PL 153, col. 789
made — — — — ͤ — 789 LIBER DE EXERCITIO CELLT. — RTF. 700 ſrater humilis pauperum Majoreri prior vocatus, cum A priorem, datis ad annum 1185, testes inscribuntur, cixdem purperibus, eternam à Domino zalulem.
arcanorum conscio arbitroque usus fuissct in Car- thusia. Sane Bovonis pr Guigone excellentia nonnullius argumentum est, quod in tabulis rei gest inlet abbatem Bonævallis et Jocelinum Carthuslæ n D priore loco Bovo Carthusiz monachus, tum Guigo ex priore domus ejusdem.
Ut minime dubium sit quin Carthusiani prisco ævo pauperes vulgo coguominati ſuerint; quod scilicet corum victus ac vestitus vel tenuitas vel asperitas pre ceteris emineret : quam in rem, videndus prieter alios Petrus Venerabilis, lib.
II De miraculis, e. 28 ct 29, qui et quanti ſecerit Carthusiense institutum sepe alias declarat ; præsertim vero libri sexti epistola duodecima ad Eugenium papam, vicesima quarta ad ſratres Majorevi, et quadragesima ad Basilium priorem Carthusiz.
Nunc porro procedamus ad inquirendum hujus auctorem operis : quem elsi neuter codex de nomine appellavit, quibusdam tamen inspersis rerum adjunetis, ad Guigonem ex priore Carthusize, ejus nominis.
secundo, nos quasi manu d edu xit qui nimirum abdicato generalatu, ad annos duodecim superstes, privatam in Carthusia vitam egit; obiit autem » Kalendas Octobris, anno Christi 1188, cum jam ante biennium Bovo Wiltheami priorem agere cwpisset.
Nam in primis auctor , capite 15, ei passim aliis locis Carthusianum se prodit. Deinde cum eitet pluries juxta antiquam ſurmam statuta Guigonis, qua postea anno Christi 1259, aliter digesta sunt; medio tempore inter Cuigonem primum ( qui scripsit cirea annum 1130) & annum 1259 scripsisse illum necesse est.
Ad hæc eodem illo capite 15, et locis aliis, loquitur tanquam potestatem habens, ac priores ipsos totius ordinis Carthusiensis velut in generali capitulo præsentes alloquitur, et ca sententiarum gravitate compellat, quie aut generalis prepositi auctoritatem, aut saltem us magistratus olim gesti reliquias redolet.
Fuit igitur auctor et Carthusiz inco!a, et procipuz in ea dignitatis. Aique hac omnia vix invenias in quem aple conveuiant, cum ab uno hoc Guigone discesseris: de quo hac tradit quidam cjus ordinis scriptor: Magnus zune vir, admirabili docilitate, et prudentia sine dubio humana majore, contemplationi ac quieti impense deditus, a capitulo generali absolutionem'
petiit et accepit, onus illud sibi longe gravissimum excutiens, quod e minus idoneum putaret, propter mexperientiam rerum humanarum, quas multa dini- narum contemplatione negleæerat. Pius tandem Cuigo s$piritum ad lucem emiltit perpetuam, v Kalandas Octobris 1188, anno 12 pos! absolutionem ; non tam vivendi ratjone commendabilis, quam quibusdam supra humanum nature curzum diciis ſactisque admirabilis.
Appellabatur ideo aplerisque omine non inani Angelus; qui ob vile innocentiam, angelorum ſerias postera a morle luce apud superos agere meruit. Ita, si nostra conjecturæ locus est, ediderit, Cuigo opus istud ad Bovonem Wiuhamiæ priorem circa annum Christi 1187, spiritalis ejus uteri ſilium se appellans, ſortasse quod illo præſecto spiritus, aut conscientiæ suæ
arcanorum conscio arbitroque usus fuissct in Car- thusia. Sane Bovonis pr Guigone excellentia nonnullius argumentum est, quod in tabulis rei gest inlet abbatem Bonævallis et Jocelinum Carthuslæ n D priore loco Bovo Carthusiz monachus, tum Guigo ex priore domus ejusdem.
Ut minime dubium sit quin Carthusiani prisco ævo pauperes vulgo coguominati ſuerint; quod scilicet corum victus ac vestitus vel tenuitas vel asperitas pre ceteris emineret : quam in rem, videndus prieter alios Petrus Venerabilis, lib.
II De miraculis, e. 28 ct 29, qui et quanti ſecerit Carthusiense institutum sepe alias declarat ; præsertim vero libri sexti epistola duodecima ad Eugenium papam, vicesima quarta ad ſratres Majorevi, et quadragesima ad Basilium priorem Carthusiz.
Nunc porro procedamus ad inquirendum hujus auctorem operis : quem elsi neuter codex de nomine appellavit, quibusdam tamen inspersis rerum adjunetis, ad Guigonem ex priore Carthusize, ejus nominis.
secundo, nos quasi manu d edu xit qui nimirum abdicato generalatu, ad annos duodecim superstes, privatam in Carthusia vitam egit; obiit autem » Kalendas Octobris, anno Christi 1188, cum jam ante biennium Bovo Wiltheami priorem agere cwpisset.
Nam in primis auctor , capite 15, ei passim aliis locis Carthusianum se prodit. Deinde cum eitet pluries juxta antiquam ſurmam statuta Guigonis, qua postea anno Christi 1259, aliter digesta sunt; medio tempore inter Cuigonem primum ( qui scripsit cirea annum 1130) & annum 1259 scripsisse illum necesse est.
Ad hæc eodem illo capite 15, et locis aliis, loquitur tanquam potestatem habens, ac priores ipsos totius ordinis Carthusiensis velut in generali capitulo præsentes alloquitur, et ca sententiarum gravitate compellat, quie aut generalis prepositi auctoritatem, aut saltem us magistratus olim gesti reliquias redolet.
Fuit igitur auctor et Carthusiz inco!a, et procipuz in ea dignitatis. Aique hac omnia vix invenias in quem aple conveuiant, cum ab uno hoc Guigone discesseris: de quo hac tradit quidam cjus ordinis scriptor: Magnus zune vir, admirabili docilitate, et prudentia sine dubio humana majore, contemplationi ac quieti impense deditus, a capitulo generali absolutionem'
petiit et accepit, onus illud sibi longe gravissimum excutiens, quod e minus idoneum putaret, propter mexperientiam rerum humanarum, quas multa dini- narum contemplatione negleæerat. Pius tandem Cuigo s$piritum ad lucem emiltit perpetuam, v Kalandas Octobris 1188, anno 12 pos! absolutionem ; non tam vivendi ratjone commendabilis, quam quibusdam supra humanum nature curzum diciis ſactisque admirabilis.
Appellabatur ideo aplerisque omine non inani Angelus; qui ob vile innocentiam, angelorum ſerias postera a morle luce apud superos agere meruit. Ita, si nostra conjecturæ locus est, ediderit, Cuigo opus istud ad Bovonem Wiuhamiæ priorem circa annum Christi 1187, spiritalis ejus uteri ſilium se appellans, ſortasse quod illo præſecto spiritus, aut conscientiæ suæ