PL 157, col. 354
Flores epitaphii sanctorum (Thiofridus Efternacensis), J. P. Migne
Vedius apparuit, et teterrima unguibus
ora foedans et pectora pugnis cum ingenti ejulatu
rei gestae eventum ipse quidem voluntate non
natura extra ordinem hoc ordine aperuit. Eheu!
quid super nostra conquerar sorte ac injuria, qui
ubique amittimus nobis debita, et per censuram
immutabilis decreti jam tradita! Nobis, quorum
natura mutabilitati est obnoxia, nostrum semper
urgentibus propositum, cum summa semel fixae, ac
nunquam immutatae, perversae voluntatis pervicacia:
immutabilis in suis, mutatur ubique in nostris Dei
sententia; et dum Deus, qui mundum ratione gubernat
perpetua, stabilisque manens dat moveri omnia,
delectatur quasi adulatoria invocari oratione
Davidica: Susceptor meus, Deus meus, misericordia
mea [(Psal. CXLIII, 2)] , superexaltat judicium misericordia [(Jacob. II, 13)]
,
et nescio quo incomprehensibili
divinae rationis modo, sic sibi invicem obviant veritas
et misericordia, sic se osculantur pax et justitia [(Psal. LXXXIV, 11)] ,
ut sine mutatione, mutabilis, et praestabilis
sit super malitiam [(Joel. II, 13)] et semper
laudari de justitia, nunquam redargui possit de
injustitia.
Sed quid me
Infandum . . . . jubes renovare dolorem.
qui quod
Animus meminisse horret, luctuque refugit,
retexere? quid me super vulnus concidis vulnere? [(Job XVI, 15)]
Tartarei nos fratres, horrendum concilium
[(VIRGIL.)] , tantae majestatis viri auspicati obitum,
imperiali edicto monarchi nostri, aeterna silentis
regni silentia rumpentis, et terrifica voce
intonantis: Congregamini et properate ad devorandum
illum [(Jerem. XII, 9)] ; quasi summe necessarium
inivimus consilium, quo pacto eum contererimus
de terra viventium. Et conglobati in unum fere
omnes umbrarum domini et principes, et Cocytii
coetus phalanges, quot peccatorum sunt genera
et species; tanquam ad opima, et nostris non indebita
regnis spolia properavimus, et ubi ad destinatum
ora foedans et pectora pugnis cum ingenti ejulatu
rei gestae eventum ipse quidem voluntate non
natura extra ordinem hoc ordine aperuit. Eheu!
quid super nostra conquerar sorte ac injuria, qui
ubique amittimus nobis debita, et per censuram
immutabilis decreti jam tradita! Nobis, quorum
natura mutabilitati est obnoxia, nostrum semper
urgentibus propositum, cum summa semel fixae, ac
nunquam immutatae, perversae voluntatis pervicacia:
immutabilis in suis, mutatur ubique in nostris Dei
sententia; et dum Deus, qui mundum ratione gubernat
perpetua, stabilisque manens dat moveri omnia,
delectatur quasi adulatoria invocari oratione
Davidica: Susceptor meus, Deus meus, misericordia
mea [(Psal. CXLIII, 2)] , superexaltat judicium misericordia [(Jacob. II, 13)]
,
et nescio quo incomprehensibili
divinae rationis modo, sic sibi invicem obviant veritas
et misericordia, sic se osculantur pax et justitia [(Psal. LXXXIV, 11)] ,
ut sine mutatione, mutabilis, et praestabilis
sit super malitiam [(Joel. II, 13)] et semper
laudari de justitia, nunquam redargui possit de
injustitia.
Sed quid me
Infandum . . . . jubes renovare dolorem.
qui quod
Animus meminisse horret, luctuque refugit,
retexere? quid me super vulnus concidis vulnere? [(Job XVI, 15)]
Tartarei nos fratres, horrendum concilium
[(VIRGIL.)] , tantae majestatis viri auspicati obitum,
imperiali edicto monarchi nostri, aeterna silentis
regni silentia rumpentis, et terrifica voce
intonantis: Congregamini et properate ad devorandum
illum [(Jerem. XII, 9)] ; quasi summe necessarium
inivimus consilium, quo pacto eum contererimus
de terra viventium. Et conglobati in unum fere
omnes umbrarum domini et principes, et Cocytii
coetus phalanges, quot peccatorum sunt genera
et species; tanquam ad opima, et nostris non indebita
regnis spolia properavimus, et ubi ad destinatum