PL 163, col. 940
Appendix ad Historiam regum Francorum (Monachi S. Dionysii), J. P. Migne · De regia potestate (Hugo de S. Maria Floriacensis), J. P. Migne
rex Francorum Kal. Augusti, et sepultus est in
ecclesia sancti Dionysii; et successit ei Ludovicus
filius ejus rex Francorum et dux Aquitanorum
anno ab incarnatione Domini 1137.
pharisaei merito nuncupantur. Nam ideo noster conditor
et salvator Dominus Jesus Christus Rex simul
et Sacerdos sacrosancto ministerio vocari dignatus
est ut nobis ostenderet quanto foedere vel affinitate
rex et sacerdos sibi invicem debeant convenire. Indissociabile
enim est quod in unitate conjungitur.
His nempe potestatibus invicem dissidentibus et confligentibus
pax dissolvitur, et Ecclesia quam ipse
Christus suo sanguine redimere dignatus est, infeliciter
perturbatur. Proinde, domine rex, idcirco vobis
opus hoc assignare vel dedicare decrevi, ut auctoritatis
vestrae privilegio confirmetur et corroboretur,
et per loca plurima dispergatur, vel si fuerit
inutile, disrumpatur. In hac etiam re sequor antiquorum
virorum vestigia, qui sua studia olim regibus
imbutis litterarum studiis praesentabant. Precor
denique excellentiam celsitudinis vestrae ut illud et
seorsum et cum viris sapientibus qui vobiscum
sunt, retractetis et diligenter examinetis, et ut quaecunque
in eo confutanda videritis, detegere satagatis.
Scio enim quia ab his qui rerum ordinem sua
temeritate conantur evertere, non solum damnabitur,
sed etiam conspuetur, vel eo quod ab eorum
sententia deviare videtur, vel ideo quod rem propositam
explanare rusticano sermone videtur. Nam
caecis corde plerumque sua, proh dolor! caecitas atque
temeritas placet. Verumtamen precor eos per
eorum magnificentiam ne eis sordescat meum rusticanum
eloquium sed malint veros quam disertos
ecclesia sancti Dionysii; et successit ei Ludovicus
filius ejus rex Francorum et dux Aquitanorum
anno ab incarnatione Domini 1137.
pharisaei merito nuncupantur. Nam ideo noster conditor
et salvator Dominus Jesus Christus Rex simul
et Sacerdos sacrosancto ministerio vocari dignatus
est ut nobis ostenderet quanto foedere vel affinitate
rex et sacerdos sibi invicem debeant convenire. Indissociabile
enim est quod in unitate conjungitur.
His nempe potestatibus invicem dissidentibus et confligentibus
pax dissolvitur, et Ecclesia quam ipse
Christus suo sanguine redimere dignatus est, infeliciter
perturbatur. Proinde, domine rex, idcirco vobis
opus hoc assignare vel dedicare decrevi, ut auctoritatis
vestrae privilegio confirmetur et corroboretur,
et per loca plurima dispergatur, vel si fuerit
inutile, disrumpatur. In hac etiam re sequor antiquorum
virorum vestigia, qui sua studia olim regibus
imbutis litterarum studiis praesentabant. Precor
denique excellentiam celsitudinis vestrae ut illud et
seorsum et cum viris sapientibus qui vobiscum
sunt, retractetis et diligenter examinetis, et ut quaecunque
in eo confutanda videritis, detegere satagatis.
Scio enim quia ab his qui rerum ordinem sua
temeritate conantur evertere, non solum damnabitur,
sed etiam conspuetur, vel eo quod ab eorum
sententia deviare videtur, vel ideo quod rem propositam
explanare rusticano sermone videtur. Nam
caecis corde plerumque sua, proh dolor! caecitas atque
temeritas placet. Verumtamen precor eos per
eorum magnificentiam ne eis sordescat meum rusticanum
eloquium sed malint veros quam disertos