PL 153, col. 795
Teriia ad Rainaldum inclusum , qualiter coram A episcopi, abbates, aul cujuscunque arynilatis perone Domino sit vivendum. Ecquis esset Rainaldus iste inclusus , docuit me vetus membrana e tabulario Majorevi, quz incipit, Guido de Aranda, descripta- que est a nobis in Appendice hujus Manualis.
I dem erat erga re/igivusxm Chri- ali serum Joannem, cui adventanti solebat reverenter aqzurgere. Nec id unquam vretermisit, etiom wn adezzent. Nam S. Antelmus prioratu majoris Carthu- sia abierat anno Christi 1151.
Ea charta sine nota temporis, cum inter testes Hugo- nem Majorevi procuratorem subseriptum habeat, quem ali tabuke circa annum Christi 1134 id mu- neris gessisse significant ; vel ex hoc indicio, Rai- naldi ad 8.
Ragnebertum jinclusi ztatem aguoscat licet, quod et ex ipso labularum charactere depre- hendere est. Fuit igitur hie Rainaldus eremita in- clusus, seorsim a ſratribus cellam habens, haud pro- cul a monasterioS.
Ragneberti Benedictinorum, quod duabus admodum leucis horariis abest a Portarum Carthusia : et a Ragneberto Radeberii ducis 6Glio nomen habet, quem olim Ebroini nequitia martyrem ſeeit.
Prius autem id monasterium Bebronnense nuncupabatur, a Bebronna quo alluitur torrente : ne ſundatum ſucrat a S. Domitiano abbate, ad Ka- leudas Julias Martyrologiis inscripto. In cujus vita, quam ex veteri ejusdem monasterii codice olim de- scripsimus, emendandum est illud, quod S.
Domitia- nus Juliani Apostatæ persecutionem ſugisse dicitur. Non enim id convenire potest cum iis quz adduntur de Domitiani congressibus cum Vincentio Lirinensi, Hilario Arelatensi, ct Eucherio Lugdunensi , quos unnis ſere centum post Julianum floruisse omnes norunt.
HH. Joannis Portarum monachi episiol@ quinque. Carthusiz Portarum se monachum profitetur Joan- nes lie, initio episiole quintæ ad Bernardum ne- polem; quem cum his alloquitur verbis: Novimus enim, de domo in qua es, ei de Carthusiensi, et de no- aura, et de aliis hujus propositi, particulares exizze ; quorum nounulli pos! paucos dies, aliqui vero pos!
peucos menses obierunt, Carthusianum quidem eum fuizse significat, non tamen de primaria Carthusia, aut etiam de domo Portarum. Fratrem autem se dicit carne et spiritu, Stephani illius quem epislola sua prima vehementer cohortatur ad vauitatem se- culi abdicandam.
Quo mihi arridet coujectura, hunc ipsum esse Joannem de Monte medio, Carthusiz Portarum monachum, cujus mentio ad initium pri- me epistole Bernardi Portarum prioris ; qui ſratri p duo Stephano de Chalmeto auctor ſuerit atque hor- tator ad vitz scularis sareinam abjiciendam.
Di- versis enim cognominibus distingui ſratres, in nobi- libus praertim familiis, uti nunc passim videmus, ita et prioribus &eculis in usu ſuit. De hoc ipso Joanne, accipiendum puto antiquun, auctorem Vitæ S.
Antelmi Bellicensis episcopi, cop. 13, apud Su- rium, 26 Junii. Antelmus, inquit, ex priore prima- rie Carthusizz ſactus prior Portarum, post Beruar- dum qui seno gravis praſccturam suam iu cum derivarat, Domno Bernardo pras!aubat revereniiam, 4 lum sibi anteponens.
I dem erat erga re/igivusxm Chri- ali serum Joannem, cui adventanti solebat reverenter aqzurgere. Nec id unquam vretermisit, etiom wn adezzent. Nam S. Antelmus prioratu majoris Carthu- sia abierat anno Christi 1151.
Ea charta sine nota temporis, cum inter testes Hugo- nem Majorevi procuratorem subseriptum habeat, quem ali tabuke circa annum Christi 1134 id mu- neris gessisse significant ; vel ex hoc indicio, Rai- naldi ad 8.
Ragnebertum jinclusi ztatem aguoscat licet, quod et ex ipso labularum charactere depre- hendere est. Fuit igitur hie Rainaldus eremita in- clusus, seorsim a ſratribus cellam habens, haud pro- cul a monasterioS.
Ragneberti Benedictinorum, quod duabus admodum leucis horariis abest a Portarum Carthusia : et a Ragneberto Radeberii ducis 6Glio nomen habet, quem olim Ebroini nequitia martyrem ſeeit.
Prius autem id monasterium Bebronnense nuncupabatur, a Bebronna quo alluitur torrente : ne ſundatum ſucrat a S. Domitiano abbate, ad Ka- leudas Julias Martyrologiis inscripto. In cujus vita, quam ex veteri ejusdem monasterii codice olim de- scripsimus, emendandum est illud, quod S.
Domitia- nus Juliani Apostatæ persecutionem ſugisse dicitur. Non enim id convenire potest cum iis quz adduntur de Domitiani congressibus cum Vincentio Lirinensi, Hilario Arelatensi, ct Eucherio Lugdunensi , quos unnis ſere centum post Julianum floruisse omnes norunt.
HH. Joannis Portarum monachi episiol@ quinque. Carthusiz Portarum se monachum profitetur Joan- nes lie, initio episiole quintæ ad Bernardum ne- polem; quem cum his alloquitur verbis: Novimus enim, de domo in qua es, ei de Carthusiensi, et de no- aura, et de aliis hujus propositi, particulares exizze ; quorum nounulli pos! paucos dies, aliqui vero pos!
peucos menses obierunt, Carthusianum quidem eum fuizse significat, non tamen de primaria Carthusia, aut etiam de domo Portarum. Fratrem autem se dicit carne et spiritu, Stephani illius quem epislola sua prima vehementer cohortatur ad vauitatem se- culi abdicandam.
Quo mihi arridet coujectura, hunc ipsum esse Joannem de Monte medio, Carthusiz Portarum monachum, cujus mentio ad initium pri- me epistole Bernardi Portarum prioris ; qui ſratri p duo Stephano de Chalmeto auctor ſuerit atque hor- tator ad vitz scularis sareinam abjiciendam.
Di- versis enim cognominibus distingui ſratres, in nobi- libus praertim familiis, uti nunc passim videmus, ita et prioribus &eculis in usu ſuit. De hoc ipso Joanne, accipiendum puto antiquun, auctorem Vitæ S.
Antelmi Bellicensis episcopi, cop. 13, apud Su- rium, 26 Junii. Antelmus, inquit, ex priore prima- rie Carthusizz ſactus prior Portarum, post Beruar- dum qui seno gravis praſccturam suam iu cum derivarat, Domno Bernardo pras!aubat revereniiam, 4 lum sibi anteponens.