PL 157, col. 239
Sermones (Goffridus Vindocinensis), J. P. Migne
ablui, quia lacrymas illius miseri superabat
magnitudo peccati. Sed Deus reum salvare volens
et damnare reatum, nuntiante angelo, et superveniente
Spiritu sancto, in uterum Virginis descendit;
et in qua pro homine pateretur, carnem assumpsit.
O stupenda, et 326 fidei ac dilectionis
brachiis amplectenda assumptio, per quam factura
Factori, natura creata unitur Creatori, Deus, pro
homine homo, misericors efficitur pro misero, justus
pro peccatore damnatur, pius pro impio! O inaestimabilis
divinae pietatis miseratio, per quam natus
Dei Filius mundo apparuit; et cum esset Dominus
omnium, ut a morte servum redimeret, immortalis
mortem suscepit; sed, quia beatae vitae mors dominari
nequivit, die tertia Dominus resurrexit. Morte
sua Salvator noster hominem suscitavit peccato
mortuum, resurgens a mortuis non solum illi paradisum
reddidit, sed contulit coelum. Incarnatio itaque
Redemptoris nostri, nativitas, mors, et resurrectio,
nostrae salutis operatio fuit, et diabolicae
artis destructio. Sua praeterea incarnatione benignus
Jesus nobis humilitatis exemplum proposuit.
Natus apparens mundo et loquens hominibus, sapientiae
suae doctrina nos instruxit, morte sua nos
docuit patientiam; resurrectione, invitavit ad gloriam.
Igitur, dilectissimi fratres, quae sursum sunt
diligamus, non quae super terram; et sanctis operibus
Redemptorem nostrum sequamur ad gaudia
aeternae felicitatis, quo nos ipse in carne nostra praecessit,
et vocat sedens ad dexteram Patris. Ipsum
etiam pro nobis apud Patrem intercedere toto corde
credamus, quia, nisi ejus sanctissima intercessione
et virtute muniamur, diabolo non valemus resistere,
qui vires suas mutavit 327 quidem, non amisit
dejectus. Vere orat pro nobis Dominus in carne
quam assumpsit pro nobis. Nec mirandum, si Patri
suo preces propitiationis pro salute hominis exhibet,
qui homo fieri voluit, ne homo periret. Non dedignatur
pius Dominus in coelum assumptus, hominem
juvare in terris, quem et a peccato mundare vult,
et secum regnare in coelis, illumque tanto amore
amplectitur, ut si eum adhuc pro illo mori justitiae
jura exigerent, pietatis sibi viscera non deessent.
Non debet homo desperare de proprio lapsu, cui
Deus compatitur tantae dilectionis affectu, nec iterum
sine timore sperare, ne sumat occasionem peccandi
de magnitudine misericordiae. Culpabilis est valde
homo ille, ille, inquam, omnino culpabilis, qui de
pietate Salvatoris se facit impium, et ejus beneficium
dilectionis vertit in iniquitatis augmentum. Christianae
fidei obviat, et derogat pietati, qui praesumens de
misericordia Dei securius peccat, vel spe agendae poenitentiae
peccata cumulat. Divina enim misericordia,
et poenitentia, quae ab illa nobis tanquam infirmis
porrigitur medicina, remedia sunt peccandi, non
incitamenta peccati. Cum timore pariter et amore,
fratres charissimi, admiremus et admirando intelligamus
collata nobis divinae dilectionis et gratiae munera
pretiosa, et peccatis nostris perfecto odio renuntiemus.
magnitudo peccati. Sed Deus reum salvare volens
et damnare reatum, nuntiante angelo, et superveniente
Spiritu sancto, in uterum Virginis descendit;
et in qua pro homine pateretur, carnem assumpsit.
O stupenda, et 326 fidei ac dilectionis
brachiis amplectenda assumptio, per quam factura
Factori, natura creata unitur Creatori, Deus, pro
homine homo, misericors efficitur pro misero, justus
pro peccatore damnatur, pius pro impio! O inaestimabilis
divinae pietatis miseratio, per quam natus
Dei Filius mundo apparuit; et cum esset Dominus
omnium, ut a morte servum redimeret, immortalis
mortem suscepit; sed, quia beatae vitae mors dominari
nequivit, die tertia Dominus resurrexit. Morte
sua Salvator noster hominem suscitavit peccato
mortuum, resurgens a mortuis non solum illi paradisum
reddidit, sed contulit coelum. Incarnatio itaque
Redemptoris nostri, nativitas, mors, et resurrectio,
nostrae salutis operatio fuit, et diabolicae
artis destructio. Sua praeterea incarnatione benignus
Jesus nobis humilitatis exemplum proposuit.
Natus apparens mundo et loquens hominibus, sapientiae
suae doctrina nos instruxit, morte sua nos
docuit patientiam; resurrectione, invitavit ad gloriam.
Igitur, dilectissimi fratres, quae sursum sunt
diligamus, non quae super terram; et sanctis operibus
Redemptorem nostrum sequamur ad gaudia
aeternae felicitatis, quo nos ipse in carne nostra praecessit,
et vocat sedens ad dexteram Patris. Ipsum
etiam pro nobis apud Patrem intercedere toto corde
credamus, quia, nisi ejus sanctissima intercessione
et virtute muniamur, diabolo non valemus resistere,
qui vires suas mutavit 327 quidem, non amisit
dejectus. Vere orat pro nobis Dominus in carne
quam assumpsit pro nobis. Nec mirandum, si Patri
suo preces propitiationis pro salute hominis exhibet,
qui homo fieri voluit, ne homo periret. Non dedignatur
pius Dominus in coelum assumptus, hominem
juvare in terris, quem et a peccato mundare vult,
et secum regnare in coelis, illumque tanto amore
amplectitur, ut si eum adhuc pro illo mori justitiae
jura exigerent, pietatis sibi viscera non deessent.
Non debet homo desperare de proprio lapsu, cui
Deus compatitur tantae dilectionis affectu, nec iterum
sine timore sperare, ne sumat occasionem peccandi
de magnitudine misericordiae. Culpabilis est valde
homo ille, ille, inquam, omnino culpabilis, qui de
pietate Salvatoris se facit impium, et ejus beneficium
dilectionis vertit in iniquitatis augmentum. Christianae
fidei obviat, et derogat pietati, qui praesumens de
misericordia Dei securius peccat, vel spe agendae poenitentiae
peccata cumulat. Divina enim misericordia,
et poenitentia, quae ab illa nobis tanquam infirmis
porrigitur medicina, remedia sunt peccandi, non
incitamenta peccati. Cum timore pariter et amore,
fratres charissimi, admiremus et admirando intelligamus
collata nobis divinae dilectionis et gratiae munera
pretiosa, et peccatis nostris perfecto odio renuntiemus.