PL 153, col. 600
Epistolae (Guigo I prior Carthusiae), J. P. Migne
(quod absit) non quirent pervenire, quas petimus,
ut cunctis fratribus exponi faciatis.
V. Ad Innocentium papam II.--Consolatur summum pontificem adversus schismatis molestias.
Domino et Patri charissimo ac reverendissimo
apostolicae sedis summo pontifici INNOCENTIO, servi
et filii Carthusiae pauperes, illam quam mundus
dare non potest pacem, suaeque paternitatis devotam
servitutem, et non necessarium licet obsequium.
Multas ad vestri apostolatus sacratas aures, etc. Vide in Innocentio II, ad an.
1143.
VI. Hugonis Gratianopolitani episcopi, Guigonis et Carthusiensium fratrum epistola ad Patres in synodo I Otrensi congregatos propter necem Thomae, Sancti Victoris Parisiensis prioris, ab impiis crudeliter occisi. [(LABBE, Concil., X, col. 975.)]
Dominis et Patribus in Christo reverendissimis,
archiepiscopis, episcopis et caeteris religiosis personis
in praesentem locum defendendae justitiae gratia
congregatis, HUGO, Gratianopolitanae Ecclesiae
vocatus episcopus, et filii ejus, Carthusiensium
pauperum servus inutilis GUIGO, et qui secum sunt
fratres, agenda cognoscere, cognita viriliter adimplere
per Christum Dominum nostrum.
Quod homines sumus, ad naturam; quod justi,
ad meritum; quod episcopi, vel presbyteri, vel archidiaconi,
vel aliquid hujusmodi, ad ecclesiasticum
pertinet officium. In primo existimus, in secundo
salvamur, in tertio providendi aliis quae subtiliora
sunt, potestatem accipimus. Duo ergo priora ad nos,
tertium refertur ad proximos. Quod si manifestum
fuerit, juxta illud ficulneae evangelicae exemplar,
quae tandiu exspectata fructum non attulit, officium
nos inutiliter habere susceptum, nulla justa cur in
eo relinquamur remanebit occasio. Quid ergo si non
solum inutiles Ecclesiae, sed etiam perniciosi, vel
verbis vel exemplis exstiterimus? Nonne non solum
dejici, sed etiam digni sumus puniri? Etsi igitur
beati Thomae, et caeterorum qui recenter lotis in
sanguine Agni stolis suis ad coelestia demigrarunt,
in conspectu Domini mors pretiosa mundana ultione
non egeat, tamen si Ecclesiam Dei, sine qua nec
publicae res salvae sunt nec privatae, utilitate careat
disciplinae, rogamus supplices et obsecramus, quatenus
armatura fidei protecti, et rectitudinis zelo
succensi, et sanctorum Mosis, Phinees, Mathathiae,
beatorum quoque apostolorum Petri et Pauli adversus
Simonem, Ananiam et Barjesu pie desaevientium,
maximeque ipsius Domini venditores de templo
caedendo proturbantis, exemplis animati, in sacrilegos
homicidas ecclesiastici rigoris intrepide gladium
producatis, eosque, si fieri potest, omnibus sacrorum
officiis privetis et beneficiis, quatenus omnis
Israel audiens timeat, et nequaquam ultra quispiam
faciat simile. Ipsi enim magis quam homicidae, in
quorum cruentas delicias, vota complenda, et odia
satianda, sanctorum sunt corpora laniata. Qui nisi
ut cunctis fratribus exponi faciatis.
V. Ad Innocentium papam II.--Consolatur summum pontificem adversus schismatis molestias.
Domino et Patri charissimo ac reverendissimo
apostolicae sedis summo pontifici INNOCENTIO, servi
et filii Carthusiae pauperes, illam quam mundus
dare non potest pacem, suaeque paternitatis devotam
servitutem, et non necessarium licet obsequium.
Multas ad vestri apostolatus sacratas aures, etc. Vide in Innocentio II, ad an.
1143.
VI. Hugonis Gratianopolitani episcopi, Guigonis et Carthusiensium fratrum epistola ad Patres in synodo I Otrensi congregatos propter necem Thomae, Sancti Victoris Parisiensis prioris, ab impiis crudeliter occisi. [(LABBE, Concil., X, col. 975.)]
Dominis et Patribus in Christo reverendissimis,
archiepiscopis, episcopis et caeteris religiosis personis
in praesentem locum defendendae justitiae gratia
congregatis, HUGO, Gratianopolitanae Ecclesiae
vocatus episcopus, et filii ejus, Carthusiensium
pauperum servus inutilis GUIGO, et qui secum sunt
fratres, agenda cognoscere, cognita viriliter adimplere
per Christum Dominum nostrum.
Quod homines sumus, ad naturam; quod justi,
ad meritum; quod episcopi, vel presbyteri, vel archidiaconi,
vel aliquid hujusmodi, ad ecclesiasticum
pertinet officium. In primo existimus, in secundo
salvamur, in tertio providendi aliis quae subtiliora
sunt, potestatem accipimus. Duo ergo priora ad nos,
tertium refertur ad proximos. Quod si manifestum
fuerit, juxta illud ficulneae evangelicae exemplar,
quae tandiu exspectata fructum non attulit, officium
nos inutiliter habere susceptum, nulla justa cur in
eo relinquamur remanebit occasio. Quid ergo si non
solum inutiles Ecclesiae, sed etiam perniciosi, vel
verbis vel exemplis exstiterimus? Nonne non solum
dejici, sed etiam digni sumus puniri? Etsi igitur
beati Thomae, et caeterorum qui recenter lotis in
sanguine Agni stolis suis ad coelestia demigrarunt,
in conspectu Domini mors pretiosa mundana ultione
non egeat, tamen si Ecclesiam Dei, sine qua nec
publicae res salvae sunt nec privatae, utilitate careat
disciplinae, rogamus supplices et obsecramus, quatenus
armatura fidei protecti, et rectitudinis zelo
succensi, et sanctorum Mosis, Phinees, Mathathiae,
beatorum quoque apostolorum Petri et Pauli adversus
Simonem, Ananiam et Barjesu pie desaevientium,
maximeque ipsius Domini venditores de templo
caedendo proturbantis, exemplis animati, in sacrilegos
homicidas ecclesiastici rigoris intrepide gladium
producatis, eosque, si fieri potest, omnibus sacrorum
officiis privetis et beneficiis, quatenus omnis
Israel audiens timeat, et nequaquam ultra quispiam
faciat simile. Ipsi enim magis quam homicidae, in
quorum cruentas delicias, vota complenda, et odia
satianda, sanctorum sunt corpora laniata. Qui nisi