, decimus septimus
Carthnsie Majoris prior, ut pluries jam laudatus annalista anonymus, qui Carthusiensinm Annalium librum quartum hactenus non vulgatum scripsil, num. 55 conlendit, seque poslca probaturum "—_ Millit.
9. Quis interim ſuerit, aut quoi] nomen haha C * jam landatus, in sua de Carthnsianorum initiis Dis- alter ille Carthasianus, qui tractatum seu Chrogi- con, a Columbio memoratum, contexuit, nulla ra- tione comperire quivi, nullumque is operi titulum przefixit; unde ſactum, ut id ab aliis quidem « Chro- nica de exordio Ordinis Carthusiensis, » ab aliis
vero « Tractatus de narratione histori:e inchoatiG- Nis et promolionis Ordinis Carthusiensis + ſueril vyocalum. Et apte quidem tam hoc, quam illo titulo . Poluit insigniri; etenim, ut laudatus Columbi (neque enim opus illud integram ad manum haheo) num.
49 de Carthusianorum initiis decet, in duas parles diversas est divisum, quarum altera complectitur Ordinis Carthusiensis inchoationem, altera S. Bru- nonem proximosque ab eo quatuor Carthusize Majo- ris Priores, $u0 quosque Ordine positos, elogiisque przlerea cliam ornalos, uti, quantum ad hoc postre- mum, intelligo ex lilteris, Colonia Agrippina ad me datis ab Augustino Atdenbruck, Societalis nosira2
8acerdote , cum idem opus, apud Carthusianos tbidem exstans, rogatu meo hi: fuisset Scrutalus. Ego id a parte pr:ecipua, quz quinque primos Carthusix Priores, servalo, quo Carthusiam rexere, temporis oriine, exhibet, « Primorum quinque Magnz Car- thusie Priorum Chronicon » deinceps appellaho, quemadmodum etiam anle me jam ſactum video in ms.
quz penes me est, de S. Brunone Diatriba Chronologico-diplomatica, quam F. Michael Mor- ckens , Ordinis Carthusiensis Coloniz Agrippinz atque ad decess0res meos anno 1727 transmisit.
Remensi S. Remigii, et ab Annalium Carthusien- Sium libri quarti hactenus non vulgati auctore ano- nymo, tum in jam $upra memorat9 codice, reliquis omnibus antiquiore, tum etiam in aliis, uti is ipse- met 1teslatur, ſuerint reperlze, exigique ad sensus complementum videantur.
Ad alterum e duobus Chronicis, quod plura adhuc de S. Brunone $uppe= ditat, quodque quale sit, ct quando scriptum, hic etiam discutiendam, jam progredior. Aliud hoc non es, quam Carthnsiani opus seu tractatus, de quo in $ua de Carthusianorum initiis Disseriatione num.
57 el aliis pluribus Joannes Columbi, Socielalis nostrx sacerdos, fuse disserit, recte ibidem num. 61 pro- bans, Tractatum iNlum conciunatum non ſuisse a Guillelmo de Elbura scu de Yporegia, aut, si mavis, ab auctore tractalus de Origine et veritate perſecize religionis, $ive is revera, ut Columbi putavit, Guil- lelmns de Elbura sit, sive Boso, decimus septimus
Carthnsie Majoris prior, ut pluries jam laudatus annalista anonymus, qui Carthusiensinm Annalium librum quartum hactenus non vulgatum scripsil, num. 55 conlendit, seque poslca probaturum "—_ Millit.
9. Quis interim ſuerit, aut quoi] nomen haha C * jam landatus, in sua de Carthnsianorum initiis Dis- alter ille Carthasianus, qui tractatum seu Chrogi- con, a Columbio memoratum, contexuit, nulla ra- tione comperire quivi, nullumque is operi titulum przefixit; unde ſactum, ut id ab aliis quidem « Chro- nica de exordio Ordinis Carthusiensis, » ab aliis
vero « Tractatus de narratione histori:e inchoatiG- Nis et promolionis Ordinis Carthusiensis + ſueril vyocalum. Et apte quidem tam hoc, quam illo titulo . Poluit insigniri; etenim, ut laudatus Columbi (neque enim opus illud integram ad manum haheo) num.
49 de Carthusianorum initiis decet, in duas parles diversas est divisum, quarum altera complectitur Ordinis Carthusiensis inchoationem, altera S. Bru- nonem proximosque ab eo quatuor Carthusize Majo- ris Priores, $u0 quosque Ordine positos, elogiisque przlerea cliam ornalos, uti, quantum ad hoc postre- mum, intelligo ex lilteris, Colonia Agrippina ad me datis ab Augustino Atdenbruck, Societalis nosira2
8acerdote , cum idem opus, apud Carthusianos tbidem exstans, rogatu meo hi: fuisset Scrutalus. Ego id a parte pr:ecipua, quz quinque primos Carthusix Priores, servalo, quo Carthusiam rexere, temporis oriine, exhibet, « Primorum quinque Magnz Car- thusie Priorum Chronicon » deinceps appellaho, quemadmodum etiam anle me jam ſactum video in ms.