PL 16, col. 213

explorat, sed animus amator exoptat. Itaque sancta
virgo, ne diutius alerentur potiendi spe cupiditates,
integritatem 168 pudoris professa, sic restinxit
improborum faces, ut non jam amaretur,
sed proderetur.
23.
Ecce persecutio. Puella fugere nescia, certe
pavida, ne incideret insidiatores pudoris, animum
ad virtutem paravit: tam religiosa, ut mortem non
timeret: tam pudica, ut exspectaret. Venit coronae
dies. Maxima omnium exspectatio. Producitur
puella, duplex professa certamen, et castitatis, et
religionis. Sed ubi viderunt constantiam professionis,
metum pudoris, paratam ad cruciatus, erubescentem
ad aspectus, excogitare coeperunt quemadmodum
specie castitatis religionem tollerent;

ut cum id abstulissent quod erat amplius, etiam
id eriperent quod reliquerant. Aut sacrificare virginem,
aut lupanari prostitui jubent. Quomodo
deos suos colunt, qui sic vindicant: aut quemadmodum
ipsi vivunt, qui ita judicant?
24.
Hic puella non quod de religione ambigeret;
sed de pudore trepidaret, ipsa secum: Quid agimus?
Hodie aut martyr, aut virgo: altera in nobis
invidetur corona. Sed nec virginis nomen
agnoscitur, ubi virginitatis auctor negatur. Nam
quemadmodum virgo, si meretricem colas: quemadmodum
virgo, si adulteros diligas, quemadmodum
virgo, si amorem petas? Tolerabilius est [(22, q. 5, cap. Tolerabilius)]
mentem virginem quam
carnem habere. Utrumque bonum, si liceat: si

non liceat, saltem non homini castae, sed Deo simus.
Et Rahab meretrix fuit, sed postquam Deo
credidit, salutem invenit. [(Josue II, 9 et seq.)] . Et
Judith se, ut adultero placeret, ornavit [(Judith. IX,
1 et seq.)] ; quae tamen quia hoc religione, non
amore faciebat, nemo eam adulteram judicavit.
Bene successit exemplum. Nam si illa quae se commisit
religioni, et pudorem servavit et patriam;
fortassis et nos servando religionem, servabimus
etiam castitatem. Quod si Judith pudicitiam religioni
praeferre voluisset, perdita patria, etiam pudicitiam
perdidisset.
25.
Itaque talibus informata exemplis, simul
animo tenens verba Domini, quibus ait: Quicumque
perdiderit animam suam propter me, inveniet eam
[(Marc. X, 39)] ;
flevit, tacuit, ne eam vel loquentem
adulter audiret: nec pudoris elegit injuriam, sed
Christi recusavit. Aestimate utrum adulterare potuerit
corpus, quae nec vocem adulteravit.
26.
Jamdudum verecundatur oratio mea, et quasi
adire gestorum seriem criminosam atque explanare